vleervlinder

2011-12-17T20:14:00.004+01:00

Ik veil mijn laatste zelfgemaakte knuffel voor de laatste Music for life!

Bieden kan hier:
http://www.2dehands.be/hobby/handwerken/naaien/superkat-109423758.html

Daarom dat lente ook spring heet, zeker!

2011-03-19T22:14:00.002+01:00

De truc met papier van de frituur

2011-01-29T07:44:00.001+01:00

2011-01-21T23:04:00.005+01:00

Liefste Wannes,

Een beetje laat, maar toch: welkom in 2011. Je bent al 5 maanden en 8 dagen. Jonk toch, wat gaat dat hier rap!
Misschien dacht ik dit ook toen je nog maar pas geboren was, of een paar maanden geleden, anyway: ik denk dat ik je nu het leukst vind. Je bent gewoon zo vrolijk! Ik heb normaal gemakkelijk last van een winterdipje maar nu lijken de grijze dagen voorbij te vliegen. 't Is koud maar jij bent het zonnetje in huis! Je vindt werkelijk alles grappig en interessant, vooral je voeten en vuile handdoeken. Je hebt een stralend ochtendhumeur, daar kan ik nog wat van leren. (Al zou ik ook wel een beter humeur hebben als ik langer in bed kan blijven liggen, ga je eens een ontbijt overslaan aub?) Je lacht en brabbelt en kan niet tegen kietelen. Je springt graag en wil liefst alle oppervlakken eens uittesten.
Je lievelingsletter is momenteel de g. Ggggggg. Al doet de aaaaaaa het ook nog wel goed.
Je hebt weer enkele nieuwe hobby's, zoals in mijn mouw kwijlen, aan de muren krabben, je broekspijpen helemaal omhoog trekken, je tut en je handen opeten, en alles willen vastpakken - de kussens, de krant, de laptop, de vloer... en als een echte Oliver Twist probeer je er ook met mijn bril en horloge vandoor te gaan. Je vindt je papa hilarisch als hij een kat nadoet of tevoorschijn kiekeboe!'t vanachter de tafel.
Bij Kind & Gezin zien ze je weer een curve zakken, en willen je ze naar de dokter sturen. Dat je niet zoveel bijkomt in gewicht, dat is omdat je zoveel calorieën verbrandt met dat springen hé, haja. Maar je groeit wel degelijk hoor, in de lengte, in de breedte en in de zwaarte, amai mijn armen! Je eet nu al enkele weken groentepap en you likey! Je bent nog altijd één en al ongeduld wat je eten betreft; als ik die lepel niet rap vol schep, dan probeer je zelf wel te scheppen met je voeten. Je eet werkelijk alle soorten groenten. En de laatste dagen komen al die soorten groenten er ook weer uit.
Je lacht nog wel veel maar bent toch een beetje pips en moe. De onthaalmoeder ontdekte vanmorgen al enkele rode vlekjes bij jou; het is goed mogelijk dat ik je morgenvroeg uit je bed haal en dat je helemaal volstaat. Dat is geen frats met alcoholstift, dat zijn dan de windpokken!
We'll see. Als je ze krijgt, hoop ik dat je er niet te veel van afziet en er rap vanaf bent. Want jongen toch, die lach kan ik toch niet lang missen zenne.

2010-12-25T09:29:00.003+01:00

Een zalig kerstfeest & de allerbeste wensen voor 2011!

2010-12-18T21:11:00.006+01:00

't Is hier weer efkes stil. Ik ben terug aan het werk en mijn beetje vrije tijd gaat naar het huishouden en vooral naar Wannes. Maarrrrrrrr... ik doorbreek even de stilte voor het goede doel!
M'n Etsy-shop ligt even stil, maar ik heb nog 2 zelfgemaakte knuffels over en veil die nu ten voordele van Music For Life!
Dit is iets dat ik al elk jaar van plan ben, maar toen had ik geen tijd of geen knuffels. :-p
Nu ik zelf mama geworden ben, ligt de actie van dit jaar misschien iets gevoeliger... ik mag er niet aan denken dat ons Wanneske ooit wees zou worden.

Dus... bieden maar!

http://www.2dehands.be/overig/overig/overige-artikels/knuffel-flower-dummy-83951598.html

http://www.2dehands.be/overig/overig/overige-artikels/knuffel-konijn-83953403.html

2010-11-17T21:55:00.009+01:00

Liefste Wannes,

Je bent nu 3 maanden en 4 dagen oud, en we zijn op een keerpunt gekomen. Sinds deze week ga ik weer werken en ga jij naar de onthaalmoeder. De uren gaan nog redelijk snel voorbij - als je bedenkt dat ik liefst gewoon met jou thuis zou zijn - maar jou 's morgens afzetten en alleen verder rijden is moeilijk. Maandag kwam ik op mijn werk met per ongeluk een vuile bavet van jou in m'n zak en ondertussen neem ik die nu al expres mee, gewoon om iets van jou bij mij te hebben, dat naar jou ruikt, want een foto in mijn zak is toch niet helemaal hetzelfde. 's Avonds kom ik thuis en lijk je alweer gegroeid te zijn en tegelijk veel kleiner dan ik mij herinner. Eerst kijk je dwars door me heen of draai je je hoofd weg, maar dan herken je me plots toch en licht je helemaal op; dat thuiskomen maakt het weggaan draaglijker.
Je bent flink bij de onthaalmoeder: je huilt alleen als je honger hebt, slaapt af en toe, speelt, lacht en babbelt veel. Ik ben tegelijk opgelucht en jaloers.
Je bent geen klein boeleke meer, je bent al zo groot dat ik twee buiken nodig zou hebben om je in te steken. Een jaar geleden was je nog maar een ieniemienie visje en nu ben je al een echte vent, je springt en trappelt in je bad en op m'n schoot, je zegt 'oei oei' als je op je papa plast, je klinkt als een kikker als je lacht en tegelijk inademt. Je leeft als een volwassene met nog maar 4 voedingen per dag en 10 uur slaap per nacht. Dat maakt van mij ook een uitgeruster mens... tenminste als je papa niet snurkt en jij niet ligt te babbelen en lachen in je slaap.
Ik ben trots op alles wat je doet en hoe je probeert; ik ben dankbaar voor elk moment, ook al kan ik je soms niet in bed leggen en slaap je liever op mijn lam wordende arm; ik word elke keer weer overspoeld door al die liefde als ik naar je kijk of aan je denk.
Ik maakte al kleedjes, jasjes, stoffen pompoenen en dekentjes, maar jij bent m'n mooiste knutselwerkje ooit.

There you are...

2010-11-10T23:07:00.002+01:00

Al tijdens mijn zwangerschap keek ik er naar uit om een filmpje samen te smelten van alle filmpjes die ik van Wannes zou maken. De muziek had ik al - en bleek te kort voor heel veel film, dus heb ik alleen in Wannes z'n eerste maand geknipt en geplakt. Nu nog muziek vinden voor de iets actievere maanden 2 en 3. :-)

2010-10-13T20:38:00.003+02:00

Dammit, Vampire Weekend, waarom komen jullie toch juist optreden in België op de eerste dag dat ik weer moet gaan werken? (Binnen een dikke maand al, boehoehoe!)
Gelukkig is het clipke ook grappig genoeg om naar te kijken, want de avond zelf ga ik veel te druk bezig zijn met kijken naar mijn kikker die ik de hele dag heb moeten missen...

Help, de tijd gaat te rap!

Wannes zegt hallo :)

2010-10-01T13:22:00.001+02:00

2010-09-13T15:28:00.006+02:00

Liefste Bielentijn,
je bent nu 40 dagen
liefste Wannes.
Soms kan ik nog altijd niet geloven dat je er echt bent, dat je echt bent.
Je slaapt 's nachts goed door, je drinkt goed, je lacht veel, je vindt het leuk om op je papa en mij te plassen, je zit graag in de auto, je wordt makkelijk van de ene bewonderaar naar de andere doorgegeven zonder dat jij je daar iets van aantrekt. Een flinke en gezonde kerel dus! Af en toe heb je je huiluurtje, en op momenten dat ik heel moe ben en hoofdpijn heb, wordt dat ook mijn huiluurtje, maar je hoeft maar naar me te kijken met je kapoenenlach en alles is weer in orde.
Toch had ik mij deze 40 dagen enigszins anders voorgesteld.
Toen je nog in m'n buik zat had ik een beeld van thuiszitten en veel boeken lezen, kleren en dekentjes maken voor jou, knuffels maken voor m'n winkeltje, schilderen, kleren maken voor mijn nieuwe lichaam, buiten in de zon zitten, gaan wandelen, films kijken, de kelder en de zolder reorganiseren...
Buiten de kelder en de zolder noemen ze dat ontspanning, en daar blijkt opeens helemaal geen tijd voor te zijn. Tegen dat jij gedronken hebt en ik je genoeg vermoeid heb met mijn onnozel gebabbel, is het bijna middag en kan ik zelf ontbijten en douchen. Als ik dat heel traag doe, moet je daarna alweer drinken. En dan eet ik weer. Ik zit een beetje op internet, bekijk de tientallen foto's die ik weer van jou heb getrokken.
Je bent volledig afhankelijk van mij voor je drinken (en als je papa er niet is ook voor je pamper en je bad en je entertainment) en daardoor ben ik in al mijn doen en laten ook afhankelijk van jou. Ik kan nooit echt ver uit je buurt gaan en dan ook maar voor maximum 3u, want dan krijg je weer honger. Ik WIL ook niet ver uit je buurt; die paar keren dat ik alleen ergens naartoe ging, miste ik je al als ik onze straat nog maar uit reed. Maar toch: ik had niet beseft dat ik bijna constant met jou bezig zou (moeten) zijn.
Baby's worden verondersteld veel te slapen, liefste zoon, maar jij kijkt graag rond en wil aandacht. Over het algemeen betekent een ochtendhumeur dat men niet graag opstaat en met rust gelaten wil worden, maar als ik mij nog eens wil omdraaien, wil jij niet meer slapen. Jij wil ENTERTAINMENT!
Ik kriebel je mond en je buik om je te laten lachen. Als je heel erg spartelt, leg ik je op bed en probeer je te kruipen: je duwt en trekt met je benen en lijkt wel een bulldozertje - je zou waarschijnlijk nogal vooruit razen als je hoofd niet zo zwaar was.
En soms lig je gewoon vredig te slapen, met je handjes naast je hoofd, je mond hangt open, je snurkt en kreunt een beetje, ik zie je ogen bewegen onder je oogleden, waarvan zou je dromen?
Dan heb ik EINDELIJK tijd om te eten, om de was en de strijk te doen, om mails te versturen en foto's te uploaden, om te kuisen voordat er weer bezoek komt, om te koken tegen dat je papa thuiskomt, en ook om eindelijk eens effectief een boek te lezen of kleertjes te maken. Maar dan kom ik gewoon naast jou zitten en kijk ik naar je, want soms kan ik nog altijd niet geloven hoe mooi en echt je bent. Ik zie je graag, m'n reuzekabouter!

Inspirerend

2010-08-24T14:11:00.002+02:00

Mila's daydreams, wat een superschattige inspirerende blog! Wannes gaat zich aan verkleedpartijtjes mogen verwachten. :-)

2010-08-17T14:11:00.004+02:00

2010-08-04T15:25:00.003+02:00

Liefste Bielentijn,

Officieel ga je nog 5 dagen in mijn buik zitten om daarna van naam te veranderen, maar je papa en ik zijn het er over eens dat het zo lang niet meer hoeft te duren, hoor. Ik pimp je kleertjes, maak dekentjes, probeer nieuwe recepten uit (want als ik mezelf en jou vetmest heb je minder plaats en kom je sneller?) en kuis het huis onder het mom van nestdrang (maar eigenlijk is het hier gewoon VUIL) maar waar ik nog het meest van al mee bezig ben, is wachten op jou.
En wachten op hetgeen waar ik eigenlijk bang voor ben: namelijk pijn en bevallen, want alles dat ook maar enigszins een signaal is dat je onderweg bent, is goed. Ik maak mezelf paranoïa en denk dat ik je voel zakken en maak van elk klein pijntje een eerste wee... wie weet ben je hier morgen al, maar evengoed wacht je nog een week. Of twee.
Doe dat niet! Pakweg vorige week wou ik m'n bolle buik helemaal nog niet opgeven om je met anderen te delen, want ik vind het ook wel gezellig zo, ook al ben je zwaar en dans je het liefst 's nachts. Maar nu ben ik er klaar voor, voor zover iemand in al haar imperfectie klaar kan zijn voor iets waar ze totaal geen ervaring mee heeft. Dus, kom snel, ventje!
(Maar als het even kan liefst niet vannacht. En morgennacht komt ook slecht uit. Alle andere momenten zijn okee.)

Tot bijna!
x

Je mama

2010-07-28T14:10:00.005+02:00

Grmbl. Dat is het enige dat ik kan denken als ik naar mijn naaimachien kijk. Ik ben een baby-parkdekentje aan 't maken (box-park, niet gras-met-bomen-park) en er moet nog een rand aan, en opeens naait mijn naaimachien ONDERSTEBOVEN. :-/
Ook mensen die er niks van afweten, zullen zich wel kunnen voorstellen dat een zigzagsteek er langs de goeie kant, de bovenkant ongeveer zo uitziet: ^^^^^, en langs de onderkant ziet dat er dus anders uit. Mijn naaimachien doet de zigzag opeens onderaan, en de 'lelijke steek' bovenaan.
(Een gewone rechte steek komt er trouwens ook ondersteboven uit)
Ik zou mijn stof gewoon kunnen omdraaien zodat de juiste kant van de steek aan de juiste kant van de stof zit, maar persoonlijk vind ik een rand aan een dekentje zetten heel moeilijk en moet ik sowieso al oppassen dat ik niet gewoon naast de stof begin te naaien, dus het zou wel handig zijn om de bovenkant, de kant die er mooi moet uitzien, voor mij te hebben.
Ik heb al een miljoen keer mijn draad er uitgehaald en weer ingeregen, alle steken, steeklengtes, steekbreedtes en draadspanningen uitgeprobeerd en nog blijft dat voos machien gewoon ondersteboven naaien. Why?!? Misschien moet ik mij wel gewoon vervelen tot Bielentijn geboren wordt ofzo. Hennieweej, zijn kleren waren dan toch nog op tijd gepimpt. Ja, toen ging zigzaggen nog wel!

Ik ga niet op reis en ik neem mee

2010-07-24T17:00:00.007+02:00

een zelfgemaakte short om te chillen in den hof
(AKA de enige short waar ik nog in pas)

kleur in de tuin

recepten om de komende maanden uit te proberen

een uitzichtje voor mensen die hun benen
omhoog moeten kunnen leggen

een fruitsapke :-)

36 weken

2010-07-12T21:36:00.006+02:00

Als ik deze foto zie, moet ik zelf even slikken. Er zijn momenten dat ik het gevoel heb dat mijn expansie stabiel blijft, dat mijn buik niet nog groter kan worden omdat er gewoonweg niet genoeg vel is voor er rond, en dat mijn buik niet nog méér op mijn benen kan hangen als ik zit... niet dus! Op zo'n moment lijkt hij alleen maar een groeistoot te krijgen.
Tijdens die hittegolf was het de eerste keer dat ik mijn buik echt vervloekte... ik kan sowieso al niet goed tegen temperaturen die in de buurt van de 30°C komen, en die hitte in combinatie met 10 kilo extra om te dragen op gezwollen voeten en met een rechterknie die ik maar amper kon buigen, deed mijn enkele plannetjes die ik nog zeker wou uitvoeren voor mijn bevalling, in duigen vallen. Hoe zot ik mijn kop ook had gemaakt, fysiek was het efkes gewoon onmogelijk, of in ieder geval ongezond. Ondertussen zijn die plannen al uitgevoerd, zijnde naar de zee gaan (zalig uitwaaien, het geluid van golven, en eindelijk een beetje bruinen zonder te smelten), en gaan shoppen en eten in Gent. Volgend plan: bevallen en er geen trauma's aan overhouden. ;-)
En andere plannen tijdens mijn eerste weken zwangerschapsverlof: niet overdrijven met chocolade eten, mij niet te hard ergeren aan platte batterijen die nochtans juist opgeladen zijn en de rare kuren van Picasa, lezen, naaien en rusten. En Bielentijn leren dat hij niet bang moet zijn voor de camera. Hij is al even erg als de kat, die maakt de zotste sprongen, maar vanaf ze het zoem-geluidje van de camera hoort, gaat ze zich een beetje saai zitten wassen of crost ze gewoon weg. Bielentijn stuitert constant rond in mijn buik, maar vanaf dat ik al die beweging wil filmen, is 't 1-2-3-piano. Tsss.

2010-06-09T21:35:00.003+02:00

Liefste Bielentijn,

Je woont nu al een tijdje in mijn buik en binnen 2 maanden moet je er al uit!
Terwijl jij ligt rond te zwemmen, heb je er waarschijnlijk geen idee van hoe snel de tijd voor mij voorbijvliegt. Ik heb er moeite mee gehad, maar ik heb het aanvaard, dat ik helemaal niet meer zoveel gedaan krijg. Dat verandert niks aan de lengte van mijn to-do-lijst, maar het schenkt me wel iets meer nachtrust. Ik probeer geen onderscheid meer te maken tussen dingen die ik nog voor of pas na je geboorte gedaan of gemaakt wil hebben, maar gewoon... te doen. En soms ook gewoon niet te doen, want je wordt behoorlijk zwaar en ik draag je graag maar ik plof 's avonds toch ook met veel plezier in de zetel.
Ik ben een beetje zenuwachtig. Omdat ik besef dat ik nog moet bevallen, en dat is iets dat ik al heel mijn leven wil schrappen aan heel het kindjes-krijgen-gedoe. But I'll get over it, want ik sta vooral te springen om je eens te zien, anders dan in zwart-wit op een schermpje.
Ik wil met je rondwandelen, in een draagdoek tegen mijn lijf gedrukt, en tegen je babbelen. Ik wil weten welke kleur je ogen hebben. Ik wil iets van mij of van je papa herkennen als ik naar je kijk. Ik wil weten hoe de kat zal reageren als ze je ziet. En hoe je er zal uitzien in een bijenpakje.
En langs de andere kant... wil ik dat je in m'n buik blijft zitten; want hoewel je me er soms mee wakkermaakt, of mij het behoorlijk moeilijk kan maken om normaal te werken, zijn al die schopjes die je geeft als morse-code. Misschien bedoel je wel helemaal niks, maar hé, ik ook niet hoor. We babbelen gewoon maar wat.

2010-05-29T20:29:00.004+02:00

Ik heb dat met veel te veel dingen dat ik zeg: ik maak dat zelf wel. En vaak komt het er niet van, of anders met serieuze vertraging. Zo ook met de lampen die we nog nodig hadden in ons 'nieuwe' huis: eentje voor de living (eerder voor de sfeer en om de lelijke bedrading te bedekken en niet als hoofdverlichting) en eentje voor de vestiaire. Nu we hier meer dan een jaar wonen, heb ik eindelijk de lamp voor de living ineengestoken... dat was weer een paar jaar geleden dat ik er nog eens eentje had gemaakt, maar ik ben het blijkbaar nog niet verleerd. Deze was ook wel makkelijker en leuker om te maken omdat ik voor zo'n wandmodel helemaal niet moest prutsen met bedrading enzo, gewoon takken sjorren en papier plakken. Het deed ook wel deugd om nog eens met iets anders bezig te zijn dan alleen maar stofkes en draad. Die lamp voor de vestiaire zal wel niet zo lang meer op zich laten wachten dan. :-)

Etsy-shop Little Monster Steps

2010-05-16T18:19:00.007+02:00

Meer dan een jaar geleden maakte ik mijn eerste knuffel en groeide het idee om een Etsy-shop te openen. Terwijl dat idee groeide, groeide mijn stock knuffels mee en werd het allemaal iets concreter... maar tegen dat het er bij mij effectief van komt, organisatorisch en commercieel talent zijnde. 8-)
Hennieweej, nu is het dus zo ver!

http://www.etsy.com/shop/vleervlinder

Go check it out!

