KijkUit!

Het is vandaag 6 maanden geleden dat we zijn verhuisd, dus ik rij nu ook al 6 maanden met de auto naar 't werk in plaats van efkes op mijn fiets te springen. Ik ging dit bericht eigenlijk al 6 maanden min één dag geleden schrijven, want zo lang erger ik mij al dood (dat laatste scheelt soms zelfs niet veel) aan de vierwielige wereld.
Ik kan niet tegen mensen die niet pinken. Ik kan nog minder tegen mensen die hun pinkers niet terug afzetten. Al ben ik ook wel jaloers op hun stalen zenuwen, kunnen die nu echt tegen dat klik-klak-klik-klak, een hele afrit lang? Ik kan niet tegen mensen die al 70km/u beginnen rijden als ze bijlange nog niet aan de afrit zijn. Mensen die plots alles dichtgooien, terwijl gewoon de gas loslaten al genoeg is. Ik kan niet tegen mensen die niet binnen de lijnen kunnen rijden, die in 't midden van twee rijvakken rijden, die geen bocht kunnen pakken op een afrit en half over de pechstrook zwalpen. Ik kan niet tegen camions die zonder te pinken op de tweede rijstrook komen rijden, ge weet wel, waar ik al rij, en waar ik ook niet kan uitwijken omdat er maar twee rijstroken zijn, fools! Ik kan er niet tegen dat ik de enige ben die afstand hou, en dat er dan koersers zijn die dat mooie gat komen dichtrijden. Ik kan niet tegen zwarte auto's die hun lichten niet aansteken als het donker is en regent. Ik kan niet tegen auto's die hun lichten wél aansteken maar in mijn ogen schijnen. Ik kan niet tegen auto's die eerst rijden en dan kijken.
Ik kan ook niet tegen lelijke auto's. En lelijke chauffeurs, bahaha!

Maakt dat van mij een intolerante chauffeur? Bedenk dan dat, als er een sjieke slee of een vette jeep quasi tegen mij plakt, die flikkert met zijn lichten omdat ik ook maar een camion aan 't inhalen ben maar niet tegen 150km/u, of erger nog, als ze in zo'n geval met hun lichten flikkeren terwijl er naast mij nog een derde rijstrook vrij is voor de vlammers, en als ze mij dan EINDELIJK toch kunnen voorbijsteken (sorry dat ik zo traaaaaaag rij, suckers!) een gebalde vuist of een fokjoewvinger opsteken... wel! Bedenk dan dat ik glimlach, zwaai en hen in het extreemste geval een extra kushandje toewerp. Vriendelijkheid is soms veel irritanter dan ne fokjoewvinger.

Twaalf dagen aan één stuk werken en daartussen ook nog eens naar Moby gaan, what was I thinking?! Het zal Why does my ganse lijf feel so bad zijn; ik heb dag vier nog maar achter de rug en 'k ben al kapot... en het ergste moet nog komen.
Maar daarna: freedom! Ik zit nu al een paar maanden af te tellen en binnen een paar weken is het zover: dan begin ik vier vijfde te werken en blijf ik donderdags thuis om meer tijd te hebben voor mijzelf en mijn creatieve ideetjes.
Ik zat er al een tijdje mee: geen zin hebben om te gaan werken, niet zozeer omdat ik m'n werk niet meer graag doe (al weet ik dat deze week nog niet zo zeker!), maar omdat elke dag dat ik ga werken een dag minder is om dingen te maken. Ik zou graag een Etsy-shop openen, maar heb maar amper tijd genoeg om daar dingen voor in mekaar te steken, naast dingen voor mijzelf maken, werk, een huishouden, en een lief en een kat entertainen. Het begon te knagen. Ik begon mij op te sluiten in mijn knutselkamer om toch zoveel mogelijk gedaan te krijgen. Elke seconde werd van levensbelang, ik zag mij op mijn vijftigste, ongelukkig, met zoveel onverwezenlijkte ideetjes, en maar aftellen tot ik op pensioen zou mogen. Drama drama!
En nu zien wat dat geeft... misschien ga ik het hard voelen in m'n portefeuille, misschien lig ik donderdags tot 's middags in bed en doe ik geen zak, misschien geeft het mij alleen maar meer tijd om te piekeren, misschien is het toch niet beter. Maar ik denk van wel. En als het niet zo is: dan weet ik het maar omdat ik het heb geprobeerd, en dat is op zich al iets dat ik vroeger niet gedaan zou hebben. Ik ben altijd een uitsteller geweest en zal dat ook wel blijven, maar ik begin te beseffen in welke gevallen dat m'n leven echt naar de kloten helpt.

Henniewee, om alvast iets verwezenlijkt te hebben en ook wel omdat ik er voor de opening van de opendeurdagen op 't werk een beetje fatsoenlijk moet bijlopen, heb ik nog een kleedje gemaakt!

Run away from all your boredom
Run away from all your whoredom and wave
Your worries, and cares, goodbye
All it takes is one decision
A lot of guts, a little vision to wave
Your worries, and cares goodbye

IJslandverslag deel 3

Vrijdag 7 augustus.

Om 10u werden we terug aan de garage verwacht, dus al onze wakkere uren daarvoor gebruikten we om de tent af te breken en ons gerief in de auto een beetje op te ruimen, al hadden we dat de avond voordien ook al gedaan. Om iets voor 10 vertrokken we dus met open ramen (de verwarming in de auto stond vollen bak om de motor niet weer te oververhitten) naar de garage... en de kerel die we nodig hadden bleek er nog niet te zijn. Hij zou er pas zijn binnen... 3 fokking kwartier!!! Wachten dus. Tegen 11u was hij er en konden ze het nieuwe onderdeel in onze bolide steken. Natuurlijk moest de koelvloeistof ook nog aangevuld worden, want die hadden ze de dag voordien allemaal laten weglopen... maar - garage zijnde - ze hadden geen koelvloeistof in voorraad! Het meisje aan de receptie moest dus nog naar de winkel om een bus te gaan kopen. Oh boy. Gelukkig was alles op kosten van de verhuurmaatschappij, want ik was zo al slechtgezind genoeg dat het al middag bleek te zijn tegen dat we weer op weg konden gaan.
Volgende halte: de Goðafoss, oftewel de waterval van de goden, aangezien een tot het christendom bekeerde IJslander er zijn heidense afgodsbeelden in was komen dumpen. You silly man!
Van daar ging het verder richting Mývatn, AKA het muggenmeer (geen last van gehad! de muggen zijn er alleen als het niet waait. not gonna happen!), en Dimmuborgir, een groot lavaveld van allemaal zotte rotsen en vreemd gestolde stenen.
De camping in Reykjahlíð was een heuvelachtige weide aan het meer, en meer nog: het was er zonnig! Extreem zonnig! Meiden in bikini, kerels in bloot bovenlijf, begot. Het was al sinds onze eerste overnachting in Reykjavik geleden dat we hadden gedoucht (ofwel waren er geen douches op de andere campings, ofwel te weinig en dus altijd bezet, waardoor we genoegen namen met een klets water in ons gezicht om wakker te worden), dus nadat we de tent hadden opgezet genoten we van een lange ('t was toch gratis!) warme douche, en schoot ik een korte broek en een t-shirt aan om op ons dekentje aan het meer te gaan liggen relaxen. For about five minutes, tot er grote wolken voor de zon schoven, het begon te waaien