2010-04-08T20:54:00.003+02:00

Wat ik niet zo leuk vind aan zwanger zijn

- dat ik maar moeilijk in slaap val omdat ik heel de tijd lig te woelen om een goeie houding te vinden... op mijn rug heb ik het gevoel dat ik over een tak hang te slapen, op mijn zij krijgen mijn armen geen bloedtoevoer meer, en op mijn buik probeer ik zelfs niet want dan zou ik gewoon boven het bed zweven. en als ik mij draai, moet ik mijn buik meesleuren want hij draait niet vanzelf mee
- dat ik 's nachts altijd wakker word omdat mijn hoofd zodanig in mijn kussen is gezakt dat ik het gevoel heb dat ik gewoon een enorm hoofd ben dat in de Grand Canyon ligt
- dat ik, als ik dan EINDELIJK toch weer in slaap ben gevallen, wakker word omdat mijn lief over mijn buik wrijft om ervoor te zorgen dat Bielentijn schopt (als mama slaapt, slaapt iedereen, laathemgerust!)
- dat bij het begroeten van collega's of klanten op 't werk hun blik naar beneden zakt en ik niet goed weet of ze nu naar mijn buik of mijn borsten kijken. en dat ik de reflex heb om mijn buik dan in te trekken - niet dat dat nog lukt, hah! fat lady coming through!
- gaan shoppen voor zwangerschapsbroeken en 100 keer opnieuw moeten gaan passen omdat ik soms nog in maatje 38 pas maar soms ook een 44 moet pakken, en dat ik daardoor absoluut geen idee meer heb van wat mijn maat nu eigenlijk is en daardoor geen zin meer heb in shoppen. JA, HET BESTAAT!
- "neuh, ça va" antwoorden als iemand mij vraagt of ik nog vaak misselijk ben, en dan beseffen dat ik eigenlijk bijna dagelijks misselijk ben. als ik buk terwijl ik juist iets heb gegeten. als ik warm heb gegeten (of pesto op mijn boterham) en het gevoel heb dat mijn eten stijgt in mijn slokdarm en er langs mijn oren uit gaat spuiten
- dat ik met een volle maag naar bed kan gaan en mijn maag nog begint te knorren vanaf dat ik ga liggen
- dat ik zo traaaaaag ben. niet alleen fysiek (trappen!) maar vooral mentaal... ik lijk zoveel te vergeten en onbewust uit te stellen, alsof ik maar zit weg te dromen zonder effectief te dromen. ik ben al 5 maanden zwanger en heb mijn ervaringen en vorderingen van de laatste maanden veel te weinig bijgehouden en ben bang dat ik alles ga vergeten
- dat Bielentijn graag recht in mijn liezen schopt als het net druk is op 't werk en ik van hot naar her loop
- elke week merken dat er weer een favoriet kledingstuk is dat niet meer past en het (tijdelijk) naar een doos op zolder moeten verbannen

Wat dan weer wel tof is

- Bielentijn voelen schoppen / boksen / headbangen en mijn buik zien omhoog wippen... en dat vooral als ik rustig in de zetel de derde van Twilight zit te lezen, wat voor mij een bevestiging is dat hij de enige vent is in huis die mij NIET uitlacht omdat ik mijn gevoelens voor Edward Cullen niet onder controle heb
- eindelijk eens een strakke buik hebben, miauwkes! ook al steekt hij nu zodanig uit dat ik soms niet meer zeker weet of ik nog voeten heb
- stillekesaan kleertjes kopen en cadeautjes krijgen... Bielentijn heeft al meer schoenen dan kleren. zou het toch een meisje zijn?

En nee, het is niet erg dat de toffe lijst korter is dan de shlechte. Er zijn waarschijnlijk wel meer leuke dingen, maar ik geniet in stilte. En al die ongemakken neem ik er gewoon bij, en dat ik "neuh, ça va" antwoord, kan alleen maar betekenen dat ik ze rap vergeet ook. (Of voor het eerst in mijn leven kan relativeren!)

Wat ons brengt (ik was het al vergeten, haha) bij zwangerschapsdementie.
Eerst was er de bol. Dan was er de lijnkaart. En ja, in die vervloekte maand januari heb ik ook een bavetje van één besteld. Dat zou normaal vorige week toekomen, en het bleef maar weg dus ging ik mijn adresgegevens nog maar eens checken. *PEUT!* Ik zen nogal ne keirel hé. 8-/
Daar in Menen zullen ze goe kunnen lachen met die gratis post!
Als ik nog eens iets bestel, laat ik Valentijn de postcode invullen...

2010-03-29T20:21:00.003+02:00

De tijd gaat zo rap, ik enorm traag. Ik heb het gevoel dat ik soms op een andere planeet zit - de planeet Verwaarloosuwblog.
En Verwaarloosnogwelmeeranderedingen.
Maar! Op de valreep is hier toch nog mijn eerste en waarschijnlijk ook wel laatste bericht van de maand maart... al heb ik geen schrijfinspiratie, zoals altijd.

Ik maakte een dekentje en een nerdmonster waar ik een beetje verliefd op werd.
Ik deed verder aan de voorbereidingen voor het openen van een Etsy-shop. En stopte daar ook weer mee - voor efkes, omdat ik ook nog een tripje naar Wenen moet plannen en daarvoor heb ik nog maar een paar weken tijd. Oh Vienna!
Ik werd nog dikker en heb nu wel een voorraad zwangerschapsbroeken maar geen truien of vestjes meer die lang genoeg zijn.
Ik kocht stofjes om zelf nog zwangerschapskleren van te maken.
Haja, by the way... het is een jongen! :-D
En hij stampt! :-D
Ik ging een weekendje naar de Ardennen toen het daar verschrikkelijk stormde.
Ik probeerde een paar nieuwe recepten uit, wat mij genoeg recht gaf om nog een kookboek te kopen.
Ik zag Alice in Wonderland en was een beetje teleurgesteld.
Ik las de 3de van Twilight uit en wacht nu tot de 4de uitkomt, juist na mijn verjaardag. *hint hint*
Ik ergerde mij dood aan dat winterweer. Na een paar dagen zon erger ik mij nog altijd dood aan weer dat nog altijd geen lente is. Verdommeuh!
Ik voelde ook de zon op mijn vel die warm genoeg was vanachter het raam, en fotosyntheesde. Als dat bestaat.
Ik staarde veel voor mij uit, op mijn andere planeet, en schreef, tekende en maakte veel te weinig.

Kasabian

2010-02-18T11:36:00.005+01:00

Ik had het al op de radio gehoord en nu krijg ik het niet meer uit mijn hoofd, wat een superschijf! I'm ook on fire zenne!
En ik zie het zo hard gebeuren dat ze deze zomer naar een festival komen, terwijl ik ofwel hoogzwanger ofwel pas bevallen in mijn hangmat lig. Al staat het idee van mijn hangmat mij ook wel aan, oh boy. B-)

bollen kunt ge nooit genoeg hebben

2010-02-06T16:44:00.004+01:00

"Haha, sukkel! Ziet ge wel dat ik niet de enige dwoazekloot ben!" Dat dacht ik toen ik de brievenbus opendeed en een envelop zag zitten voor Valentijn. Met het juiste adres, behalve dan de postcode. Die was verkeerd, het was onze oude postcode. Iedereen kan dus die fout maken, puh!
Toen zag ik dat het een brief was van De Lijn. En bedacht ik mij dat ik met een code van mijn broer gratis lijnkaarten had aangevraagd, voor ons allebei. Ik had dat adres dus ingevuld.
IK. BEN. ZO. DOM!!!
Ik heb die lijnkaarten waarschijnlijk op dezelfde dag aangevraagd als ik mijn bol had besteld. Het was een slechte cijferdag, laten we het daarbij houden. En MIJN gratis lijnkaart is nooit toegekomen... die ligt waarschijnlijk ook te blinken op de deurmat in Menen. 8-l

Soit. Ik had dus een nieuwe zwangerschapsbol besteld. Die moest van Nederland komen maar was toch zo lang onderweg dat ik al bang werd dat er een vloek lag op het bestellen van zo'n kettingen. Maar deze week dinsdag zat hij dus toch in de brievenbus... ik heb nog meer buik nodig om hem tegen te laten bungelen, en de baby heeft ook nog gewoon geen oren, maar content dat ik ben! :-)
En dan donderdag... bleek mijn andere bol OOK in de brievenbus te zitten. Ze hadden hem dus toch terug opgestuurd vanuit Menen (wel na eerst de envelop al eens opengesneden te hebben, you never know dat ik harde contanten laat opsturen per post) en het juiste adres opgeschreven na ook eerst een totaal verkeerd gespeld adres opgeschreven te hebben. Maar toch, danku bewoner van De Verkeerde Brievenbus!

Hier zit ik dus met twee bollen. Gelukkig heb ik niet dezelfde besteld, nu kan ik nog altijd combineren met andere kleren. :-)

brief aan mijn buik - 12 weken

2010-01-29T21:47:00.003+01:00

Liefste baby,

Ik heb deze week van je gedroomd. Het was een nachtmerrie. Je was geboren, een meisje. Je was het mooiste dat ik ooit had gezien. Ik denk dat ik nu weet wat dat juist betekent: gebiologeerd naar iemand staren.
Je was maar amper 20 cm, geen prematuurtje maar gewoon een miniatuur-baby, je lag in een kartonnen bakje onder een dekentje van bruine suiker. Zo vredig slapend, klein en verfrommeld, en het was alsof ik keek naar een godin van puur goud. Zo trots en gelukkig.
Ik wilde je laten zien aan mijn collega's, die zaten blijkbaar bij moemoe. Daar lag je dan plots in een bakje water, en toen ging alles zo snel.

Ik zag dat je moeilijkheden kreeg om te ademen, ik wou hulp roepen en durfde ook niet stoppen met naar jou kijken. Je was aan het stikken, plots was je nog maar een halfdoorzichtige foetus met zwarte oogbollen onder je vel, als een baby-kangoeroe; je spartelde en bewoog toch zo traag, onder water, toen ademde je niet meer en kwam er wit spul uit jou, als bij een ei dat kookt met een barst in de schaal. Je was dood.
Ik schoot wakker en wilde huilen, maar het lukte niet, ik was te zeer in shock.
Ik droomde daarna nog dat ik opeens in het oude huis van moemoe was, een ontvoerder wou mij meenemen maar ik mocht nog wel kleren inpakken. Jij zat in een soort van kokertje dat ik kon meedragen, alles dat ik nog had.
Alles was leeg, alles was het einde.

Het was een lange dag daarna. Ik wilde mijzelf ervan verzekeren dat alles okee was, maar the point is dat ik dat niet kan weten. Voor hetzelfde geld zit je dood in mijn buik zonder dat ik het doorheb.
Donderdag gingen we naar de gynaecoloog en zij liet je zien. Je was ondertussen al 7 cm! En wat een opluchting om je hartje te zien pinken als het lichtje van een vuurtoren!
Terwijl je op 6 weken nog maar een garnaaltje was van ocharme een halve cm, gewoon een rompje, had je nu al een mensenvorm. Een hoofdje, armen en handjes, voetjes, een maag, beginnende hersenhelften, ribben en een ruggengraat als een lichtgevende stippellijn. Alles mini, alles daar.
We konden je hartje horen kloppen, zo snel zeg, wat een techno-gedreun.
Je wordt toch geen gabber?!

Binnen 4 weken weten we misschien of je een jongen bent. En anders binnen 8 weken of je een meisje bent. Ik ben zo benieuwd! Al ben ik niet meer zo gespannen omdat ik weet dat je okee bent, Bielentijn. En alles wat je dan anders nog bent, maakt dan niet meer zoveel uit, ondanks mijn collectie roze bloemetjesstofjes.

Je mama.

2010-01-20T21:23:00.004+01:00

Haha, heb ik Ndiak er efkes mooi tussengestoken! Deze post mag dus wél over zwangerschap gaan.
Okee, eigenlijk gaat hij niet zozeer daar over, maar over een stomme koe. Ik dus.
Een hele tijd geleden - ik wist toen waarschijnlijk nog maar net (of nog niet) dat ik zwanger was - was ik op internet op zoek naar leuke zwangerschapsdingen. Kleren. En een zwangerschapsketting, zo'n bol die op uw buik hangt. (Tot dan toe wist ik helemaal niet dat er daar ook een belletje in zat dat de baby rustig zou maken... ik dacht dat dat gewoon voor de show was, zo'n bol op uw buik)
Hennieweej, vorige week besloot ik om ook maar zo'n bol te kopen. Ik BEN namelijk zwanger. En hij stond in de solden, de bol die ik wou: een oranje met paarse bollen op, precies een planeet.
Ik schreef dus geld over en wachtte op een bevestigingsmail.
Het is eventjes weer vorige week dinsdag: ik ben op mij werk en besef opeens iets. Shit, ik heb ergens de verkeerde postcode ingevuld! Mijn oude postcode, die van Menen!
Dat kon dus alleen maar bij die bestelling gebeurd zijn. 's Avonds kijk ik het nog eens na, het pakje bleek al verstuurd te zijn. Onderweg naar Moen, stond er. Niet naar Menen dus. Het zou nog wel goed komen, de rest van het adres klopte wel. Al wist ik wel dat er een straat is met dezelfde naam in Menen. Maar lui en laf als ik was, deed ik geen moeite om Taxipost te bellen om het pakje te onderscheppen.
Ondertussen is het vorige week woensdag, ik kom thuis van mijn werk, check de status van mijn pakje nog eens en krijg een attakske. Afgeleverd in Menen, staat er. Shiiiiiit!
Had ik mijn mail maar gecheckt voordat ik naar huis ging, ik werk in Menen begot!
Ik ben echt zo'n ongelooflijk stomme koei. Ik ben al meer dan een half jaar geleden verhuisd en nu begin ik opeens mijn postcodes door mekaar te halen?
Dat ging er echt niet meer bij... ik was al heel de dag mottig en moe, ik zou donderdags naar Antwerpen en vrijdags naar Frankrijk vertrekken, ik moest daar nog voor inpakken..... aaargh.
Op de site van de Witte Gids en bij 1207 vond ik ook niks, met alleen een adres maar geen naam ben je niet veel. Ik ging dan maar een halfuurtje gaan zitten bleiten onder de douche alvorens ik dan toch maar inpakte en in mijn bed kroop.
Zo weinig mogelijk aan proberen te denken. Gewoon naar Antwerpen gaan, een lang weekend Centerparcsen, en dan zou ik wel zien.
Deze dinsdag moest ik weer gaan werken, en 's morgens ging ik eerst eens aanbellen bij mijn pakjesadres. Rolluiken naar beneden, een heel vreemde deurbel (mix van politiesirene en speelgoedgeweertjes-pieuw!pieuw!), er deed niemand open.
's Avonds na mijn werk probeerde ik dus nog maar eens, zonder resultaat.
Ik ging eens bij de buren polsen, want voor hetzelfde geld stond dat huis gewoon leeg. De buurvrouw wist mij te vertellen dat er vreemdelingen woonden maar dat die bijna nooit daar waren, alleen soms in het weekend. En de deurwaarder had er ook al aan de deur gestaan.
Not good.
Ik stak mijn briefje dan maar in de brievenbus, met de vraag of ze het pakje naar de post wilden brengen om het naar het juiste adres te laten sturen. Een briefje dat ik misschien ook beter in het Frans had geschreven. Niet dat iemand het gaat lezen, of er iets mee gaat doen.
Er stak al een brief half uit de brievenbus, dus heb ik de naam van de bewoonster overgeschreven om alsnog een telefoonnummer op te zoeken, maar zonder resultaat.
Ik heb dan ook maar direct gevoeld in de brievenbus naar mijn pakje, maar dat lag waarschijnlijk op de grond, en zo fijn is mijn arm nu ook weer niet. Met lege handen terug naar huis dus.
Nu ik dat toch had kunnen doen na een heel weekend piekeren, had ik mij er wel bij neergelegd, mijn bol zou niet meer terechtkomen. Dus wou ik er een nieuwe bestellen. Dure affaire, één bol voor de prijs van twee, maar ik moest en zou een bol hebben.
Natuurlijk bleek de voorraad uitgeput! Zucht. Chance dat ik heb. Gewoon door zo'n onnozel foutje van mij.
Maarrrrrrrrrrr...
Er is goed nieuws!
Ik zocht dan maar andere sites af naar zwangerschapsbollen. En. Ik heb. Er veel mooiere gevonden! :-D Ook planeetbollen, wel duurdere, maar in andere kleurtjes, kleurtjes die beter bij mij passen dan oranje.
Oranje, godbetert! What was I thinking...

Hoe zou het nog zijn met...

2010-01-20T21:11:00.003+01:00

... Ndiak Tjoup? Of hoe hij ook weer geschreven werd, de naam van het Rwandese jongetje dat in de lagere school 'ons' pleegkindje was. We kregen dan een kartonnen plooispaarpotje mee naar huis om geld in te zamelen zodat Ndiak naar school zou kunnen gaan. Ik weet zelfs niet meer of dat iets was van mijn klas, van de twee klassen van mijn leerjaar, of van heel de school. En hoe lang dat geduurd heeft, mijn hele lagere schooltijd of maar één jaar? Ik herinner mij alleen zijn naam nog, en zijn zus heette Fanta, dat vonden wij toen kei grappig.
Ndiak was toen ongeveer even oud als ik, dus hij zal nu ook al wel bijna 25 jaar zijn. Zou hij naar school kunnen gaan zijn? Studeert hij nu in de USA voor dokter? Is hij misschien al dokter? Of zou hij in een golfplaten kotje wonen? Of gestorven zijn aan aids? Dealt hij drugs, verkracht hij meisjes en vermoordt hij toeristen voor hun geld? Speelt hij djembé? Is hij voetballer geworden? Woont hij misschien in België? Of kabbelt zijn leventje rustig voorbij in Rwanda en is hij daar tevreden mee?
Zou zijn zus de naam Fanta ook zo grappig vinden?

reklaam!

2010-01-09T14:17:00.003+01:00

Is het een jongen? Is het een meisje? Dat weten we niet, maar het is in ieder geval een Bielentijn!

De volgende post gaat niet over zwanger zijn.
Unless I forget.

De avonturen van een Zwangere Vegetariër

2009-12-28T20:45:00.002+01:00

Life is hard, als je niks mag eten omdat je er niet immuun voor bent en geen misvormd kind wil riskeren.
Ik ben een makkelijke eter, het enige dat ik niet eet, zijn dieren.
Toen mijn ouders een paar weken geleden langskwamen en wij hen mee uit eten namen, had ik al op voorhand de menukaart op internet bekeken. Vegetarische lasagne, meer keus had ik niet, maar meer keus was voor mij ook niet nodig, want ik eet da geire.
Ter plekke bleek de vegetarische lasagne net op te zijn, zucht! Normaal - zoals het een goed konijn betaamt - zou ik dan een slaatje nemen, maar ik ben niet immuun voor toxoplasmose, en moet daardoor oppassen met rauwe groenten. Geen slaatje dus. "Kan ik een croque hawai krijgen zonder hesp en zonder groenten erbij? Of doe er maar twee."
Great. Voor die keer dat ik nog eens op restaurant ga, moet ik geroosterd brood eten, boehoehoe!

En dan die feestdagen... uitgebreid tafelen, terwijl ik maar kleine porties kan eten omdat ik anders misselijk word. Gourmetten zonder er rauwe groenten bij te mogen eten. Ik wacht nog op de zelfgemaakte chocomousse en tiramisu die ik ook niet mag eten.
En wie zou er mij in zo'n geval kunnen troosten? Arabellatje de kat, verspreider van toxoplasmose en dus zwaar maar ongewild verwaarloosd door mij. :-(
Ik voel mij maar plattekes. Zowat elke dag misselijk, zelfs niet persé 's ochtends, maar bijna altijd als ik juist gegeten heb of juist als ik honger heb. 'k Heb al één keer moeten overgeven, which was enough. Dat alles moet ik over hebben voor den deze.
En moe, altijd zo moe!

Dus bij deze: slaapwel!

2009-12-10T21:37:00.005+01:00

Mijn geschrijf is als koekjes. Allemaal leuk en mooi, zo'n sterretjesvorm uitsteken, maar achteraf komt er alleen een hoop ingezakt bruin spul uit de oven.
Zo voelt het, zo ongeveer. Ik heb duizend woorden, miljoenen woorden, ik schrijf hele epistels in mijn hoofd, maar eens uitgetypt zijn die woorden ook ingezakt spul. In mijn hoofd is het allemaal veel mooier. In mijn hoofd draaien duizenden dingen duizenden toertjes, sommige al jarenlang.
Dat besef ik nu pas. Want plots is er een klik, en wordt dat toertjesdraaien omgezet in iets echt. Plots is er een moederinstinct dat alles overneemt; dat al de rest niet zozeer onbelangrijk maakt maar wel naar de achtergrond verdringt. Dat alles een vreemde wending geeft maar tegelijk zo natuurlijk, logisch en meant-to-be aanvoelt. Ik wist zelfs niet dat ik dat had, een moederinstinct. Blijkt dat er niks tegen opgewassen is, seg. Ik dacht eerst dat ik misschien een Cylon was en mijn programmatie het overnam.
Maar nee. Ik word gewoon mama. :-)

Dat is nogal wat anders dan in den tijd dat ik met Marjolijn op de zolder speelde met de poppen, dat de boiler een papflesverwarmer was en dat de Backstreet Boys als vleermuizen door het zolderraam kwamen binnenvliegen om te babysitten. Ge ziet, ik ben perfect voorbereid :-D

KijkUit!

2009-11-16T22:15:00.002+01:00

Het is vandaag 6 maanden geleden dat we zijn verhuisd, dus ik rij nu ook al 6 maanden met de auto naar 't werk in plaats van efkes op mijn fiets te springen. Ik ging dit bericht eigenlijk al 6 maanden min één dag geleden schrijven, want zo lang erger ik mij al dood (dat laatste scheelt soms zelfs niet veel) aan de vierwielige wereld.
Ik kan niet tegen mensen die niet pinken. Ik kan nog minder tegen mensen die hun pinkers niet terug afzetten. Al ben ik ook wel jaloers op hun stalen zenuwen, kunnen die nu echt tegen dat klik-klak-klik-klak, een hele afrit lang? Ik kan niet tegen mensen die al 70km/u beginnen rijden als ze bijlange nog niet aan de afrit zijn. Mensen die plots alles dichtgooien, terwijl gewoon de gas loslaten al genoeg is. Ik kan niet tegen mensen die niet binnen de lijnen kunnen rijden, die in 't midden van twee rijvakken rijden, die geen bocht kunnen pakken op een afrit en half over de pechstrook zwalpen. Ik kan niet tegen camions die zonder te pinken op de tweede rijstrook komen rijden, ge weet wel, waar ik al rij, en waar ik ook niet kan uitwijken omdat er maar twee rijstroken zijn, fools! Ik kan er niet tegen dat ik de enige ben die afstand hou, en dat er dan koersers zijn die dat mooie gat komen dichtrijden. Ik kan niet tegen zwarte auto's die hun lichten niet aansteken als het donker is en regent. Ik kan niet tegen auto's die hun lichten wél aansteken maar in mijn ogen schijnen. Ik kan niet tegen auto's die eerst rijden en dan kijken.
Ik kan ook niet tegen lelijke auto's. En lelijke chauffeurs, bahaha!

Maakt dat van mij een intolerante chauffeur? Bedenk dan dat, als er een sjieke slee of een vette jeep quasi tegen mij plakt, die flikkert met zijn lichten omdat ik ook maar een camion aan 't inhalen ben maar niet tegen 150km/u, of erger nog, als ze in zo'n geval met hun lichten flikkeren terwijl er naast mij nog een derde rijstrook vrij is voor de vlammers, en als ze mij dan EINDELIJK toch kunnen voorbijsteken (sorry dat ik zo traaaaaaag rij, suckers!) een gebalde vuist of een fokjoewvinger opsteken... wel! Bedenk dan dat ik glimlach, zwaai en hen in het extreemste geval een extra kushandje toewerp. Vriendelijkheid is soms veel irritanter dan ne fokjoewvinger.

2009-11-05T21:07:00.005+01:00

Twaalf dagen aan één stuk werken en daartussen ook nog eens naar Moby gaan, what was I thinking?! Het zal Why does my ganse lijf feel so bad zijn; ik heb dag vier nog maar achter de rug en 'k ben al kapot... en het ergste moet nog komen.
Maar daarna: freedom! Ik zit nu al een paar maanden af te tellen en binnen een paar weken is het zover: dan begin ik vier vijfde te werken en blijf ik donderdags thuis om meer tijd te hebben voor mijzelf en mijn creatieve ideetjes.
Ik zat er al een tijdje mee: geen zin hebben om te gaan werken, niet zozeer omdat ik m'n werk niet meer graag doe (al weet ik dat deze week nog niet zo zeker!), maar omdat elke dag dat ik ga werken een dag minder is om dingen te maken. Ik zou graag een Etsy-shop openen, maar heb maar amper tijd genoeg om daar dingen voor in mekaar te steken, naast dingen voor mijzelf maken, werk, een huishouden, en een lief en een kat entertainen. Het begon te knagen. Ik begon mij op te sluiten in mijn knutselkamer om toch zoveel mogelijk gedaan te krijgen. Elke seconde werd van levensbelang, ik zag mij op mijn vijftigste, ongelukkig, met zoveel onverwezenlijkte ideetjes, en maar aftellen tot ik op pensioen zou mogen. Drama drama!
En nu zien wat dat geeft... misschien ga ik het hard voelen in m'n portefeuille, misschien lig ik donderdags tot 's middags in bed en doe ik geen zak, misschien geeft het mij alleen maar meer tijd om te piekeren, misschien is het toch niet beter. Maar ik denk van wel. En als het niet zo is: dan weet ik het maar omdat ik het heb geprobeerd, en dat is op zich al iets dat ik vroeger niet gedaan zou hebben. Ik ben altijd een uitsteller geweest en zal dat ook wel blijven, maar ik begin te beseffen in welke gevallen dat m'n leven echt naar de kloten helpt.

Henniewee, om alvast iets verwezenlijkt te hebben en ook wel omdat ik er voor de opening van de opendeurdagen op 't werk een beetje fatsoenlijk moet bijlopen, heb ik nog een kleedje gemaakt!

Run away from all your boredom
Run away from all your whoredom and wave
Your worries, and cares, goodbye
All it takes is one decision
A lot of guts, a little vision to wave
Your worries, and cares goodbye

IJslandverslag deel 3

2009-10-24T20:14:00.003+02:00

Vrijdag 7 augustus.

Om 10u werden we terug aan de garage verwacht, dus al onze wakkere uren daarvoor gebruikten we om de tent af te breken en ons gerief in de auto een beetje op te ruimen, al hadden we dat de avond voordien ook al gedaan. Om iets voor 10 vertrokken we dus met open ramen (de verwarming in de auto stond vollen bak om de motor niet weer te oververhitten) naar de garage... en de kerel die we nodig hadden bleek er nog niet te zijn. Hij zou er pas zijn binnen... 3 fokking kwartier!!! Wachten dus. Tegen 11u was hij er en konden ze het nieuwe onderdeel in onze bolide steken. Natuurlijk moest de koelvloeistof ook nog aangevuld worden, want die hadden ze de dag voordien allemaal laten weglopen... maar - garage zijnde - ze hadden geen koelvloeistof in voorraad! Het meisje aan de receptie moest dus nog naar de winkel om een bus te gaan kopen. Oh boy. Gelukkig was alles op kosten van de verhuurmaatschappij, want ik was zo al slechtgezind genoeg dat het al middag bleek te zijn tegen dat we weer op weg konden gaan.
Volgende halte: de Goðafoss, oftewel de waterval van de goden, aangezien een tot het christendom bekeerde IJslander er zijn heidense afgodsbeelden in was komen dumpen. You silly man!
Van daar ging het verder richting Mývatn, AKA het muggenmeer (geen last van gehad! de muggen zijn er alleen als het niet waait. not gonna happen!), en Dimmuborgir, een groot lavaveld van allemaal zotte rotsen en vreemd gestolde stenen.
De camping in Reykjahlíð was een heuvelachtige weide aan het meer, en meer nog: het was er zonnig! Extreem zonnig! Meiden in bikini, kerels in bloot bovenlijf, begot. Het was al sinds onze eerste overnachting in Reykjavik geleden dat we hadden gedoucht (ofwel waren er geen douches op de andere campings, ofwel te weinig en dus altijd bezet, waardoor we genoegen namen met een klets water in ons gezicht om wakker te worden), dus nadat we de tent hadden opgezet genoten we van een lange ('t was toch gratis!) warme douche, en schoot ik een korte broek en een t-shirt aan om op ons dekentje aan het meer te gaan liggen relaxen. For about five minutes, tot er grote wolken voor de zon schoven, het begon te waaien, en ik kon kiezen voor De Dood of Lange Broek & Dikke Trui. Bloody weather.
's Avonds besloten we nog een wandelingetje te maken richting Hverfell-vulkaan (okee nee, eigenlijk wilden we er ook nog gewoon OP klimmen) en onderweg een geocache te zoeken.
Vreemd, ik had al veel spectaculaire en speciale dingen gezien op IJsland, maar tijdens ons wandelingetje daar op een onnozel stukje verlaten heide, had ik voor het eerst het gevoel van: ik ben er, ik ben op IJsland. Gewoon stilletjes genieten van dat avondgevoel.
Valentijn liep voor mij. Plots maakt hij een rare beweging, kijkt om naar mij met een blik alsof er net een elf een pijl op een dodelijke plaats in zijn lijf heeft geschoten, en zakt op de grond. What the? Is er iets mis met mijn ogen en zie ik die afgrond niet waar hij bijna was ingesukkeld? Dit is toch maar heide, of loopt hij op iets anders? Ik zag mij al naast hem neerzakken op de grond, zijn hoofd (met zijn lijf er aan, danku zeer) op mijn schoot leggen, hij brabbelt nog "de sleutel... ligt... aaahhhh.......". Drama ontstaat op een paar seconden.
Anyway! Hij had dus blijkbaar op een onnozel hompje heide zijn enkel verstuikt, en die was al helemaal dik en blauw geworden. Terug naar de camping dus. Ik zou bleitend strompelen en wachten op de seaking-helikopter, maar hij ging al mankend nog altijd rapper dan mij. Ik mocht zelfs zijn cameratas niet dragen, for god's sake, wat heb je eigenlijk aan mij in noodsituaties?
Een zak ijs gaan halen aan de receptie, dat kan ik. En mee toekijken hoe de voet verkleurt. En mijn lief volgieten met pijnstillers. Die dag was wel over and out, na het auto-voorval en de verstuikte voet zagen we onze reis een beetje in het water vallen. Niet letterlijk, jeezes, dat zou er nog moeten bijkomen... we zouden afwachten tot de volgende dag en onze planning weer een beetje omgooien.

Zaterdag 8 augustus.
Wie gaat slapen met een paarse voet wordt doorgaans ook weer wakker met een paarse voet.
Het was de bedoeling om een paar dagen aan Mývatn te kamperen en wat wandelingen in de buurt te doen, en daarna verder te rijden naar Ásbyrgi en onderweg in Húsavík te gaan whale-watchen. Wandelen ging die dag niet, en de vulkaan beklimmen werd al helemaal geschrapt, dus gingen we die dag al naar Húsavík en zijn walvissen.
Valentijn had iets gepakt tegen zeeziekte, ik niet natuurlijk, want ik kan daar gelegans tegen! Behalve als ik migraine heb en efkes - ja, maar enkele seconden - een foldertje lees op een boot. Mensen, I warn you, lezen op om het even welk bewegend vehicel is ongezond. We waren nog maar juist vertrokken en ik werd al mottig. Proberen om er niet op te letten dus, en anderhalf uur (van de haven naar de baai waar er normaal veel te spotten valt) naar de horizon staren. We hadden geen chance. Stomme baai, daar was geen beest te zien! Alleen een papegaaiduiker - eindelijk! - die in de verte lag te dobberen. De boot keerde dus al op 't gemak terug, en toen... plots! Op 11 o'clock, blue whales! Het was heel zeldzaam dat er daar blauwe vinvissen zaten in augustus, en ook al was het maar van ver, iedereen staarde gefascineerd naar de ruggen en staarten van moeder en jong die boven water kwamen en weer verdwenen. Echt sjiek. Ik heb een blauwe vinvis gezien, joepiejee! Toen de boot na deze achtervolging écht wel terug moest naar de haven, kwamen er ook nog dolfijnen rond ons zwemmen... de migraine was al weg, ik was ondertussen gewoon misselijk van opwinding. ;-)

's Avonds gingen we nog naar 'the blue lagoon van het noorden' (Mývatn natural baths).
Opgepast, niet voor verlegen seuten! Valentijn mij maar voorhouden dat IJsland ondertussen ook gemoderniseerd is en voorzien op de preutse rest van Europa... not! Geen aparte kleedhokjes maar gewoon een grote kleedkamer zoals in een sporthal, vol blote IJslandse vrouwen, (mannen en vrouwen waren wel gescheiden... en ik liep na afloop per ongeluk het mannen'kot' binnen omdat ik m'n handdoek vergeten was, bahaha!) en twee zich ongemakkelijk voelende exemplaren (ja had ik chance dat er daar ook een Hollandse rondliep).
Als ik niet op mijn gemak ben wegens Gedwongen Naaktheid kan ik achteraf dus ook niet optimaal genieten van een lekker warm, melkwit badje met een IJslandse zonsondergang op de achtergrond. Plus ik had een veel te grote superzoute slok water binnengekregen. Plus ik was kopje onder gedoken en het zout had mijn bril zowat helemaal weggevreten. Onder andere omstandigheden was het veel leuker geweest... jammer.

P.S.: IJslanders gaan naar natural baths zoals Belgen op café gaan... ze zaten daar allemaal vrolijk met een biertje in 't water. :-)

... to be continued...

IJslandverslag deel 2

2009-10-03T21:46:00.002+02:00

Donderdag 6 augustus.
Vol goede moed vertrokken wij rond 10u30 in Blönduós richting Akureyri, wisten wij veel wat voor onheil ons nog te wachten stond! Na een paar kilometer begon onze Jeep namelijk tuut-tuut te zeggen, en vertelde een rood lichtje ons dat de motor oververhit was. No panikare, wij zetten ons langs de kant van de weg, wat we sowieso al van plan waren om onze eerste geocache te zoeken (en vinden). Na een kwartiertje vertrokken we weer maar na een kilometer ofzo was dat rode lichtje er weer. Miljaar! Weer aan de kant van de weg gaan staan dus. Effe laten afkoelen. Weer vertrekken. Een kilometer rijden. TUUT-TUUT-TUUT! We're screwed, dacht ik, toen we ons op een paadje naast de baan parkeerden, in the middle of nowhere. Ik zou sterven in IJsland!!! Tenzij iemand van de boerderij aan de overkant van de baan ons tijdig zou vinden, achja, klein detail...
Anyway, Valentijn belde naar de jeepverhuurcentrale om het probleem uit te leggen, de gast aan de telefoon moest de kwestie daar even bespreken en zou ons binnen een kwartiertje terugbellen. Wachten dus, tot de gsm weer lawaai maakte. Er zou een takelwagen komen vanuit Akureyri, dat kon toch wel anderhalf uur duren tegen dat die er was, dan zou die ons naar Akureyri meenemen, dus nog anderhalf uur, en daar zouden ze in de garage de auto bekijken. Allright. We stonden daar al zo lang te koekeloeren, dus visten we brood en beleg uit de koffer, aten we, strekten we onze benen, smeten we steentjes in de rivier om onze woede te bekoelen en ook wel uit pure verveling, waaiden we (okee nee, ik) bijna weg, kropen we terug in de auto, staarden we naar de weg. En rekende ik. Nog 3u wachten tot we in Akureyri zijn, shit, ik heb net een halve liter fruitsap binnengekapt, ik kan dat geen 3u meer ophouden. Op het erf van de boerderij aan de overkant hadden we al een auto zien rondrijden.
Wat is wc nu weer in 't IJslands? Snyrting, okee...
Weer een dubbele laag truien aantrekken dus, nog een jas ook, misschien ook best handschoenen... toen ik de extreem lange oprit naar de boerderij opliep, kwam er vanaf het erf een jeep aangereden, met daarin de boerin en haar tienerzoon die Engels sprak, dus snyrting had ik niet nodig. Ze vertrokken juist naar... gohja... (één van die paar dingen naar waar je kan vertrekken als IJslander, wellicht...) en er was niemand meer op de boerderij, maar de staldeur was los en daar was een toilet. Ik zei dus takk (het enige IJslandse woord dat ik wel uit m'n mouw kan schudden zonder eerst heel hard te moeten nadenken over de tientallen mogelijkheden van de uitspraak van een bepaalde letter), ging naar het toilet en ging opgelucht weer in de auto zitten wachten.

Vele jaren later, zo leek het althans, arriveerde de takelwagen en reden we naar Akureyri... hobbelhobbel on the road, en met z'n drietjes naast mekaar op de bank moest ik ervoor zorgen dat ik niet tegen de schouder van de chauffeur in slaap viel. EINDELIJK kwamen we aan in Akureyri... alwaar we nog een uur ofzo in de garage wachtten terwijl er af en toe een slome ouwe IJslander aan de auto kwam sleutelen, maar waar ik mij het grootste deel van de tijd afvroeg of ze ons niet gewoonweg vergeten waren. Soit, de ventilator van de motor bleek kapot, en aangezien ze daar geen vervangstuk hadden liggen, moesten ze dat laten overkomen van Reykjavik, maar dat zou pas de volgende morgen arriveren.
Gelukkig heeft Akureyri, de tweede grootste stad van IJsland, een camping! Daar belandde ik al even mokkend als de kwaaie lesbo. Een dag van onze reis verloren, en bovendien was onze Belgische chocolade ook nog eens op. En dan die eeuwige wind, en kou! In strips zouden er nu allemaal leestekentjes staan met een doodskop en !!!!!!!!!
Valentijn was tijdens zijn vorige reis al in Akureyri in de botanische tuin geweest, en die stelde niet zo heel veel voor, zei hij, maar we konden er toch eens naartoe gaan aangezien dat zowat het enige was wat er te doen viel. Niet zo heel veel voorstellen? Ja mijn gat!
Er stonden voor het grootste deel bloemen en planten die je hier ook hebt, maar allemaal in volle bloei, en prachtig gecombineerd qua kleuren en soorten! Ik had al ideetjes voor onze tuin, maar die botanische tuin bracht mij toch een eureka!-moment. En mijn boze hoofd kwam weer helemaal tot rust... Ik had zin om weer naar huis te gaan en de tuin onder handen te nemen, it's not like I had anything else to do.
We maakten kennis met paddo-kat, zagen een pittoresk kerkje, keerden terug naar de camping om aan het avondeten te beginnen, doopten sojabrokken ( en de dagen nadien ook mekaar en zowat elke berg) om tot 'brekkies', lagen een beetje op ons dekentje... and that's about it. Een Italiaanse kerel probeerde mij nog binnen te draaien en een paar Fransen vonden onze tent excellent, dat vond ik wel genoeg internationaliteit voor één dag, dus gingen we slapen...

Zo'n lang stuk schrijven over één saaie dag, ik vind dat perfect kunnen!

... to be continued...

Yes we can!

2009-09-19T21:32:00.004+02:00

Ik kijk naar mijn 365 foto's en ik mis
mijn rechte froefroe en een staartje
mijn gele baskets
mijn familie en vrienden die ik bij op de foto's heb gesleurd
winterkleren
het Duits militair kerkhof
zelfportretten maken, zot doen, mij shminken en verkleden

maar ik kan het nog hoor :-)

IJslandverslag deel 1

2009-09-18T21:30:00.004+02:00

IJsland. Zo veel te vertellen, zo weinig woorden.

Maandag 3 augustus.
Mijn ouders gaven ons een lift naar de luchthaven van Eindhoven, waar we de IJslandgangers (bottinnen en afritsbroek) goed konden onderscheiden van de rest van de reizigers (teensletsen en short). Na drie uur door het vliegtuigraampje naar de wereld onder mij gluren, kwamen we aan in Keflavik. En de zon scheen! IJsland weet dat een goeie eerste indruk belangrijk is. :-)
Onze gehuurde Jeep Wrangler stond op de parking van de luchthaven, en na een beetje uitleg bolden we naar Reykjavik, waar we zouden overnachten vooraleer we het binnenland zouden intrekken. We dropten ons gerief op de camping en zetten de tent op, gingen even naar de supermarkt achter brood en beleg voor de volgende morgen, en gingen dan op verkenning uit in 't stad. Okee... stad is een groot woord. Groter dan Reykjavik zelf, bahaha! Ik had gehoopt op van die typische Scandinavische pittoreske huisjes, maar werd teleurgesteld. Het overgrote deel van de huizen bestond uit zowel muren als daken van golfplaten, en zagen er een beetje marginaal uit. Op een paar na, dan! En de Hallgrímskirkja was helemaal ingepakt voor restauratie, bummer! Terug naar de camping dan maar, om te eten en te slapen, want onze klok was twee uur teruggedraaid en wij waren dus al veel te vroeg uitgeteld.

Dinsdag 4 augustus.
We hadden al een aantal maanden een route in gedachten, die we afhankelijk van het weer in wijzer- of tegenwijzerzin zouden volgen. Omdat de weersvoorspellingen voor het binnenland vandaag het beste zouden zijn, vertrokken we dus in wijzerzin, iets waar ik sowieso wel blij om was omdat we dan dus ook aan de oostelijke kust aan de binnenkant van de baan zouden rijden, en ik dus niet vlak naast een ravijn zou hangen. :-)
Langs een weg - correctie: jeepspoor - die mij deed vermoeden dat we op de maan waren beland, reden we naar Landmannalaugar, ondertussen enkele rivieren doorstekend. Toen we daar 's middags eindelijk aankwamen, bleken de weersvoorspellingen onjuist: regen! Maar dan heb je natuurlijk dat IJslandse gezegde: "Als het slecht weer is, wacht dan vijf minuten!", en toen we onze bokes ophadden, was het al gestopt met regenen en konden we goed ingepakt (het waaide natuurlijk nog wel zo'n 100000 km per uur) aan onze eerste wandeling beginnen. Ik bewees al snel dat mijn conditie beneden alle peil is. IJsland bewees al snel dat het in een verfdoos gevallen was, wauw!
Enkele regenbuien later besloten we de kleinen toer te doen en terug te keren naar de auto, en maar meteen door te rijden naar Geysir, aangezien we geen zin meer hadden om halfnaakt in de koude wind naar de warmwaterbron te crossen.

In Geysir aangekomen begonnen we aan onze twee weken durende routine van tent opzetten, eten klaarmaken en naarmate het later en kouder werd: nog een paar extra lagen kleren aantrekken. Dat geldt dan alleen voor mij, Valentijn had evengoed met een lege valies naar ginder kunnen trekken, de hete brok!
In de avondschemering gingen we nog even naar de geiser en enkele pruttelputten kijken, om daarna op de camping te merken dat er Belgen met een knalgele Kangoo naast ons waren komen staan. Het ging over een Antwerps lesbisch koppel van ergens in de 40, en al snel bleek dat 'het dominante vrouwtje' a) een slechte dag had b) niet graag de tent opzette c) gewoon een vieze tinke was. Zij konden aan onze IJslandse jeep natuurlijk niet zien dat wij Belgen waren en hun geruzie maar al te goed konden verstaan.
"Joa ik zen kwoad! Ik mut altaa alles loate valle voor aa!", waarop ze met haar armen over mekaar in de auto ging zitten mokken en haar wederhelft alleen de tent moest opzetten. Gezellige avond!

Woensdag 5 augustus.
Na ons ontbijt gingen we de geiser nog eens bewonderen, die bij daglicht en tegen een prachtige blauwe lucht nog mooier was (en ook beter te fotograferen). Onze volgende halte was de Gullfoss, één van de dingen waar ik het hardst naar uitkeek. Een waterval die ook niet moeilijk te vinden is: je kan het stuifwater al van ver zien. Zelfs de bussen Japanners hadden dat al wel door! Dat heb je wel met IJsland: de meeste reizigers volgen quasi dezelfde route, waardoor je vaak dezelfde auto's en mensen tegenkomt aan bezienswaardigheden of op campings. Dus ja: aan de Gullfoss stond een gele Kangoo! Toen we de lesbo's kruisten op het paadje richting waterval, was de kwaaie aan het bellen met iemand in verband met 'een klakske van den tax free shop'.
Na het nodige bewonderen en fotograferen en helemaal natgestuifd zijn, vertrokken we langs de Kjölur, de binnenlandroute, en reden we door een landschap van stenen, zand, verre bergen; af en toe kruisten we een jeep of nog erger: een eenzame fietser! R-E-S-P-E-C-T, maar jullie zijn goe zot! Wat heb je aan IJsland als je altijd naar de grond moet kijken omdat je anders op je smoel gaat?
Vele uren later kwamen we aan in Hveravellir, een geothermaal gebied met kokende modderputten en een fluitende ketel. We maakten ook al snel kennis met de typische geur van rotte eieren die bij al die zwavel hoort. Okee nee, die geur kenden we al van de douches in Reykjavik.
Deze keer was het wel warm genoeg om in de warmwaterbron te duiken! Na ons badje lieten we ons drogen in 't zonneke en gingen we weer op pad (tja, op IJsland kan je niet veel doen of zien zonder urenlang rond te rijden). Er volgde een lange rit naar Hvítserkur, onze eerste halte waar Valentijn drie jaar eerder nog niet was geweest. De pluchen versie van de dinorots volgt nog! :-)

...to be continued...

2009-08-30T19:52:00.004+02:00

Ik ben goed bezig met mijn goeie voornemens voor dit jaar! Die grote reis heb ik net achter de rug (verslag volgt nog, al kan je hier al een deel van de foto's vinden), en ik ben ondertussen ook weer naar de kapper geweest en loop voor het eerst sinds een jaar of vijf rond zonder rechte froefroe... vreemd om weer een voorhoofd te hebben. Maar wel frisser in de zomer (vermoed ik althans, want zo warm is het hier momenteel niet), en hopelijk gaat die witte strook dan ook weg. Als mijn froefroe opwaaide lachtte iedereen mij uit met mijn tweekleurig voorhoofd. :-)

En een tijdje geleden ben ik aan een quilt begonnen... die is nu eindelijk af! De bovenkant althans, hij moet nog een onderkant hebben ook om al die draden en rafels te verstoppen, dus de zoektocht naar een laken dat groot genoeg is kan ook beginnen. Ik ben blij met het resultaat! Het heeft effe geduurd tegen dat ik bij elkaar passende stofkes had gevonden, en tegen ik had beslist hoe de vierkantjes moesten zijn (niet recht op recht dus, maar verspringend per halve vierkant 8-). Ik weet niet of er een bepaalde officiële quilttechniek bestaat om die vierkantjes aan mekaar te zetten, in de boeken van de bib staat het allemaal zo veel te ingewikkeld uitgelegd, terwijl het toch maar gewoon vierkantjes-aan-mekaar-naaien is, toch? Hennieweej, ik had mijzelf verplicht om eerst een quilt te maken voor onszelf in plaats van te bezwijken voor de baby-dekentjes die ik op Flickr tegenkwam, maar die mag ik nu dus ook maken, voor tegen dat het ooit zover is.

2009-08-22T23:25:00.001+02:00

... da moest er efkes uit...
:)

back home

2009-08-19T09:43:00.003+02:00

Plusso:
- mijn schoenen niet moeten aandoen als ik naar de wc ga
- niet moeten aanschuiven aan wc's / douches
- 's nachts in zomertenue slapen in plaats van thermisch ondergoed, een dubbele laag pyama en kousen
- Arabella die komt aanstormen, effe stokstijf blijft staan, dan doorheeft dat wij weer terug zijn en weer verderstormt om te komen knuffelen :)
- de plant die maar groen bleef heeft mooie roze bloemetjes gekregen. al heb ik nog altijd geen idee wat het is
- slapen in een echt bed en eten op een stoel aan een tafel in plaats van op de grond
- gewoon een kast opentrekken voor eten of keukengerei in plaats van in de auto te rommelen tot ik de juiste zak vind
- in topje en short rondlopen en geen extra trui moeten aandoen als de wind opsteekt of als er effe een wolk voor de zon schuift
- foto's en filmpjes bekijken en alles weer een beetje beleven

Minno:
- zeker 3 machienen was moeten draaien tegen dat alles er door is. en dat dan nog moeten strijken ook
- donderdag alweer moeten gaan werken... morgen dus *aaargh*
- dat mijn haar dood aanvoelt van al dat zout in the blue lagoon
- dat het alweer gepasseerd is :'(

2009-07-28T20:21:00.006+02:00

Glunderen. Dat is het enige dat ik kan als ik mijn knutselkamer nu binnenstap.
Vorige week had ik al verf gekocht, voor het geval ik eens tijd en zin zou hebben om te schilderen... maar probeer die zalige kleuren maar eens te laten staan! Ik heb maar direct geschilderd. :-)

haha, mijn muren hebben dezelfde kleuren als mijn blog - nog een bewijs dat dat een goeie kleurencombinatie is :-)

Ik heb lang getwijfeld over de juiste tinten en welke muur ik in welke kleur zou schilderen, maar het resultaat is gewoon perfect. Licht, vrolijk en inspirerend, en een schouw in krijtbordverf om op te tekenen. Ik zou beter nog eens 365'en, ik heb nu weer superveel ideetjes voor zelfportretten!
Nu nog alles inrichten... niet dat ik een vast plekje ga moeten vinden voor mijn nieuwste aanwinst, een laptop dient voor in bed/de zetel/de schommelstoel :-)

Voila, nu is mijn geld op. Al een chance dat het grootste deel van onze IJslandreis al betaald is. Al ga ik toch niet te zot mogen doen met stukken komkommer van 5 euro. Jippiekajeej, bijna weg! :-)

Jommeke in luilekkerland

2009-07-15T21:52:00.004+02:00

Ik vraag voor mijn verjaardag altijd dingen waarvan ik verwacht dat ik ze toch niet ga krijgen, maar dit jaar gaven mijn ouders en broer mij dus wel degelijk een hangmat!!! Mijn zusde legde nog bij zodat ik ook een staander kon kopen, en na maandenlang een staanderloze hangmat te hebben, kan ik ze nu dus effectief gebruiken! In de tuin onder de boom liggen is leuk, maar onder de boom liggen in een hangmat is nog zaliger. :-)
Al die zonnige dagen die ik niet hangend heb kunnen doorbrengen, what a waste!

En om ook te kunnen relaxen als het regent, heb ik mijzelf ook maar een schommelstoel cadeau gedaan. Daar droom ik al lang van, en nu ik een eigen knutselkamer heb, kan ik dus volledig mijn goesting doen. Het is eigenlijk niet het model dat ik wou, maar wel de enige mooie tweedehandse die ik hier in de buurt kon vinden, en de goedkoopste ook. Ik wou eigenlijk dezelfde als die bij vrienden van mijn ouders - het is misschien al 12 jaar geleden dat ik daar ben geweest maar die stoel heeft dus wel indruk gemaakt, ze schrokken er zelf van dat ik mij dat nog herinnerde. Details zijn belangrijk, vindt mijn brein. :-)

Volgende zotte kost: verf voor mijn knutselkamer!
En nog een ongeplande zotte kost ook: de computer is het hier aan het begeven (oververhit geraken, plots vanzelf opnieuw opstarten, traaaaaaaage programma's, internet opstarten duurt like a whole day), en aangezien Valentijn zijn allerliefst Mac heeft, moet ik dus op zoek gaan naar iets nieuws voor mijzelf. Waarschijnlijk ga ik dus mijn allereerste laptop kopen, zodat ik in mijn schommelstoel kan blijven zitten. :-)

Wacht Ongeduldig Op Haar Pensioen

2009-07-07T21:31:00.004+02:00

Allrighty, iemand vroeg er hier een update?
Ik zal proberen kort en bondig te zijn. :-)
Ik vul mijn dagen nog altijd graag met onder de boom zitten en samen met de kat naar de kikker kijken, of uit het raam staren, en ook met op zoek zijn naar het juiste evenwicht, cause that's what the vleervlinder is all about.
Hoewel het op 't werk alweer een tijdje rustiger is, zat ik toch weer met dat ambetante gevoel van ik-krijg-thuis-niks-gedaan, waar ik zowel een beetje wanhopig als lichtelijk agressief van word. Daarom had ik een dagje onbetaald verlof gepakt, helemaal voor mijzelf en mijn creatieve en huishoudelijke achterstand. En natuurlijk stond ik net DIE dag op met migraine, en kreeg ik nog niks gedaan. "Ik zou eens een week ni willen gaan werken, om mijnen to-do-list in te korten", dacht ik.
Dat dacht ik ook toen ik vorige herfst een kleedje wou maken. Ik verstuikte toen mijn voet en moest een week thuisblijven. Dat dacht ik ook vorige zomer, en toen zwollen mijn voet en been zodanig op door een dazenbeet dat ik een week niet kon gaan werken.
The body's got strange tricks to help out the mind.
Hennieweej, ik had al een half jaar steeds weer een overbelaste pols van zware dozen te heffen op 't werk; een paar dagen pijn en dan was het weer over voor een dikke maand, maar toen het een paar weken geleden weer van datte was, en de pijn na een week al tot mijn ellenboog doorliep, ging ik toch maar naar de dokter.
Peesontsteking! Ontstekingsremmers pakken dus, en mijn hand en arm een week niet belasten.
Mijn bazin was niet zo blij met mijn weekje thuis, net nu ze op verlof vertrok en er nog vanalles gedaan moest worden vooraleer we het kerstgerief (ja, nu) uitzetten.
Ik mag mij dat allemaal niet zo aantrekken. Echt. Want dat is wat ik doe: mij schuldig voelen omdat ik iedereen in de steek laat, boos zijn op mijn lichaam dat niet macheert zoals het zou moeten; en dan geniet ik voor geen meter van die week 'vrij' die ik zo lang wou. En daarna zit ik weer in dat vaste werkpatroon en heb ik spijt dat ik mijn week vergooid heb.
Ik heb mijn best gedaan vorige week. Ik moet mij niet schuldig voelen tegenover mensen die tóch al een zwembad hebben. Ik heb afgesproken met vriend(inn)en die ik alweer lang niet had gezien en dat heeft deugd gedaan. Ik ben bruin genoeg om mij niet meer wit te voelen (maar niet genoeg om mijn zus voorbij te steken). Ik ben tot een stuk of honderd conclusies gekomen. Ik heb echt kei veel fruit gegeten en géén choco. Ik heb een beetje gescrapt, geschilderd en genaaid. Dat is goed.

Alles kan beter!

Mijn to-do-lijst is bijlange nog niet genoeg ingekort om mij minder gespannen te voelen.
Ik wou een kleedje maken maar het model is zodanig ingewikkeld dat ik het efkes (een eeuw ofzo) aan de kant leg. Ik heb ook totaal gene zak gemaakt voor mijn toekomstige Etsy-shop. Ik heb niet gesport, geen cd's gebrand, geen foto-afdrukken besteld, nog maar twee gordijnen gemaakt van de vijf, nog geen lampen gemaakt voor in de living en de vestiaire, mijn werkkleren niet vermaakt en zelfs geen andere kleren gemaakt (nog op de planning: nog een ander kleedje, een rokje, bloesje en pyamabroek). Ik wil nog een mini-scrapbookje maken over ons nieuwe huis. Mijn knutselkamer schilderen - al kan ik niet beslissen welke muren groen en welke blauw moeten. Ik heb een laaaaange boekenlijst.
Ik heb zo weinig gedaan met die week, te weinig naar mijn goesting, al moet ik misschien gewoon eens echt proberen om mijn lichaam te laten rusten in plaats van veel te willen doen, want uiteindelijk doe ik tóch weinig en ben ik teleurgesteld.
Al was het ook wel pokkeheet. Ik heb NIET geslapen en de helft van mijn lichaamsvocht is verdampt. De andere helft zit nog altijd in mijn vet IN mijn lichaam, thank you very much.

2009-05-30T21:27:00.003+02:00

In mijn hoofd heb ik al tientallen blogberichten geschreven over onze verhuis, maar ik krijg ze er niet uit, al die impressies. Ik wíl ze eigenlijk ook niet afgeven, want ik laad mij er aan op; ik ben als een batterij in een pries als ik 's avonds onder de kersenboom zit met de kat op mijn schoot... de zon gaat onder, de vogels fluiten, de bomen staan daar maar te staan maar er is zoooooooooveel om naar te kijken, ik geniet ervan om gewoon maar wat te kijken naar wat nu mijn nieuwe thuis is.
Ik tel al een paar weken verder, als de Franse moederdag gepasseerd is en het weer rustiger wordt, zodat ik tijd heb om gordijnen te maken, kleedjes, knuffels, een quilt... al zal dat ook wel een beetje van het weer afhangen, want ik heb nu misschien wel een eigen knutselkamer, maar zolang het zonnetje schijnt zit ik liever buiten dan binnen. Om te kijken naar... onze Rikker de kikker!!! :-)
Daar hou ik mij dus tegenwoordig mee bezig: werken (zelfs vandaag, en zelfs op pinkstermaandag, grmbl...), en aan ons vijvertje zitten, onder de kersenboom zitten, in de living zitten en genieten van de lichtinval... en met de kat spelen! Die heeft de verhuis ook goed overleefd! Nadat ze een paar dagen opgesloten heeft gezeten in het hok in de tuin mocht ze het huis verkennen, en nu geniet ze van haar hele territorium, inclusief klimbomen en vele vogelprooien. Ze doet superknuffelig en van de straat heeft ze schrik, dus dat is ook al een zorg minder voor mijn moederhart. :-)

Meer nieuws van zodra ik ook meer doe dan alleen maar wat rondhangen en rondkijken. :-)

2009-04-26T17:46:00.006+02:00

Wahoei, gisteren hebben we eindelijk de sleutels van ons nieuwe nestje gekregen! We zijn ondertussen ook al overeengekomen wie welke kamer krijgt (met 4 slaapkamers hebben we namelijk wel plaats genoeg voor een knutselkamer voor mij en een 'nerd'kamer voor Valentijn, maar natuurlijk wilden we dan allebei dezelfde kamer...) en welke kleurtjes de muren krijgen. De volle dozen die heel onze living inpalmden hebben we ondertussen al verhuisd, nu kan fase 2 dus volgen: ons nieuwe huis schilderen en al ons ander gerief verhuizen. We hebben nog 3 weken tijd vooraleer we er mogen intrekken, dus dat zal wel lukken. Drie weken niet slapen van opwinding, aaah! :-D
Ik zie het superhard zitten. Er is nog wel werk aan, de vorige huurders hielden blijkbaar nogal van een mottige tint bruin, en 't is natuurlijk een oud huis met zijn gebreken, maar er valt iets van te maken. Ik ben vandaag zelfs verschoten, in de positieve zin dan... ik zit al bijna een maand lang (sinds we naar het huis gingen kijken dus) met het idee dat de badkamer donkergroene tegels heeft. Volgens mij heb ik dat gedroomd ofzo, want vandaag bleek de badkamer dus wel degelijk gewoon wit te zijn; een deel betegeld en een deel gewone muur die nog te beschilderen is! 'k Had al schrik dat we zouden verhuizen van een lichte (dat is dan ook wel het enige voordeel aan onze huidige badkamer) naar een veel te donkere badkamer, maar ik heb dus niks te vrezen. En er is zowaar zelfs plaats om een kastje te zetten voor handdoeken enzo, en er zijn schabbetjes voor allemaal kleine prullen, en een spiegel in één deel waardoor je lichaam niet vervormd lijkt! Ik ga weer weten hoe ik er écht uitzie! :-)
Het keukenblad is ook hoger dan hier, dat gaat ons dus rugpijn besparen tijdens de afwas. Onze huidige keuken is gemaakt voor kabouters ofzo, ik moet altijd in een belachelijke spreidstand gaan staan om op een normale hoogte te kunnen afwassen.
En het allerbelangrijkste: veel ruimte en veel licht! Ik ga zowaar de tuin kunnen zien zonder de deur open te moeten zetten. Vaarwel opgesloten gevoel. En ik krijg een eigen knutselkamer, dus ik kan zoveel rommel maken als ik maar wil. :-)

En tijdens al die drukte, en ondanks het feit dat er al zoveel van mijn knutselgerief is ingepakt, ben ik er ook nog in geslaagd om een keun te maken. Zonder uitsteldrang zelfs: 's namiddags bedacht, en dezelfde avond ben ik er nog aan begonnen. Mijn goeie voornemens werken wel redelijk goed dit jaar, het zijn nochtans dezelfde als anders. :-)

2009-04-05T21:58:00.005+02:00

Dingen waar ik blij van wordt:
- inpakken! ik zou het liefst gewoon direct alles in dozen steken, maar mijn kleren en ons keukengerief heb ik toch nog een dikke maand nodig...
- de kleuren limoengroen en mosterdgeel
- mijn inbeelden dat ik in mijn hangmat ('k heb er geen, maar ik hoop dat ik dat binnen een paar weken krijg voor mijn verjaardag... hint hint!) onder mijn toekomstige kersenboom lig... zalig...
- dat de cd van de Fleet Foxes wel een goeie soundtrack is voor het bovenstaande
- 's morgens een paaseitje in mijn brooddoos steken en het 's middags alweer vergeten zijn, als ik dan mijn brooddoos opendoe is dat een leuke verrassing van mij voor mij :-)
- het boeketje winterjasmijn dat mijn ouders hebben meegebracht en ons hele huis opfleurt
- dat ik binnenkort een vijvertje heb! met de nadruk op 'tje', maar toch! het klinkt gewoon cool. en ook een vestiaire :-)
- bij wijze van verhaaltje-voor-het-slapengaan in bed luisteren naar Another world en elke keer weer getroost/gerustgesteld worden
- katten die heel de tijd willen knuffelen

Dingen die ik kak vindt:
- dat wij nog zoveel moeten kopen dat veel geld kost (een fornuis, een tweede - nieuwe grote? - auto, een grasmachine, verf, een tuinomheining, een tv...) en dat ik niet kan slapen van daaraan te denken
- dat ik ook niet kan slapen door aan de leuke dingen te denken en daardoor traag wordt en daardoor al bijna heel de week te laat op mijn werk was terwijl ik al uren tekort had :-s
- dat wij juist gaan verhuizen tussen twee drukke stressy periodes op 't werk (1 mei - Franse moederdag) en ik daardoor minder tijd heb om mij op mijn gemak te settelen. momenteel heb ik eigenlijk gewoon zin om niet meer te werken tot na de zomer
- wat als onze kat wegloopt als we verhuizen?
- dat ik al een week rondloop met een kop vol snot - de week daarvoor had ik al last van mijn keel, en ik genees altijd wel traag, maar al dat snot is echt wel extreem veel/pijnlijk/vermoeiend. ademen bijvoorbeeld zou nog wel eens leuk zijn
- dat ik er wegens tijdsgebrek aan mijn kant / passiviteit aan hun kant maar niet in slaag om met bepaalde mensen af te spreken
- dat wij in juni dus niet meer naar Wenen kunnen om daar ECHTE reuzenpanda's te zien, wegens verhuis (= geen tijd/geld/congé meer over), en misschien zijn de panda's volgend jaar al uitgestorven :-(
- dat het weekend alweer gedaan is, dedoeme!

2009-04-01T21:00:00.003+02:00

Derde keer, goeie keer.
September 2008: tijdens een wandeling langs de vaart in Moen zien wij een huis dat leegstaat, maar na een telefoontje blijkt het al verhuurd te zijn. Bugger.
Februari 2009: Valentijn passeert op weg naar zijn werk een huis dat te huur staat. Wij bellen weer en maken een afspraak om te gaan kijken, maar de dag van de afspraak gaat een ander er al mee lopen.
(Ergens tussen die twee zit er dan nog een huisje, eentje in een bos, maar eentje dat nog niet vrij was/is, en om die reden, en ook wel om het bijgeloof over de derde keer in stand te houden, is dat een onofficiële keer en telt dat niet mee!)
Vorige week woensdag: Valentijn vindt een huis te huur op internet, ik keur de foto's en de beschrijving goed en bel meteen voor een afspraak.
Eergisteren: Wij gaan kijken naar dat huis en keuren het in real life ook goed! Het ziet er ouder uit dan op de foto's en kan nog een likje verf gebruiken, en de tuin is nog niet fatsoenlijk omheind, maar voor de rest is het okidoki pianisimoki! Groot, veel lichtinval, 4 slaapkamers, een enorme tuin... yay!
Twee uur geleden: Wij tekenen ons contract!
25 april: Wij krijgen de sleutels!!! :-)

De Eeuwige Twijfel

2009-03-30T22:47:00.001+02:00

Ik wil alles nieuw, en avontuur, en verandering; maar als het dan zover is, als het een feit wordt, meer dan een droom, wil ik dat alles blijft zoals ik het gewend ben, want verandering maakt een gat en wie weet raakt dat niet helemaal opgevuld, wie weet wen ik niet opnieuw.

Voor de rest ben ik positief over het bijna-feit dat ik ga verhuizen :)

2009-03-07T23:36:00.005+01:00

Toch handig, al die zelfportretten. Makkelijk te tracken wat ik wanneer heb gedaan. Zo was het ondertussen blijkbaar al meer dan een jaar geleden dat ik naar de kapster was geweest voor dit kapsel... ja, die dag dat de kapster alles verpestte! Sindsdien (okee, daarvoor ook al :-p) knipte ik dus mijn haar zelf maar bij als ik het nodig vond, tot het herfst werd en koud in mijn nek, en ik mijn haar wou laten groeien tot het lang genoeg was om schuin te knippen. Een paar weken geleden zei ik tegen mijzelf dat ik een ander kapsalon zou zoeken vanaf dat mijn krokussen zouden beginnen te bloeien, en zo geschiedde. :-)

En nog meer haar!

Mais il est où le soleil?

2009-03-05T19:41:00.004+01:00

Februari was een drukke werkmaand en mijn portefeuille is daar nu blij mee. Maart wordt rustig qua werk en druk qua leuke vooruitzichten. Het jaar is nog maar een dikke twee maanden bezig en toch ben ik al goed mee (als ik any lichaamsbeweging at all niet meereken) met mijn lijstje. Als ik niet te lui ben en niet van gedacht verander gaat er dit weekend zelfs een stuk van mijn haar! Als die infectie aan mijn keel genezen is, zal ik zelfs gezond zijn. En toch... ik ben niet blij. Ik maak de dingen die ik wil en toch voel ik niet de voldoening die erbij hoort. Ik krijg geen boost. Ik voel mij als mijn flutcamera: low batt, maar toch functioneren, en dan opeens out of the blue compleet dienst weigeren.
En hoe komt dat?
Ik mis de zon! Ik mis de energie en de hoop die ik krijg van dat licht en die warmte. Ik verlang naar de dag dat ik kan rondlopen in t-shirt en op blote voeten. Dat ik de deur kan laten openstaan en naar de tuin kan kijken. Dat alles net dat tikkeltje beter gaat.

2009-02-26T20:29:00.002+01:00

The good
Valentijn en ik zijn op 13 maart 5 jaar samen en dat gaan we vieren met een weekendje Disneyland, joepiedepoepie! :-) Valentijn is daar nog nooit geweest, ik één keer maar dat is al zeker 10 jaar geleden... ik kijk er al naar uit! Wall-e, you better be there!

The bad
We zouden normaal vanavond gaan kijken naar een huis dat te huur staat, maar 't is ondertussen al verhuurd. :-(

The ugly
All work and no play makes the doctor come overay, of zukntwadde. Gisteren op het werk voelde ik mij plots een beetje grieperig, en 't is er niet beter op geworden. Ik kan amper op mijn benen staan, rillend van de kou val ik in slaap, om weer wakker te worden in een kletsnatte bezwete pyama. En ik heb heel de nacht dezelfde droom gehad, altijd maar opnieuw over die goddamn enorme groene, roze en grijze 3D-Tetrisblokken die ik in mekaar moet puzzelen. 'k Hoop dat ik morgen een beetje beter ben, dat ik toch nog iets aan mijn weekend heb. Eindelijk een weekend dat ik eens op mijn gemak thuis kan zijn, niet moet werken en nergens naartoe moet, en als de zon nog eens komt piepen ook... 'k heb geen zin om heel de tijd mottig in de zetel te liggen!

Alert: zielig zaagbericht.

2009-02-07T23:09:00.006+01:00

Pfft.
Ik ben al sinds november aan het proberen om een 6-tal vriend(inn)en waar ik mee in de klas heb gezeten, te mobiliseren om nog eens af te spreken. Sommige heb ik vorige zomer nog gezien, anderen van de winter ervoor, eentje heb ik al jaren niet meer gezien. Same old story: hoewel iedereen laat weten (voor zover ze iets laten weten zonder dat je eerst 10x hebt moeten mailen en sms'en) wanneer ze vrij zijn, lijkt er nooit een dag te zijn dat iedereen kan. Anyway, uiteindelijk schoten er nog twee vriendinnen over die wél konden, dus zou ik morgen naar Antwerpen gaan, en zouden we dan naar de Zoo of Aquatopia gaan. Het waren juist de twee tofste, dus ik keek er al naar uit. :-)
Daarnet vond ik een mail van de ene vriendin, ze is ziek en kan morgen niet komen. Van de andere vriendin wist ik al dat ze nog een andere afspraak had en dus vroeger zou moeten doorgaan... dus hebben we de boel maar afgeblazen, want het is niet echt heel hard de moeite om daarvoor 4u op de trein door te brengen. Kak. :-(
Dat is al de tweede keer op twee weken tijd dat ik een afspraak met vriendinnen moet afzeggen wegens ziekte... and I don't blame them, want ziek zijn, dat gebeurt nu éénmaal, maar ik blame them ook een beetje wél, omdat ik altijd degene ben die de rest probeert mee te krijgen, die moet rondmailen om een datum vast te leggen, die op één of andere manier degenen die niet terugmailen, toch moet proberen te bereiken. Als iedereen toch zo graag nog eens afspreekt (dat zeggen ze toch?), waarom ben ik dan de enige die zoveel moeite doet, waarom heb ik dan het gevoel dat ik ze 5 jaar niet meer zou zien als ik het spel niet in gang zou steken?
Ik wil weten hoe het met hen gaat, ik wil vertellen hoe het met mij gaat, ik wil zeggen dat ik zit te stressen omdat ik het niet zie zitten om de telefoon op 't werk op te nemen als mijn collega op zwangerschapsverlof is, ik wil mijn tattoo laten zien, ik wil dat ze zeggen "maar allee, zotte Bie toch!", ik wil dat ze nog eens lachen met mijn flauwe mopjes, ik wil ideetjes uitwisselen met degene die ook zelf kleren maakt, nog eens samen zijn met mensen die op dezelfde golflengte zitten... ik wil gewoon... tja... terug naar vroeger, I guess, toen we nog tijd hadden voor mekaar.

Volgende zondag heb ik afgesproken met mijn beste vriendin, al vind ik dat ondertussen een beetje een rare status voor iemand die ik bijna nooit zie, voor iemand die maar zelden terugmailt of sms't, waardoor ik geeneens weet of ze mijn boodschap wel heeft gehad.
Vroeger zagen we mekaar dagelijks, daarna werd dat minder, en nu mag ik blij zijn als ze 3x per jaar tijd voor me heeft. And I don't blame her, ze heeft een lief, ze heeft een appartement, ze heeft school, ze heeft in het weekend werk voor al het vorige, ze heeft met andere woorden haar eigen leven... maar ik blame her ook een beetje wél, omdat ze mij hoop geeft die achteraf vals blijkt te zijn, want hoewel ze ondertussen wel weer zin heeft in nog eens een fietsvakantie, komt het er niet van, een weekendje weg plannen lukt ook niet meer (al zou al het plannen sowieso wel op mijn schouders terechtkomen), ze kan haar lief niet zolang missen en heeft simpelweg geen tijd voor mij. Een datum die ze zelf had uitgekozen om af te spreken, vergeet ze gewoon, en als ik haar een paar maanden later zie, begin ik er liever niet over want ik wil dat zeldzame moment samen niet verpesten.

Die paar goeie vrienden die ik maar heb, zijn tien vogels in de lucht, en als ik zelf geen pogingen zou ondernemen, vogels in een ander sterrenstelsel.
Ik vind mij nu maar een zielige stakker. Maarja, net als twee weekends geleden dan maar: dat thuiszitten gebruiken om nog een t-shirt te maken. Daar heb je tenminste nog iets aan.

Tadaam!

2009-02-05T20:20:00.007+01:00

So... het nieuwe jaar is al een maand en bijna een week bezig. Hoe zit dat ondertussen nog met mijn lijstje?
Ik heb nieuwe schoenen gevonden. Ik heb een grote reis gepland.
Ik heb yummie witloof gegeten, maar ik beken, Valentijn heeft het klaargemaakt. Al mijn lach-achterstand zal ik de komende weekends wel inhalen als ik op stap ga met enkele vriendinnen die ik alweer veel te lang niet heb gezien.
En last but verre van least: ik heb niet alleen de tattoo-knoop doorgehakt, neenee, op dit eigenste moment blinken er al sterren op mijn schouderblad en al!!! :-D

(dat rood gaat nog weg, dat is BLOED!)

Zaterdag was ik al bij de tattoeëur langsgeweest om een afspraak te maken, ook al had ik de nacht ervoor gedroomd dat hij een marginale kerel was die zijn café openhield in een sluiswachtershokje. En de nacht erna droomde ik dat hij de tattoo op het verkeerde schouderblad had gezet!
Anyway, tegen vandaag was ik dus al redelijk nerveus, maar het viel allemaal goed mee. Het deed wel een beetje pijn ja, maar ik heb al tandartsbezoeken gehad die veel erger waren.
De pijn leek op een combinatie van epileren, met iets scherp over mijn vel krassen, en alsof ik te dicht bij een kaars zat. En als een tattoo dan toch een schaafwonde is... ik sta vol schaafwonden en mijn handen zien er soms uit alsof ik van high five! heb gedaan met Edward Scissorhands, en ik heb ondertussen al zo'n 3 maanden een snee in mijn duim die maar niet geneest en alleen maar meer zeer doet als ze weer is opengeweekt na een douche te nemen. Om maar te zeggen: ik heb niet geweend ofzo. :-)
Ik heb zelfs al een zere nek en schele ogen van er naar te kijken, zo mooi vind ik ze. :-)

Mensjeskijken

2009-01-31T21:13:00.006+01:00

- Een mevrouw die mij heel hard deed denken aan Hyacint lady of the house speaking Bouquet, maar dan iets ouder en grijzer. In de Vero Moda.
- Twee oude mevrouwtjes zitten voor mij op de bus. Dezelfde mevrouwtjes zitten wéér voor mij, op dezelfde plaats en al, op de terugrit. En ja, we zijn wel degelijk afgestapt.
- Een meisje/mevrouw met een fijn gezicht en haar haar in een lange vlecht. Seutige platte schoenen. Een lichtroze broek zonder model. Een kaki jas, al dan niet de kap over het hoofd getrokken. Ik passeer haar als ik 's morgens naar mijn werk fiets. Merel van Buiten de Zone woont in Menen!
- Opvallend veel mensen die op Jezus lijken. De versie met winterkleren, uiteraard.
- Een oud mevrouwtje dat haar haar te hard heeft laten brushen, ofwel wou ze dat afrokapsel echt.
- Een interimmer op 't werk, een superstil meisje, nog erger dan ik. :-p
Ik sta naast haar (zij in de auto, ik op de fiets) te wachten voor de spoorwegovergang. Clouseau staat kei hard op in haar autootje, zij zingt al even hard mee.
- Een klant op 't werk. Een doodnormale klant. Als ze doorheeft dat ik naar haar kijk, begint ze te manken, te zuchten en pijnlijke grimassen te maken.

En per ongeluk mensjeskijken:
Ik fiets naar huis over de parking van het rusthuis. Buiten is het donker, ik vind het jammer dat ik mijn camera niet bij heb, want het is mooi, dat gebouw, een blok met daarin kleinere blokjes, de verlichte kamers achter gesloten gordijnen, oranje, geel, wit - de verlichte kamer met open gordijnen, een oud peeke dat zich uitkleedt...

2009-01-30T22:33:00.006+01:00

Na het zien van Flushed Away ben ik er nog meer van overtuigd dat ze bij Dreamworks eens een film moeten maken waar alle bijrolletjes van vorige films in meespelen! Komaan, die slakken zijn toch gewoon fantastisch!?! Nu wil ik een enorme slakkenknuffel maken maar ik vrees dat die ogen niet gaan blijven rechtstaan. :-)
En tijdens het youtube'en stootte ik ook op dit slakkenfilmpje... klinkt redelijk bekend hé?! Het originele liedje zou van de haan uit Disney's Robin Hood komen... voila, 'k heb weer wat bijgeleerd vandaag.
Nu nog leren hoe ik slakkenogen laat rechtstaan. :-D

En dat niet alleen...

1. Untitled, 2. Pumpkin Patch, 3. sunda no prato, 4. Introducing Babbette, 5. Bubbo, 6. Our Octopi Collection, 7. Run Bunny Run, 8. More hippos, 9. Monsieur Frog

Dat monster op de eerste foto zou al geen probleem mogen zijn, ik heb al een stuk uit mijn gele harige mat geknipt! To be continued :-)

gedachtendig

2009-01-29T19:17:00.002+01:00

Eeuwigheid

Dacht je dat al het grootse leven,
Dat hier op aarde heeft geleefd,
ineens totaal is afgeschreven,
ineens geen enkel nut meer heeft?

Dat alle liefde die zij gaven,
hun wijsheid of hun droefenis
onder de aarde ligt begraven
en dat daar niets van over is?

Ze leven verder en ze slapen,
niet één moment, geen enk’le stond,
Hij heeft de mensen niet geschapen
om op te bergen in de grond.

Toon Hermans

2009-01-27T19:34:00.002+01:00

Naast absurde dromen over piepkuikens enzo droom ik af en toe ook realistisch. Over reizen en uitstapjes die ik ga maken, werk dat nog op mij staat te wachten (wat dat betreft is de teleurstelling de volgende dag redelijk groot), mensen waar ik mee ga afspreken, dingen waar ik naar uitkijk... of dingen die al gebeurd zijn en waar ik op terugkijk. Dus vannacht droomde ik van neergestoken bloedende kindjes. Creepy... :-(

2009-01-25T21:21:00.004+01:00

Normaal zou ik vandaag met een vriendin aan de zee een enorm zandkasteel gaan bouwen en een hopelijk al even enorme pannekoek gaan eten, maar zij werd plots ziek dus ik had een dagje thuis voor de boeg. Dat vond ik eigenlijk niet zo erg, aangezien ik gisteren ook al heel de dag weg was en ik er 's avonds in de week ook niet toe ben gekomen om nog eens iets te maken. En zowaar, eindelijk resultaat! :-)

Ooooooooit heb ik eens een rood t-shirt gekocht in de kringloopwinkel, maar ik heb het daarna eigenlijk amper gedragen. Het was eigenlijk een beetje te kort, en rood is niet echt m'n kleur, dus dat is ergens vanonder in mijn kast beland met het idee dat ik het wel eens zou bewerken tot iets beters. Vorige week had ik de eerste stap al gezet (t-shirt uit de kast opgraven en in het zicht leggen!) en vandaag ben ik er dus maar vollen bak ingevlogen.
Ik wou eigenlijk al lang eens proberen wat ze bij Goddess doen: gewoon stof op of aan de binnenkant van een t-shirt naaien en dan in reepjes knippen. Katoen rafelt toch niet uit dus geen gedoe met kantjes afboorden enzo, hahaa!
En zo verandert een ongedragen t-shirt in een fonkelnieuw favoriet kledingstuk. :-)

Nu dit hier af is, wil ik natuurlijk al in een volgend project vliegen, en 't is nodig ook. Ik koop heel de tijd kringloopkleren waar nog een beetje werk aan is: te kort, te groot, te er-ontbreekt-nog-iets-aan. Dat belandt allemaal op een hoop, en ondertussen koop ik gewoon nieuwe t-shirts die ik direct kan dragen, en heb ik dus ook geen haast om mijn tweedehandsjes te bewerken... en maar uitstellen... bestaan daar geen pillekes voor?!

Snifsnufsnotter

2009-01-20T20:01:00.004+01:00

En vandaag worden de positieve berichten geschrapt!

Een paar weken geleden liet ik mijn beide ogen vallen op deze schoen (en zijn linkse helft)...

Hebben, ofcourse!
Ik zat toen juist in Antwerpen, 't zijn solden, dus ik maar shoppen. In de Scapino daar hadden ze alleen nog maar de grijze versie in maat 41, te groot en te grijs dus, en ze bleken ook niks in stock te hebben. In Wevelgem alleen maar mottige hakkenschoenen. In Roeselare ook niks te vinden, maar ze besloten daar eens op internet te kijken (zodat ik niet nog meer zinloos zou rondrijden), en toen bleek dat ze hem alleen nog maar in Antwerpen (heh???) en Mechelen in stock hadden. Ze zouden naar daar bellen/mailen en mij iets laten weten.
Een week later belde ik terug, aangezien zij dat niet deden, maar degene die de schoenen moest/zou bestellen was er toen juist niet... ze zou er maandag (gisteren dus) wel zijn, de schoenen bestellen en mij dan iets laten weten. Dat gebeurde natuurlijk ook niet - vaarwel vertrouwen! - dus belde ik daarstraks nog maar eens, en ondertussen blijken de schoenen nergens meer verkrijgbaar te zijn.
Zou ik ze nog te pakken gekregen hebben als ze er direct moeite voor hadden gedaan?
Anyway, ondertussen blijf ik dus rondlopen op lage, koude, kapotgesleten, voor de zomer bedoelde basketsloefen. Hoe meer ik ze verslijt, hoe meer ik naast winterschoenen nu ook nieuwe zomerschoenen nodig heb.
Shoppen just for fun is, zoals de zin het zelf zegt, fun. Maar op zoek gaan naar iets dat ik nodig hebt en dan niks naar mijn (kapotverongelukte voeten hun) goesting vinden... wij haatsen het!!!

2009-01-19T20:41:00.009+01:00

Ik heb these days niet zoveel Poppy in mij dat ik zomaar overal mee kan lachen, maar ik ga mij niet laten doen door blue monday, daarom alleen maar positieve berichten met alle negativiteit eruit geschrapt! Het zou anders toch te veel worden om te lezen! ;-)

Opvrolijknieuws:
We gaan in augustus naar IJsland!!! :-D Wahoei, eindelijk! Watervallen, bergen in alle kleuren van de regenboog, rook en water dat allemaal zomaar uit de grond komt gespoten, lavarotsen, warmwaterbronnen...

Opvrolijkbezigheden:
Aliens maken, broodpudding bakken en soep koken, veel te veel inspiratie opdoen, muziek die ik al lang wil eindelijk gedownload krijgen, slapen, pannekoeken eten, frieten eten, chocomousse eten, verse broodjes eten, chocolade eten, nog eens pannekoeken eten, en zowaar ook een mandarijntje eten!

En de opvrolijkhit van de dag:

it shall happen in 2009

2009-01-02T17:41:00.004+01:00

- een tattoo laten zetten of in ieder geval eindelijk eens beslissen of ik er wel één wil en waar dan
- gebruiken wat ik heb; of dat nu kracht, inspiratie, knutselgerief of bodylotion is
- minder piekeren en twijfelen en uitstellen, en gewoon kiezen... kiezen is misschien verliezen, maar niet kiezen is dat ook. tijd, energie, levensvreugde enzo...
- minder belachelijk doen en toch meer lachen
- proberen mijn anderhalve keer gaan joggen van 2008 te verbeteren... mijn zus heeft mij uit het discman-tijdperk gesleurd en mij met kerstmis een mp3-speler cadeau gedaan, dus 'k ga toch een keer moeten start to runnen
- socialer zijn
- een quilt-dekbedovertrek maken
- mijn haar laten knippen bij een kapper die ervoor zorgt dat ik het the morning after niet zelf weer wil bijknippen
- schoenen kopen die geen zeer doen aan mijn voeten
- een groene jas kopen
- witloof klaarmaken
- niet zo ver beneden mijn capaciteit leven en mij niet zwakker en zieliger voordoen dan ik ben, gewoon omdat ik te lui ben om dingen te leren en te overwinnen :-p
- eindelijk leren werken met photoshop?
- nog eens ergens afspringen
- een grote reis maken, veel festivals en concerten doen, veel citytrips en uitstapjes maken
- verhuizen naar een groter huis met meer licht en zicht op de (grotere) tuin
- de lotto winnen voor de 2 dingen hierboven

2009-01-01T00:39:00.002+01:00

Mega Vlindy wishes you a very merry christmas!

2008-12-25T20:16:00.000+01:00

Touché

2008-12-24T12:20:00.002+01:00

Je wil gebruiken betekent
dat je niet meer wacht
tot je gemotiveerd genoeg bent.

(Dan Millman - De twaalf poorten naar de ziel)

Novocaine for the soul... before I sputter out.

2008-12-19T22:23:00.007+01:00

Woensdag. Van mij op 't werk efkes op te jagen in twee grote bestellingen die ik nog moest klaarmaken toen ik de rest juist af had, kreeg ik opeens steken in mijn hoofd. Soit, een paar keer diep in- en uitademen en het ging beter. Toen ik 's avonds wou gaan slapen was de hoofdpijn niet echt geminderd, maar ook niet verergerd, dus had ik maar geen pijnstiller gepakt.
Donderdagmorgen waren de steken weg. Ik kom op 't werk: chaos alom. De twee bestellingen waren naar één klant en de andere had dus niks aangekregen, de collega die alles had gefactureerd was kwaad op iedereen; van de vuile blik die hij me toewierp en de onbeantwoorde 'hey' kreeg ik al terug steken in mijn hoofd.
Een misverstand over de kleur van het papier waarmee ik de bouquets moet emballeren, de glitters die ik wel en niet mag gebruiken, het feit dat ik niet heb bijgehouden in hoeverre ik de verstuiver met lijmspray heb bijgevuld: steken. Steken die efkes opkomen, ik die dan diep in- en uitadem, steken die weer verdwijnen.
Vorige week was ik nog speciaal aan de personeelschef gaan vragen of we de 26ste moeten werken, omdat ik de 25ste kerstmis vier bij mijn ouders en geen zin heb om vroeger weg te moeten omdat ik nog anderhalf terug naar huis moet rijden. "Nee we zijn dan gesloten, ge moet niet werken." Vandaag blijkt dus plots dat we dan wél moeten werken. 't Is te zeggen, de rest moet werken en ik uiteindelijk niet... dus krijg ik hoofdpijn omdat ik mij ambetant voel: al de rest werken, ik feesten en uitslapen, terwijl het toch voor iedereen kerstmis is?
Morgen nog werken en naar het toneel van een collega, en zondag voor ik naar het boekenfestijn en het glazen huis trek, heb ik hopelijk nog genoeg tijd om te strijken, kerstkaartjes te schrijven en eten te maken voor maandag. Ik heb nog niet al mijn kerstcadeautjes. Ik heb nog geen verjaardagsmenu voor Valentijn. Studio Brussel wil mijn nieuw gemaakte frogpod niet veilen dus zou ik het graag zelf doen, maar ik heb simpelweg geen tijd. Het concert van Antony & The Johnsons is al uitverkocht. Ik heb buikpijn. Ik heb een ontsteking die altijd terugkomt en mij mijn eigen lichaam doet willen wegsmijten.
Mijn linkervoet is op een paar maanden tijd 2x opgezwollen en 1x verstuikt geweest, en er is waarschijnlijk ook een pees in mijn teen gescheurd waardoor hij nu gekromd staat. Ik heb altijd zere voeten en altijd slechte schoenen. Ik heb een krop in mijn keel. Ik heb veel te veel agressie waar ik mij geen blijf mee weet, ik wil iemand in mekaar slaan, misschien zelfs liefst mijzelf, want ik heb het gevoel dat ik er gewoon niks van bak. Ik voel mij een bang kind en vind mijzelf daar te oud voor.
Mijn hoofd staat op springen and so does my traankanaal. F*cksh*itg*dverdomme.

tappetietaatiepetoowtoow

2008-12-14T14:36:00.004+01:00

Tussen de zoveelste mand strijk en het kerstkaartjes maken door... een cover van een supergrappig en al even irritant Knabbel&Babbel-achtig soundje dat vroeger bij mijn ouders op de computer stond... we hadden nog van die supercoole stukjes, maar ze zijn allemaal kwijt denk ik. :-(

Mijn eerste probeersel met beeld- en geluidseffectjes in iMovie!
Valentijn was mij natuurlijk voor. :-)

wenkbrauwgefrons van de week

2008-12-13T21:16:00.006+01:00

- Arabella die de kaas van tussen mijn boterham steelt als ik efkes in de badkamer ben
- een poedel met de naam Minou
- dat ik op de parking van het shoppingcenter altijd vergeet waar ik de auto heb gezet
- een klant met witte Buffalo's aan
- Arabella die bijna een hartaanval krijgt en in paniek wegvlucht als ik met een deken doe alsof ik mijn vleugels uitsla... volgens mij is ze bang van vleermuizen. en is ze dus batman.
- de zoveelste auto die afslaat zonder te kijken en de rechtdoor rijdende fietser - ik dus - laat kiezen tussen 1) onder de wielen 2) tegen de stoep

gelukkig zijn er dan nog meezingers!

2008-12-05T19:17:00.010+01:00

Liefste Sinterklaas,

U en ik weten allebei dat ik dit jaar een braaf meisje ben geweest.
Ik heb mijn zusterliefde getoond aan mijn broer door de hele tijd een kokosnoot in zijn bed te leggen, en aan mijn zus door haar bijna-vervallen-eten op te eten. Ik heb mijn ouders gerustgesteld door eindelijk vast werk te hebben. Ik heb bewezen dat ik mijn lief graag zie door te tolereren dat hij de laatste weken meer met z'n Mac bezig is dan met mij. Ik heb mijn kat veel geknuffeld.
Ik heb geprobeerd mensen op te vrolijken door belachelijke zelfportretten te maken. Ik heb de buren vorige nacht niet wakker gekermd toen mijn hoofd kapot gehamerd leek te worden en mijn warme choco en pompoen-currysoep er weer uitkwamen langs dezelfde kant als waar ik ze er had ingegoten. Ik heb aan mijn conditie gewerkt en ben dit jaar anderhalve keer gaan joggen. Ik probeer om niet te veel te zagen. Ik rook niet, ik drink niet, ik eet geen vlees en ik gebruik deodorant. Ik spreek ook al een beetje West-Vlaams.
Hennieweej, liefste Sinterklaas, in ruil voor al die flinkheid vraag ik niet veel. Een goede gezondheid zou al heel welkom zijn. Geen koppijn meer, geen misselijkheid meer, mijn voet waarin alles juist op z'n plaats zit, geen constante vermoeidheid en lichte wanhoop, en een beetje meer doorzettingsvermogen. Al de mensen (en dieren) die ik graag zie mag U hetzelfde brengen.
Daarnaast had ik nog graag een panda die z'n lippen kan krullen zonder krultang en een dino die realistische (hoe weten ze dat zeker? er waren toen toch nog geen mensen?) dinogeluiden kan maken. En U vindt mij waarschijnlijk al te oud (maar leeftijd is relatief, is het niet Sinterklaasoudedwaasstinktnaarbierengeitenkaas?) voor The Littlest Pet Shop, maar ik ben gevoelig voor knoddige diertjes met grote ogen, zelfs als ze van plastiek zijn. Zoiets zou ook makkelijker zijn om mee te sleuren in mijn sjakosj om foto's van te trekken op idyllische plaatsen, you see?
En dan, last but not least, zou ik ook nog graag deze supermaffe en gezonde sjaal hebben!

Het zou toch ook veel makkelijker zijn voor U als ik zelf ook voor een goede gezondheid kan zorgen door een valling te voorkomen.
Dat is alles, Sinterklaas. Ik wil waarschijnlijk nog veel meer maar ik kan er niet meteen opkomen, en dat is misschien maar best ook. Ik wil niet overkomen als een prullenmaterialist.

Nog veel plezier in onze veel te nauwe schoorsteen en neem Uw paard AUB terug mee naar Spanje, wij hebben hier al genoeg slechtweervandaag.

Van Uw liefste kapoen,

Vleervlinder

P.S.: Mijn lief mag zijn schoen niet zetten van mij omdat die stinkt (zijn schoen hé!), maar hij heeft graag een elektrisch treintje. Danku.

De Kindersurprises leverden niet veel op, de Colruyt daarentegen!

2008-12-03T20:37:00.005+01:00

Woehoew, ik heb eindelijk een Wall-e!

Nu bigmouth armloos door het leven gaat, vervangt Wall-e hem op plastiekenventjesfoto's.
Veel schattiger, toch?! Die oogjes... zo levend, zo echt. Het blijft mij verbazen wat voor effect zo'n computercreatie kan hebben op mijn moederinstinct... Wall-e is de Mulipa onder de robotjes. :-)
Al moet Arabella toch niet weten van plastieken ventjes waarmee ze onder zachte dwang moet poseren... alleen Lucius Thunder, mijn nieuwe alien-maaksel, zit ze wel af te lebberen. Misschien moet ik Wall-e zijn buik toch eens opvullen met cat-nip en zien wat dat geeft ;-)

Centerparcs

2008-12-02T20:02:00.002+01:00

Een volledige dag in het zwembad doorbrengen is te lang, maar ik moet toch iets doen als het regent?!

(en mijn lief maar gluren en mij uitlachen...)

2008-11-25T20:01:00.003+01:00

Ziedaar wat er gebeurt wanneer er op een dag iemand langskomt die je aanbiedt om je wereld een keer of tienduizend te vergroten: paniek.

(Tommy Wieringa : Joe Speedboot)

2008-11-20T19:18:00.002+01:00

niet tof:
- 's nachts met mijn mond open slapen omdat mijn neus potdicht zit, en dan 's morgens wakker worden met een zere keel en een mond die zo droog is dat alleen de beste kameel er in zou kunnen overleven
- en dat is dan nog in het beste geval, want meestal word ik niet 's morgens wakker maar gebeurt dat al een paar keer 's nachts, en hoest ik dan mijn longen (en het humeur van mijn lief) kapot
- ik heb nooit chance met de gadgets in mijn kindersurprise. Ik wil een Wall-e maar heb een Eve, en in de andere twee eitjes (die ik nog niet mag opeten) zal ook wel iets anders zitten. Idem een paar jaar geleden: ik wou een baby-ogre of een ezeldraakje, en 't was een prinses Fiona, woeh!
- denken dat ik geen blauwe plekken wil nu we volgende week naar Centerparcs gaan, en vervolgens zowat overal tegenaan lopen

redelijk idioot:
- al de mensen die mij op straat aangaapten alsof ik op romantische kruistocht was, zo met mijn hartvormige doos chocolaatjes onder mijn arm. En daarna zowel een winkelier als een apotheker die mij aanstaarden met een hunkerende komt-die-dat-hier-nu-afgeven-blik. Helaas, 't is voor m'n broer en 't is allemaal maar voor te lachen
- ik kwam op het werk tegelijk met een man in een kostuum (waarschijnlijk een vertegenwoordiger ofzo) aan de deur aan, en hij stak zijn hand uit... dus ik gaf hem een hand... en had pas nadien door dat dat waarschijnlijk niet de bedoeling was en hij gewoon teken wou geven dat ik voor mocht gaan. Achja, ik ben dan tenminste een vriendelijke idioot 8-)
- een bepaalde collega altijd tegenkomen als ik juist iets aan het eten ben

wel tof:
Arabella woont vandaag 3 jaar bij ons! En dat viert ze door asociaal buiten te blijven...

She's in the attic

2008-11-19T21:25:00.004+01:00

Vandaag had ik onverwacht een vrije namiddag en heb ik de zolder een beetje opgerommeld, en was ik zowaar in staat om dingen weg te gooien waar al jaren een denkbeeldig 'don't touch! emotionele waarde!'-kaartje aanhangt.
Al die tijd is het al hetzelfde liedje: het eerste prul dat ik opduikel, weiger ik weg te gooien, waardoor het voor al de volgende prullen nog moeilijker wordt, want waar trek ik de grens van emotionele waarde? Uiteindelijk ben ik toch te emotioneel om dan om het even wat te kunnen weggooien. Soit, het werkt ook andersom: als ik bij het eerste prul gewoon 'foert, weg ermee' zeg, volgt de rest ook makkelijk de weg naar de vuilbak. Twee derde van mijn collectie afzichtelijke kettingskes van de kermis bijvoorbeeld. Takjes, stenen en pluimpjes waarvan ik niet meer weet welke gast waar ik toen een crush op had, het ook weer was die ze had aangeraakt, and thereby they no longer have een emotionele waarde.
Zelfgemaakte armbandjes, stukjes stof, dingen die kapot zijn 'maar ik kan daar nog wel iets mee doen', staaltjes gezichtscrème en verfrissingsdoekjes die waarschijnlijk allang vort zijn, magneten die ik gestolen heb op de zolder van de cafetaria van de Lilse Bergen. In een dommige bui heb ik zelfs een fles gekleurd water bijgehouden, 'k was toen waarschijnlijk te gierig om gewoon een nieuw tinnetje textielverf te kopen. What was I thinking. :-/ Het water is ondertussen op reis in het riool.
Dingen die ik ook heb teruggevonden en nog niet over datum zijn: plastieken planten en bloemen (gewone, met zuignap of met lichtjes), vlinders, lichtgevende vissen, knikkers (en dan geeneens die waar ik vroeger mee speelde maar gewoon mooie exemplaren die ik heb gevonden op straat en op het strand), schelpen, stenen, een washandje in de vorm van een eend, pareltjes, een mobiel van gekleurde papieren cirkels waarvan ik al vergeten was dat ik 'm had, mijn nog nooit aangeraakte pakket wierook dat mijn zus heeft meegebracht uit Vietnam...
Volgende fase: kleren. Aiai.

Al heb ik natuurlijk wel hulp. ;-)

Nihihihi, de spastische alien

2008-11-09T11:13:00.002+01:00

Valentijn heeft eindelijk zijn Mac en ik heb dus een nieuwe verslaving: messing around in Photobooth! :-D

2008-11-05T21:34:00.008+01:00

Gisterenavond was een enorme energieboost, misschien mede door de wietdampen die er hingen, maar vooral door het concert van Ska-P zelf. Ik had er niet heel veel van verwacht, maar het bleek een feest te worden van twee uur (!) lang en ik heb mij bangelijk geamuseerd. Meezingen en brullen, springen, dansen en headbangen... alle stress en zorgen zijn er nu wel uitgekatapulteerd bij mij.
Moe (en tegelijk hyperkinetisch) maar voldaan gingen wij na het optreden terug naar de parking, en stopte de Grote Markt van Brussel ons nog in onder een deken van lichtjes. Zalige sfeer, hoe dat plein plots zo immens wordt als het bijna leeg is, en dan het sprookjesachtige van de verlichte gebouwen, en de mist die alle geluiden lijkt op de slorpen.
Ska-P had ons zodanig veel calorieën doen verbranden dat wij hongerig in de Quick belandden, alwaar Valentijn een hamburger verslond en ik op mijn honger bleef zitten, want veggies krijgen slaatjes, zelfs als ze op dat moment zin hebben in iets warms en vettig. Thuis heb ik dan maar een boterham met kaas in de microgolf laten smelten, but it ain't the same. Soit, de nacht was veel te kort en ik had totaal nog niet genoeg geslapen om mijn werkweek van 9,5 (!) dagen verder te zetten. Maar tegen de regels van mijn ochtendhumeur in was ik goedgezind! De overwinning van Obama vierde ik meteen met een boke choco en een knuffel van de kat, een lekker warme douche spoelde de laatste resten rondgegooid bier uit mijn haar, en de nieuwe dag rook vanop mijn fiets naar frieten en vers gemaaid gras.
Ik zie het volledig zitten.
Laat die opensleur... euh, opendeurdagen op het werk maar komen! Ik heb me er al bij neergelegd dat ik daardoor het stoffenspektakel, een weekend, een feestdag en heel veel slaap ga missen. Mijn kleedje is af dus dat constante gevoel om het te willen maken is weg, ik krijg lekker veel poen terug van de belastingen, volgende week gaan we naar Sigur Rós, de week erna zie ik mijn familie en beste vriendin nog eens, en de week daarna gaan we naar Centerparcs.
En dáárna komt Sinterklaas! Prettige vooruitzichten, I need them like air.

Ohja, en morgen een veggieburger in mijn brooddoos graag.

Sing loud, sing proud!

2008-11-02T22:20:00.007+01:00

Van mijn week thuiszitten maakte ik niet alleen gebruik om een fotoboek en een truitje te pimpen, maar ook om aan een nieuw kleedje te beginnen. Het patroon uittekenen en de stof uitknippen kon allemaal zittend, en vanaf ik weer op de been was, kon ik dus ook passen, aanpassen en achter m'n naaimachine kruipen. Na een lange werkweek had ik dit weekend eindelijk weer tijd om verder te doen en heb ik het nog afgekregen ook! Wahoei! :-)

Ik ben content van mijzelf! Ik had al een kleedje gemaakt op de naailes, maar dit heb ik dus helemaal alleen thuis in mekaar gestoken. Al vind de perfectionist in mij natuurlijk nog wel enkele foutjes... de schouderbandjes zijn niet strak genoeg en onder mijn armen zit de stof ook wat te los. En niet echt fout maar wel onhandig tot levensgevaarlijk: ik moet het over mijn hoofd trekken, en moet dus het smalste stuk (de taille) over de bijna breedste stukken van mijn lichaam getrokken krijgen... na al dat passen, veranderen en weer passen zit ik toch bijna met een klaplong. Als ik nu één stukje chocolade eet, scheurt dat kleedje waarschijnlijk gewoon open. Dus misschien moet ik er nog ergens een rits insteken, of knopen vooraan, maar momenteel is het af, of af genoeg. Ik geraak er maar moeilijk in, maar eens ik het aanheb, wil ik er niet meer uit!

(Omdat ik mijn longen wil sparen.)

En omdat ik er van hou! :-)

2008-10-29T08:02:00.002+01:00

Valentijn stuurde mij deze link door, en bij het zien van de naam dacht ik meteen aan de woonwagen in Ferrières... deze B&B is al even sjiek.
De tekening op de site op zich is al mooi, dus doorklikken op de foto's van de kamers deed mij helemaal wegdromen. Het maankwartiertje, het trollenhol, de Gaudí-kamer... *zucht*
Alleen al er naar kijken doet mijn hartje heen en weer springen; ik voel mij zo hoopvol overlopen en geïnspireerd. Tientallen nieuwe en oude ideetjes komen weer boven: dingen die ik nog wil maken in klei en papiermaché, die ik wil schilderen en op kleren wil naaien en tekenen. Duizenden ontwerpjes en zo weinig tijd.
Als dat het effect is van foto's bekijken op internet vraag ik mij toch af wat dat gaat geven als ik er ook blijf slapen.
En ik wou nog naar het buxuspark in Durbuy, komt dat efkes goed uit seg. ;-)

quirkstokje

2008-10-22T12:04:00.002+02:00

The rules:
Link the person who tagged you.
Mention the rules on your blog.
Tell about 6 unspectacular quirks of yours.
Tag 6 following bloggers by linking them.
Leave a comment on each of the tagged bloggers’ blogs letting them know they’ve been tagged.

- Ik kan mijn dromen redelijk gedetailleerd onthouden (vind de bewijzen op mijn blog). Dat ik 's nachts soms ook in paniek wenend en roepend wakker word, daar weet ik dan weer niks meer van. Best.
- Ik gebruikte vroeger broekkousen als zigeunerinnenhaar. :-D
- Ik ben specialist woorden achterstevoren zeggen. Sommige mensen vinden dat freaky. Diezelfde mensen blijven dan maar lange woorden zoeken voor mij.
- In het derde leerjaar ben ik tegen een bankje gelopen en zat er een gat in mijn knie, en toen juffrouw Ria met mij naar de dokter reed, was ik bang om bloed te morsen op de leren zetels van haar auto. (Al had ik dat beter ook gedáán. CURSE YOU, JUFFROUW RIA!)
- Ik ben nog nooit buiten Europa geweest en zou daar volgend jaar graag verandering in brengen.
- Ik kan goed gezichten onthouden. Recent voorbeeldje: vorige week vrijdag stond ik in Gent op een overvolle tram naar het station. Zondag toonde Valentijns zus de foto's van haar reis naar Istanboel, en ik herkende één van haar reisgenoten: die jongen stond ook op de tram.
Soms onthoud ik ook te veel gezichten. Ik zeg van iedereen dat ik ermee op school heb gezeten. ;-)

En ik vind geen 6 mensen die dit stokje nog niet hebben gehad. :-/
Dus aan degenen zonder stokje of degenen die zoveel quirks hebben dat ze het dubbel willen doen: vang maar!

The saga continues: Bigfoot strikes again

2008-10-19T12:15:00.014+02:00

Vrijdagavond als verrassing voor Valentijn samen gaan eten in de Kastart in Gent omdat het daar twee weken geleden stampvol zat; dan ik alleen naar Antwerpen en daar blijven slapen bij mijn zus; zaterdag samen naar 's Hertogenbosch om een vriendin te bezoeken die daar tegenwoordig woont en werkt; zaterdagavond met z'n drietjes terug naar Antwerpen voor een concertje van Tom Pintens; zondag Antwerpen vanuit de lucht bekijken vanop de politietoren en een wandelingetje maken in het Middelheimpark... dat was zowat de planning voor dit weekend, en zeker zonder regen zag ik dat volledig zitten.
Tot in 's Hertogenbosch is het gelukt... maar toen moest ik weer mijzelf zijn. :-/ Tijdens een wandelingetje richting Bosche Broek zagen we trappen die ideaal waren om springfoto's op te maken. Mijn eerste sprong werd ook meteen mijn laatste, toen ik mij totaal overschatte en helemáál niet van de vijfde trede tot beneden kon springen - ben dus af de onderste trede gegleden en op de grond gekwakt. Resultaat: een verstuikte voet en een geschaafde knie.
Lopen ging toen nog wel, dus wij zetten onze tocht verder, maar na een volledig verzadigende tussenstop in de Chocolate Company, ging het toch al niet meer zo goed. Na zo lang stil te zitten werden mijn stapjes alsmaar kleiner, en tegen dat we terug op onze bestemming waren, slofte ik al rond als een bomma en deed mijn voet meer en meer pijn. Mijn botten uittrekken ging toen ook al maar amper: mijn enkel was helemaal opgezwollen. Een paar huilbuien, telefoontjes, een dafalgan en een bord pasta later ging het al wat beter, en uitgestrekt op de achterbank van mijn zus haar auto sjeesden wij terug naar Antwerpen, en onderweg waren het alleen maar liedjes van Samson & Gert die mij konden opvrolijken. Mijn lief, ridder op het witte paard als hij is, kwam 's avonds nog helemaal van Menen naar Antwerpen gereden om mij op te pikken, en terwijl mijn zus en onze compagnon grandioos te laat kwamen voor Tom Pintens, lag ik weer te sniffen en te rillen en pijn te hebben op een achterbank.
Uren geslapen vorige nacht: I don't know, alles bij mekaar misschien vier uurtjes? En extra dipje: het boek dat ik aan het lezen was en bijna uithad, ligt nog bij mijn zus. Idem voor mijn favoriete pyama en mijn tandenborstel.
Soit, de dokter van wacht is vanmiddag langsgeweest en stuurde mij door naar de spoed, om foto's te laten maken van mijn voet, want hij dacht dat die misschien ook wel gebroken kon zijn. Dat was gelukkig niet het geval, en hoewel ik content ben dat ik toch efkes in een paarse rolstoel heb mogen zitten, ben ik toch niet zo happig op die paar dagen die ik moet thuisblijven.
Be careful what you wish for cause you just might get it. Dat komt ervan hé, als ik denk dat ik wel graag eens een paar dagen gewoon thuis zou zijn om op te rommelen, dingen af te werken, foto's in te plakken, een nieuw patroon te maken voor een kleedje, en om gewoon eens efkes op mijn gemakske te zijn. Bij die dagen moet ik blijkbaar altijd een gezwollen voet bijnemen. 't Is trouwens dezelfde voet ook.

Zijn er trouwens al pronostieken aan het rondgaan over de datum van mijn volgende accident en amputatie?

De Grote Onthulling

2008-10-08T07:58:00.002+02:00

Al meer dan een week kwaakt Mojo mij de oren van mijn kop om te weten te komen wie zijn nieuwe baasje is. Gelukkig was zijn pootje niet zwaar genoeg om de computer om te starten, zodat hij de foto met het juiste antwoord kon zoeken.

Mojo wordt geadopteerd door........... Twinkeltje! :-)

Als je een mailtje stuurt met je adres belandt Mojo met een beetje geluk deze week nog in een envelop.

2008-10-06T20:43:00.011+02:00

't Is weer voorbij die skone weekend. Het zoveelste weekend op rij dat ik maar amper thuis was en maar juist genoeg tijd had om te eten en de strijk te doen. Komend weekend wordt redelijk rustig, ik kijk er al naar uit om eindelijk genoeg tijd te hebben om een andere lamp te maken voor in de slaapkamer, en om misschien te werken aan een patroon voor een nieuw kleedje.
Hopelijk heeft mijn opkomende snotvalling - die ik voel omhoogkruipen in mijn nek en die goochelt met mijn evenwicht - mij tegen dan niet geveld. En hopelijk laat het zonnetje zich dan nog eens zien, zodat ik een mooie herfstwandeling kan maken in plaats van altijd maar te verzuipen in de regen.
Hennieweej, het voorbije weekend zat weer mooi vol. Zondag op bezoek geweest bij vrienden die hun huis nogal jaloersmakend hebben verbouwd, en zaterdag speel ik effe omgekeerd chronologisch af, want naar een climax toe werken, daar ben ik wel voor te vinden.
Samen met mijn lief naar Gent, voor een optreden van Johann Johannsson in de Sint-Barbarakerk. We hadden hem al eens live gezien, en ik weet niet of het toen aan hem lag of aan de drukke dag, maar ik ben toen half in slaap gevallen. ;-) Deze keer ni zenne! Hij speelde enkele oude liedjes die ik graag hoorde, en een nieuw waar ik totally kiekenvel van kreeg. De kerk veranderde op een bepaald moment zelfs even in pakweg I love techno en ik raakte half in trance. Of misschien toch in slaap. ;-)
Soit, daarvoor waren we wegens een overvolle Kastart (en we smachtten zo naar kastartspaghetti! :'() maar gewoon een pitakraam ingedoken, en dáárvoor - last but zekers not least! - een beetje gaan winkelen EN OP DAT HEILIGE MOMENT VOND IK BOTJES!!!
Botjes die eigenlijk totaal niet lijken op mijn lievekes uit het vorige bericht, botjes die zelfs totaal niet lijken op welk botje dan ook dat ik tegenkwam tijdens mijn nachtenlange obsessieve fotospeurtochten op internet, maar wel botjes die ik graag zie. Ze zijn simpel en toch speciaal, hoewel ze laag zijn sta ik er niet superdebiel mee, en ze hebben vanbinnen een zacht pelske. Alsof ik op onze kat loop.

Kijk naar mijn rechtervoet, jom! Ben ik niet precies Klein Duimpje met een Zevenmijlsbotje?! Mijn enkels zijn echt vies dun. Ik heb volgens mij anorexia op de verkeerde plaatsen. Zo was ik, terwijl ik in bed lag en niet in slaap geraakte, ook eens aan mijn armen aan het frutselen en opeens EIH! Mijn polsen zijn kweetniehoe dun! Dat wist ik al wel, maar in het donker is dat allemaal veel EIH!-er. Mijn hand lijkt dan een enorm grote misplaatste ventenklomp. Proporties: I wish I had any.

(Aan de mensen mét proporties: IK heb tenminste skwone botjes. Nèh.)

zucht

2008-10-02T20:15:00.004+02:00

Ik wil botten. Geen beenderen; laarsjes. En zoals dat altijd gaat bij mij, vind ik er superzalige op internet, maar nooit in 't echt. Zoals de dees!

Ik heb er vannacht gewoon niet van kunnen slapen. Eens ik botten in mijn hoofd heb, blijven ze daar totdat ze aan mijn voeten zitten. En die kans lijkt met de bovenstaande lovelies redelijk klein, want ze zijn van vorig jaar of ouder. Zucht.
Als iemand ergens zo'n botten ziet: let me know & schenk mij mijn nachtrust terug! I beg you.

2008-09-30T22:52:00.010+02:00

Enkele weken geleden werd ik nogal verliefd op een kikker, en ondertussen zijn daar al nieuwe kikkertjes van gekomen, zonder enig seksueel amfibieëngefriemel en al!
De eerste frogpod werd Elvis genoemd, omdat hij een king is die the building niet mag leften, want hij is het nieuwe huisdier van Valentijn.

En toen kwam er een tweede...
Mojo!

Mojo zou in tegenstelling tot zijn grote broer Elvis wel graag verhuizen, je ziet ook wel waarom... er komt geen kabel uit hem dus hij heeft nog geen ipod om te verslinden.
Toen besloot ik een idee te pikken dat ik bij andere bloggers al geweldig had gevonden maar waarmee ik tot nu toe zelf nog niks heb kunnen doen: ik stuur Mojo de laan uit en wel naar U!
Ja inderdaad, het is een wedstrijd, het is een wedstrijd die wel degelijk iemand winnen kan. En zo moeilijk is het zelfs niet; deze frogpod wordt verloot volgens het grootste cliché: welk nummer heb ik in mijn hoofd? Of beter: welk nummer komt er via mijn oor uit mijn hoofd?

Het is een nummer tussen 0 en 50; wilde gokken mogen gedropt worden in de comments, bij voorkeur voorzien van een link of emailadres waar ik de toekomstige winna(a)r(es) kan bereiken. Volgende week woensdag (8 oktober) draai ik mijn papiertje om. Easy peasy, toch?!

eyow captain Jack

2008-09-29T22:50:00.004+02:00

Hehehe... zo'n beroemdheid kom ik niet elke dag tegen. ;-)

captain Jack op Fiesta Mundial!

2008-09-24T20:17:00.001+02:00

Die gitaar zoemt dag en nacht door mijn hoofd...

Beestige inspiraatsie

2008-09-18T22:03:00.007+02:00

Na het zien van Kermit's swamp years, zo'n 10 minuten geleden dus, raakte ik helemaal verkikkerd (haha :p) op de bebrilde seut Goggles, en nu heb ik zin om een froggie-knuffel te maken!
Enig zoekwerk naar leuke afbeeldingen doet mij natuurlijk al snel op Flickr belanden, en daar ontdekte ik de ronduit fantastische Ipod-hoesjes van annamatic3000. Ik heb helemaal geen Ipod maar alleen al om zo'n hoesje te kunnen maken, zou ik er één kopen. Of nee, toch maar niet. Als mijn lief dit bericht leest zal hij trouwens toch al een hoesje eisen voor de zijne. ;-)

En nog varkentjes-hangdingen! Varkentjes met vleugels zijn gewoon fantastisch. (h)

Radiofiguur van de week

2008-09-05T20:31:00.004+02:00

Maandag, Q-music op het werk: een zekere Anita van het Centrum voor Volwassenenonderwijs in Heusden-Zolder vraagt haar top 3 aan.
Dinsdag, Donna op het werk: een zekere Anita van het Centrum voor Volwassenenonderwijs in Heusden-Zolder vraagt haar happy top 3 aan. En zegt er nog eens bij dat zij en al haar collega's ALTIJD naar Donna luisteren.
Donderdag, de wekkerradio op Studio Brussel: een verdacht bekend klinkende Anita uit Heusden-Zolder doet mee met een quiz.

Freak.

2008-08-31T16:53:00.005+02:00

Ik voel mij niet altijd mottig. Er zijn ook goede dagen, er is ook goed nieuws. Zoals het nieuws dat zich vrijdagmorgen aankondigde met een grote foto van Peter Van de Veire in de gazet.
"Muh, wat is da?", vroeg ik slaperig aan mijn lief. "Awel, ik zei dat toch al, dat Peter Van de Veire Donna gaat overnemen!" "Jamaar... ik dacht dat dat om te lachen was."
Maar het is echt. :-D
Okee, overnemen is misschien een groot woord, maar Donna mag gerust veranderen van mij, en PVDV has my blessing. :-)

Plus: het is EINDELIJK mooi weer! Tijdens een barbeque! In het weekend!
Zalig gewoon... pas 's middags ontbijten, buiten met pistoletjes, en daarna gewoon een boekje lezen in de tuin. Straks strijken? Ik zie er zelfs niet meer tegenop, mijn batterijtjes zijn opgeladen.

En mijn rokje is af, eveneens eindelijk. Een maand geleden was ik al begonnen een patroon te maken op papier, maar wegens ziek zijn, geen zin en geen tijd, heeft dat hier lang half afgewerkt gelegen. De volle goesting waarmee ik er aan begonnen was, was plots weer verdwenen en ik kreeg mij gewoon niet gemotiveerd om er aan verder te werken. Tot ik vorige week mijn stofje bovenhaalde, dat fantastisch bij mijn pas paarsgeverfde topje bleek te passen. Toen moest het rokje opeens af! En wel vóór de barbeque van dit weekend! Dus 's avonds na het werk nog serieus liggen sukkelen met plooikes, ritsen en speldjes, maar het is eindelijk af; helemaal zelf gelukt, zonder naailes deze keer. I'm proud. :-)

2008-08-27T22:56:00.006+02:00

Ik heb mij de laatste tijd maar zelden gezond gevoeld. Eerst een serieuze valling, al dan niet met koorts erbij. Tegen dat dat begon te minderen, kwam den daas langs en liep ik een paar dagen rond met een gezwollen voet en een jeukend been. Nu die wond genezen is, heb ik al twee dagen het gevoel dat ik onder een camion heb geslapen. Onder de wielen. Ik ben helemaal geradbraakt... alsof ik stijf ben van een hele dag te sporten. Al is de kans dat ik onder een camion slaap eigenlijk nog groter dan dat ik een hele dag zou sporten. 8-)
Mijn collega's denken waarschijnlijk dat ik zwaar aan de drugs zit omdat ik constant groggy rondloop - dat ik vorige week ook nog eens met verdacht poeder bezig ben geweest (pillen tegen het verder ontsteken van mijn voet, maar ik kreeg die enorme capsules niet doorgeslikt dus knipte ik ze open), zal daar ook wel voor iets tussen zitten.
Hennieweej, ondertussen heeft mijn rechterwijsheidstand ook nog zeer gedaan, heb ik voor de zoveelste keer in mijn vingers gesneden, sta ik vol blauwe plekken, ben ik gisteren naar de tandarts geweest (niet voor die wijsheidstand, dus daar zal ik nog wel eens miserie mee hebben...) en voel ik die 2 spuiten verdoving precies nog altijd, en tel daar mijn regels ook nog maar eens bij... plus het allerergste...

Geen Grote Peter Van De Veire Ochtendshow meer!!! :'(
Ik heb niks tegen Tomas De Soete, absoluut niet - ik heb er nog mee gebeld en hij vond dat ik goed gedichtjes kon maken dus is hij sinds toen mijn beste vriend! - maar hij dient voor 's avonds, voor tijdens het koken, of om naar de Colruyt te rijden. De besmettelijk hyperkinetische PVDV is voor 's morgens, om mij met zijn marginale nineties-muziek uit mijn ochtendhumeur te halen! Wat moet ik nu doen zonder hem? :'(
En Sofie Lemaire, de enige chick waar ik lesbisch voor zou worden, ga ik ook al helemaal niet meer horen, want 's middags ben ik op mijn werk en daar kan ik kiezen tussen Q-is-not-good-for-me en Donna. Ohja, en de stilte van een slechtemuziekloze refter.

Hey broddèr, welcome to chell. :-/

2008-08-18T10:39:00.013+02:00

Mijn naam is Bigfoot en ik zit thuis. Mijn voet is nog even opgezwollen als gisteren, al kan ik er al wel beter op steunen, maar de dokter heeft mij huiswaarts gestuurd met pilletjes en zalf, en met mijn eerste ziekenbriefje voor het werk ever. Want al is mijn tred ondertussen al van 'hinkend het been achter zich aan meesleurend' geëvolueerd naar 'mankend wandelend': nu met palletten en dozen kerstgerief gaan sleuren is geen al te goed idee. Dat is logisch. Dat is normaal.
En toch voel ik mij slecht en heb ik goesting om te bleiten. Omdat ik een bleitkous ben die eigenlijk al veel te lang niet echt gebleit heeft, en omdat ik - dat heb ik al vaak genoeg pijnlijk moeten vaststellen - niet graag het gevoel heb dat ik anderen in de steek laat. Schuld. Schaamte. Ben ik dan zo'n zichzelfwegcijferaar? Denk ik dan zo vaak eerst aan anderen en dan pas aan mijzelf? Ja. En nee, want vaak blijf ik gewoon ergens in het midden hangen twijfelen; doe ik geen dingen voor anderen omdat ik niet kan of wil, en doe ik niks voor mijzelf omdat ik niet durf. De schrik om ofwel anderen ofwel mijzelf teleur te stellen werkt verlammend.
Mij alles wat minder aantrekken, mijn hoofd wat minder toertjes laten draaien en een beetje meer zorgeloos genieten, dát zou nog eens wat zijn...

En is dit niet de dag waar ik al zo lang in gedachten naar vraag?
De eenseendagjethuisblijveninplaatsvantegaanwerken-dag, een dag om al die ellenlange lijsten van dingen die ik nog wil maken en doen, in te korten? Ik heb er helemaal geen zin in. De zon zou nog enige motivatie kunnen bovenhalen, maar de lucht is grijs en de wolken huilen loodrecht op de aarde.
Ik dwaal een beetje doelloos rond in huis. Ik hou mijn computerverslaving in stand. Ik verander 5x van kleren. Ik maak de kat bang. Ik eet, waardoor ik mijn vieze pilletje niet kan nemen, want dat moet een uur voordat ik eet (en dat wist ik toen nog niet). Ik schrijf mijn zoveelste blogbericht over mij slecht voelen. Ik knip kleren kapot. Ik staar uit het raam. Ik word een beetje grijzer en ik *zucht*.

Moeder waarom leven wij

2008-08-17T17:41:00.006+02:00

Hoe staan de zaken er ondertussen voor met the egg on my leg?
Niet! Ik kan namelijk niet meer staan, en ben van de ene dag op de andere veranderd in een mindervalide met een rode etterbobbel op mijn been en een gezwollen homp voet.
Buiten het feit dat ik nu mank in plaats van gewoon te lopen, en ik op mijn gat op en af de trap moet, valt het nog mee. Als ik beweeg trekt mijn vel en lijkt het alsof mijn been gewoon gaat openbarsten, maar het is vooral Morgen Maandag waar ik tegenop zie. Nu hobbel ik rond op blote voeten, en ik weet niet of ik mij om te gaan werken wel in schoenen geperst ga krijgen. We'll see...
Ondertussen herzie ik mijn mening drastisch. Ik hou helemáál niet van de natuur, modderfokking daas!!!

En omdat een ongeluk nooit alleen komt, heeft mijn rechterwijsheidstand na jaren van stilte besloten om zich er nog eens een beetje door te duwen. Dus ik ga weer voor De Neutrale Blik, want lachen of enige andere kaakbeweging doen zeer. O wee als er iemand een mopje durft te vertellen.

2008-08-16T19:30:00.013+02:00

't Was weer Nacht der Vreemde Dromen. In het uur nadat ik ben gaan slapen ben ik 3x verward wakker geschoten. En ik sliep eigenlijk zelfs nog niet echt, ik was maar half aan het indommelen toen er plots allemaal vliegen waar gouden wormen uitkwamen rond mij zwermden.
'What the fuck,' dacht ik, 'dit is een droom zeker maar ik slaap zelfs nog niet!' Ik kroop naar de andere kant van het bed, naar het lichtknopje dat ik maar niet vond, en hoorde de vliegen kraken tussen het dekbed terwijl ik verschoof. Ik deed het licht aan en natuurlijk was er niks te zien, maar ik voelde mij ongelooflijk benauwd. Snel spurtte ik naar de badkamer want mijn blaas stond op springen, al was ik een halfuurtje eerder nog naar het toilet geweest.
Ik kroop terug in bed en vervloekte het moment vlak voordat ik was gaan slapen, toen er een stervende vlieg op de vensterbank lag te stuiptrekken en ik dacht 'die is aan 't muteren zeker'.
Ik deed het licht uit en weer zag ik vliegen met gouden wormen. Licht weer aan. Zou ingevroren spaghetti zo'n hallucinante effecten kunnen hebben, of had ik te veel textielverf ingeademd?
Licht weer uit. Ik dommel weer in en hoor geknisper. Honderden kleine gekleurde papieren vlindertjes en motten fladderen rond mijn hoofd en kruipen over het bed.
Het benauwde gevoel steekt weer op, maar ik ben vooral slechtgezind op die rotbeesten die mij komen storen nu ik eens kan uitslapen.
Ik draai mij om, rol mij op, negeer ze en val in slaap.

Slaap
Slaap
Slaap.

Ik bevind mij in een sombere, grijze stad, in een ietwat vervallen rijhuis waar een restaurantkeuken is zonder restaurant. Er lopen drie koks rond; twee mannen en een vrouw, en hun specialiteit is piepkuiken.
Bereidingswijze:
- Men neme een schattig, zielig kijkend en vooral levend kuikentje
- Men klutse één ei op het hoofd van het kuikentje en smere het volledige kuikentje ermee in
- Men rolle het ingesmeerde kuikentje door paneermeel
- Men gooie het nog steeds levende kuikentje in de frietketel
.....................
De vrouw is net een kuikentje door het paneermeel aan het rollen als ik het eeuwenoude 'kijk daar!' *wijst* toepas, waarop de koks allemaal omkijken en ik het kuikentje weggris.
Ik loop door trappenhallen en nooduitgangen van oude gebouwen die allemaal in mekaar te lijken overlopen en kom aan op het dak.
Er ligt een sneeuwloze mat van een skipiste en er staat een kartonnen boom met een rood glitterstofje rond. Plots voel ik mij moe; zo extreem moe, alsof ik al jaren op de vlucht ben, en ik plof neer onder de boom. Als even later de koks ook op het dak verschijnen, spring ik weer recht.
Eén van hen pakt het besmeurde kuikentje weer van mij af, zegt dat ze het nooit meer zullen doen en dat hij het zal afspoelen. Hij zet het kuikentje tegen de kartonnen boom, grijnst evil en pist er op.
Ik voel mij waardeloos, walgelijk en verslagen. Ik loop met tranen in mijn ogen weg over de daken tot ik weer ergens een trap naar beneden vind en beland in een oud herenhuis met massieve houten vloeren.
Het is er maar schemerig en overal, op de kamers en in de gangen, staan er bedden en bureautjes en andere dingen die wijzen op een studentenhuis.
In één van de kamers staat een enorm hemelbed. Het is zo hoog dat er een laddertje naast staat om er in te kunnen, en zo groot dat er zeker zes normale bedden in passen. Boven het bed hangt het 'dak' van een paardenmolen, met lampjes en opengeslagen gordijnen.
Plots zie ik in de hoek, op de rand van het bed een houten pop zitten, op mensengrootte, en met sultanskleren aan. Met stroeve houtenpoppenbewegingen beweegt hij zich een beetje, schieten zijn ogen open en staart hij mij strak aan vanonder zijn donkere wenkbrauwen. Ik voel mij niet op mijn gemak en loop weer naar de trap maar hij komt achter mij aan en haalt naar me uit met zijn zwaard.
Ik weer de slag af met mijn blote hand, met mijn blote hand ja, en vraag mij af waarom ik eigenlijk wegloop van een pop met een houten speelgoedzwaardje... tot plots...

...Iets op het nachtkastje 'brrrt brrrt' zegt.
Ik vrees even voor een vliegwormvlinderaladdin maar het is mijn gsm met het goeie nieuws dat mijn lief bijna thuis is.
Vannacht geen rare dromen meer, ik heb weer armen om in te slapen. :-)

En ondertussen zit ik ook met een egg on my leg. Toen ik gisteren in de tuin topjes zat te verven, vond een baby-daas (what ever happened to kinderlijke onschuld?!) het nodig om aan mijn been te komen zabberen, en ook nog een keer aan mijn voet voor ik hem met een *plets* richting eeuwige jachtvelden stuurde. I shall resist!, dacht ik, en ik was zo trots op mijneigen dat ik de rest van de dag gewoon van dat rode puntje kon afblijven, ook al jeukte dat zo hard. Maarja, 's nachts in mijn slaap met mijn been langs de matras schuren, dat heb ik dan weer niet in de hand. :-/
En zo veranderde het rode puntje in een egg. Van kwartelei over kippenei goed op weg naar struisvogelei...

2008-08-09T21:54:00.016+02:00

't Is m'n weekje niet. Ik loop al sinds dinsdag rond met een zere keel en een hese stem die van eat your heart out! doet richting Sarah Bettens, en ondertussen verslijt mijn neus ook al een stapel zakdoeken per dag en weegt mijn hoofd duuzt kilo. Mijn nek doet zeer, alleen vloeibare dingen eten gaat vlot (niet dat ik er nog iets van proef) en voor de rest heb ik gewoon nergens nog fut voor.
Ik lig als een zielige cavia te piepen in bed terwijl ik echt dacht dat ik deze week eens veel zou doen. Geen zelfportretten meer maken, geen lief om te entertainen... tijd zat dus om kleren te maken, boeken te lezen, te scrappen en in de tuin te werken. No way josé.
Nu hij weg is, merk ik hoe makkelijk het was dat Valentijn meestal al had gekookt als ik thuiskwam van mijn werk. Of dat hij al naar de winkel ging als ik overuren deed.
Nu ik alleen thuis ben, heb ik natuurlijk pech en komt alles samen. Overuren. Koken. Naar de winkel. Naar de tandarts. Naar de bib en de apotheek. Naar de Gamma voor nieuwe lampen voor de keuken (die moeten natuurlijk net allebei tegelijk kapotgaan, dus ik maar bokes smeren bij het lichtje van de dampkap).
En dan een spijker in een band van de auto. Dus ook nog eens naar de garage, terwijl mijn ouders eigenlijk op bezoek komen. Garage 1 is gesloten wegens verlof, maar er hangt gelukkig een blaadje met het adres van een garage waar ik wel terecht kan. Terug naar huis om op te zoeken waar die straat juist ligt, en de openingsuren checken. Naar garage 2, alwaar blaffende honden tegen de poort opspringen. Wat, gesloten?! Alle zaterdagen open, behalve net deze zaterdag. Terug naar huis om nog adressen op te zoeken. Voor de zekerheid maar bellen, stel dat ze toch gesloten zijn.
De ietwat overtijd zijnde boodschap "wij zijn blablabla dagen gesloten tijdens de eindejaarsperiode en wensen u alvast een voorspoedig 2006" horen.
De volgende garage die ik bel is nog een klein halfuurtje open. Ik weet de straat zijn. Ik race er naartoe. Ik kom in de straat aan. Ik weet het nummer niet. Soit, een garage valt wel op. Ik rijd een paar keer heen en weer door de straat, maar niks te vinden. Ondertussen is de garage nog maar een kwartiertje open. Ik bel aan bij een huis en vraag aan de mevrouw die opendoet of ze de garage misschien weet zijn. Zij zegt "joak joak, 'k ga 't joen keer utleggen, wacht wi, ik ga eerst min deure slutn." De mevrouw loopt terug naar binnen, doet de deur van haar living dicht (terwijl ik mij al klaarmaak om een ingewikkelde uitleg te memoriseren), komt terug naar haar voordeur en wijst naar een stapel banden 20m verderop. Daar is het, die lange oprit met een grote stal/hangar in een wei, waar ik natuurlijk al een paar keer voorbij gereden was. Maar een stal lijkt niet op een garage, eh. :-/

Hennieweej, mijn band werd gerepareerd, en mijn ouders stonden al lang voor mijn deur. Ik had, wegens hoofd van duuzt kilo, de kans nog niet gehad om de keukenlampen te vervangen, dus dat heeft mijn vader ook maar direct gedaan. En extra plankjes geïnstalleerd in het schoenenrek, want mijn collectie breidt zich uit. ;-)
Na gegeten hebben, reden wij dan naar Beauvoorde en keken een beetje rond in het kasteel en het park. Toen kwam de onopzettelijke kroegentocht. Café 1 was vlak aan het kasteel, wij hadden dorst en gingen iets drinken. Onderweg naar het volgende dorpje moesten we nog eens stoppen bij de taverne die in het toeristenboekje van mijn moeder stond. In het boekje zag het er gezelliger uit dan in het echt (want in het boekje stond niet dat de Jack Russels van de eigenares in uw vingers bijten) maar we dronken er toch maar iets. Een paar dorpen verder was een restaurant waar mijn ouders lang lang geleden nog iets gegeten hadden, dus moesten we daar ook naartoe, het was toch ongeveer etenstijd. De menukaart bleek prijziger dan lang lang geleden, en toen mijn vader vroeg of hij de garnaalkroketten misschien als hoofdgerecht kon krijgen in plaats van als voorgerecht, misschien met een slaatje erbij, zei de eigenaar dat zoiets eigenlijk voor het kindermenu was, en dat het hier geen frituur was. We hebben dan maar gewoon wéér iets gedronken *klots klots* en zijn dan weer vertrokken, richting Het Labyrint, onze vaste stek van vroeger toen wij nog gingen kamperen in Kemmel. Het was gezellig, tussen de Jezusbeelden en met zingende 60-ers op de achtergrond, en wij kregen ons slaatje zonder problemen. Mijn vader moest, toen de serveerster het dessert kwam brengen, natuurlijk weer voor de zoveelste keer vragen of Filliers nu eigenlijk werd uitgesproken als Filliers of als Filjee. En hij weet het natuurlijk al lang, want het is toch ook niet 'de glaasjes van plezjee'?!?!

Ondertussen zijn mijn ouders weg en mijn stem ook ongeveer, van heel de tijd mee te zingen met de radio en van te hard te lachen met mijn vaders "pompoenschieten? probeert gij da maar ne keer... ik krijg da ni door mijn loop za!" en mijn eigen "we zijn in Wijtschate... ik kom hier graag... want ik kan wijd schate!" :-D
Maar nu zit ik hier weer zielig alleen... gelukkig heeft Valentijn deze week gebeld! Hoewel ik de avond voordien, toen ik hem belde, wel wist dat hij niet zou opnemen (want zijn gizmo ligt het grootste deel van de tijd af), had ik toch nog chance toen ik zijn stem hoorde op zijn voicemailinspreekding, waar ik helemaal niet aan gedacht had. :-)
Nog een weekje en hij is weer thuis... ondertussen hou ik mij bezig met het bekijken van filmkes, het missen van zijn s(p)ierballen, en het missen van op-reis-gaan.

Let vooral niet op mijn belachelijke stem. Die is alleen zo in filmkes, niet in het echt. Hope I.

2008-08-06T20:35:00.003+02:00

"Biek," zegt mijn Franse collega, "tu était déjà à boobie online?"
"Eèèh? Quoi???", roep ik verontwaardigd uit en ik stel mij allerlei pornosites voor. Niet dat ik er ooit gezien heb, natuurlijk.
"Tu était déjà a bobbiejaanlan?"
.............
"Aaaaah.... Bobbejaanland?"

2008-07-30T08:09:00.009+02:00

Een jaar en één dag geleden besloot ik, aangestookt door Lilith, om met 365 days te beginnen. Een jaar lang elke dag een foto trekken van mijzelf en op Flickr posten. Toen leek het redelijk impossible, met mijn gebrek aan discipline en langdurige interesse om iets vol te houden... maar kijk, we zijn een jaar later en 365 zelfportretten verder!
365/365... het klinkt zo zalig, als 100% op mijn rapport. :-)

Vandaag, mijn eerste dag zonder, merk ik hoeveel tijd daar in kroop. Tegen dat ik mij soms verkleed of geverfd had, en vond dat mijn idee goed genoeg uitgewerkt was; en tegen dat die foto dan bewerkt was en op Flickr verscheen met de nodige uitleg of bijpassend filmpje dat ik dan eerst nog moest opzoeken op Youtube... uuuuuren.
Op dagen dat ik veel tijd, zin en inspiratie had, was dat allemaal plezant - 's avonds na een lange werkdag nog iets moeten verzinnen was dan weer een pak lastiger. Toch heb ik nooit overwogen om te stoppen.
Dat ik zou eindigen met 365 foto's stond voor mij vast, al heb ik er wel vaak op gevloekt en gewenst dat het al gedaan was.
En nu is het gedaan. Ik ben trots op mijzelf dat ik iets heb kunnen volhouden tot het einde, dat ik zelfs op de momenten dat het mij eigenlijk allemaal niet meer interesseerde, toch genoeg discipline had om door te gaan. En ik ben ook trots op die dagen dat het mij wel interesseerde, dat ik iets dat in mijn hoofd zat op mijn scherm kreeg, dat ik zot kon doen en mijn zorgen kon vergeten, dat ik triest kon zijn en mijn wanhoop van mij af kon poseren.
En ik ben blij met alle steun die ik heb gehad... de vele reacties en complimentjes, de keren dat ik Explore heb gehaald, de inspiratie, de harten onder mijn riem op moeilijke dagen, het gelach op andere dagen, de mede-poseerders... danku iedereen!
Voor buitenstaanders is het misschien moeilijk te begrijpen wat voor impact heel dat project op iemand kan hebben.
Ik heb zoveel bijgeleerd. Niet alleen over compositie en fotobewerking, maar vooral over mijzelf. Dat kikkerperspectief slecht is wegens vijfdubbele kin. Dat vogelperspectief goed is wegens enorme shmexay blauwe ogen. Dat er perverten zitten op Flickr die alleen maar reageren als er genoeg bloot vel op de foto staat. Dat Flickr verslavend is.
Dat ik mijn lichaam beter heb leren kennen door er zo elke dag mee bezig te zijn. En mijn geest ook. Amen.

(365/365)

crazy family :)

2008-07-28T21:14:00.004+02:00

2008-07-24T08:13:00.003+02:00

Na tien dagen in de Pyreneeën en de Provence valt het niet mee om weer in het dagelijkse ritme te geraken. No more naast bergriviertjes liggen met een sappige nectarine en de zon op mijn vel.
Vroeg opstaan doet pijn, zeker na een nacht amper geslapen te hebben en waarvan dat beetje slaap bestond uit vreemde dromen waarin een bende hiphoppers het huis van mijn ouders overneemt, en ik langs regenpijpen omhoogkruip en op vensterbanken van hoge appartementen balanceer en kan binnenkijken in De Kamers Van Het Verleden, woehoehoeh...
Dan een hele dag werken en mijn constant vergissen... en als ik thuiskom, wacht er nog strijk en afwas en werk in de serre. Met mijn op reis teruggevonden enthousiasme om nog wat kleren te maken, heb ik nog niks kunnen aanvangen wegens gebrek aan tijd en energie.
Gelukkig is het maar een korte week! Zaterdag naar Suikerrock, voor onder andere de Presidents of the United States of America, en de Sisters of Mercy. Tot nu toe nog mijn enige festival deze zomer (naast één optreden op Grensrock). Folkwoods staat deze keer sinds vier jaar niet op ons programma, wegens genen al te vette... hopelijk vind ik nog een compagnon om dat te compenseren op Dranouter. 'k Zit nog altijd te twijfelen tussen vrijdag en zondag - Tori Amos of Loreena McKennit. Waarschijnlijk zal het de eerste worden, 't is haar enige concert deze zomer. Ik mag het mij niet meer ontzeggen! :)

En dan totally los daarvan: een oproep!
Mijn 365 days zijn bijna om, nog maar ocharmkes 6 dagen te gaan, en ik ben op zoek naar coole ideetjes voor mijn laatste foto... na bijna een jaar is mijn inspiratie onderhand wel op, en ik wil op mijn laatste dag wel iets speciaals doen, geen zoveelste ik-ben-moe-en-lig-in-de-zetel.
Dus graaf maar diep in uw hoofd en let me know!

2008-07-03T18:25:00.005+02:00

*klikkie*

weekends are cool but way too short

2008-06-29T23:02:00.005+02:00

- Buiten in 't zonneke zitten, weer naar binnen gaan, mijn weerspiegeling zien in het raam en denken: wat.een.lijf! Zie die taille! Waar is mijnen buik naartoe? WAAAH ik zie er slank uit! :-D In mijn hoofd ben ik soms (meestal...) nog altijd iets te dik, maar in de spiegel zie ik eruit zoals ik al jaren wil dat het is... en van waar komt dat ineens? Ik eet toch nog altijd constant chocolade?!?

- Tot een kot in de nacht wakker kunnen zijn, opgewekt kunnen zijn, bezig kunnen zijn... wat een verschil met altijd maar moe en futloos en ongemotiveerd zijn!

- Met de trein, altijd een avontuur. Een vent zien die staat te pissen in de boskes aan het station, en doet hij dat met zijn rug naar de trein? Nee hoor, full frontal! Dat is al zowat de duizendste keer. Onze postbode doet dat ook. :-/
En dan 's avonds de trein terug nemen, als de zon laag staat en de trein een voorbijrazende schaduw is op de velden... zalig rustgevend... de trein is mijn bezinningsplekje. Al ben ik wel content dat ik er niet meer om de twee weekends op zit om mijn lief te kunnen zien. Maar toch... een goed plekje om te denken, gewoon te denken, niet na of voor, als er niet te veel bleitende kinders en taterende bomma's zijn tenminste. En dan, al voorbijrazend, alle huisjes aan het spoor checken en eentje uitkiezen om te gaan wonen. Ik mis de bossen en de velden...

- Afspreken met vriendinnen die ik een half jaar / 4 jaar niet heb gezien. Weer nieuwe oude gezichten, andere gezichten dan het gezicht dat ik graag zie, maar wel elke dag zie. Andere visies, andere zuurstof.
En dan in de Viavia echt zoooooooooo ongelooflijk zalige lasagne eten dat ik bij elke hap onbewust hmmm zeg.

En ondertussen zit Arabella nog altijd aan de catnip. :-)

joetjoebmeezingers

2008-06-28T00:16:00.002+02:00

Zelfs na een hele dag verplicht naar foute muziek luisteren op Q-music zit ik nog altijd met hetzelfde in mijn hoofd als de laatste paar weken. Goodies!

Barcelona: uno

2008-06-24T21:27:00.016+02:00

Al jaaaaaaren wou ik naar Barcelona - en ondertussen was zo ongeveer iedereen die ik ken er al geweest - dus enkele weken geleden kwam een droom uit. Helaas al op het way too vroege uur 5u45, but hey, afzien doe ik met plezier als het is om op reis te vertrekken.
Uiteindelijk had ik evengoed nog efkes in bed kunnen blijven liggen, want zoals het een ongeschreven wet is bij Ryanair, vertrok ons vliegtuig met een uur vertraging. MAAR een uur vertraging, als ik me bedacht dat we een paar jaar geleden met een dag vertraging pas in Schotland belandden (en toen waren we al op het veel belachelijkere uur 4u opgestaan!).
Wij zagen de Eiffeltoren, vanuit de lucht weliswaar, en Valentijn zag Versailles maar ik niet want weet ik veel naar welke pijl in welk bos hij wees; en zwembaden, schroothopen, blauwe, groene en bruine rivieren, een biggetje met een krulletjespruik, een enorm slapend hoofd van een elfenkind, tangramfiguren, egeltjes zonder stekels, massieve witte wolken, slagroomdotten waar ik een hap van wou, voorbijdrijvende watten die tot slingers waren geregen voor een feest dat niet iedereen zag, ronde akkers als taarten, gecodeerde boodschappen aan aliens, de Pyreneeën, en efkes een regenboog. Ja, ik wou aan het raamke zitten...

Nietsvermoedend lieten wij het zonnige België achter om rond 13u aan te komen in een regenachtig Spanje. De busrit van Girona naar Barcelona diende om een beetje te slapen, te wijzen naar elke kerktoren die wij zagen vanaf de autostrade (met de woorden 'kijk, de Sagrada Familia!'), en om te grinniken als de buschauffeur in het Spaans vloekte.
Toen we arriveerden in het busstation kochten wij direct onze Barcelona-card, zodat we 5 dagen met de metro konden en ook gratis bonnen of kortingsbonnen hadden voor de miljoenmiljard dingen die we zouden gaan doen en bekijken. Van daaruit metro'den we maar meteen naar de jeugdherberg aan de andere kant van de stad, om in te checken en onze rugzakken te droppen. Onze slaapkamer bleek niet veel groter dan onze badkamer thuis, maar we hebben ze dan ook niet veel gezien. ;-)
Want wij moesten en zouden direct Barcelona zien, al was het maar een kleine glimp! Dus próxima estacion'den wij richting Parc de la Ciutadella, alwaar wij, om de cliche's betreffende het weer in Spanje te doorbreken, nog een regenbui op onze kop kregen. Daardoor lieten wij ons niet afschrikken, en Bigmouth ook niet! Wij stapten richting Barri Gotic om daar onder andere te belanden aan en in de Santa Maria del Mar, de ramblas, la Boqueria (alwaar wij een bakje fruitsla kochten met veel watermeloen in, yummie!), maar het Hospital de la Santa Creu vonden wij nooit, en dagen later zou ik mijn weinige hersens daar nog over breken... maar daar zijn we nog niet!!
Wij waren ondertussen al hopeloos aan het verhongeren, zelfs na ons lekker ijsje (kokos! <3), en wegens fuckingvoetbalopdentelevies zaten alle cafeetjes en bars vol... wij sprongen dus maar binnen in het eerste het beste pastarestaurant dat doenbaar was qua prijs. Prijs van eten dan toch, zo bleek... de cola die we bestelde bleek enorm te zijn en kostte dus ook 5 euro. :-s
Met een volle buik hosten we dan nog een beetje rond door de oude stad, tot we het voor bekeken hielden en weer richting hostel trokken om onze stapelbedden te testen.
Hasta la próxima!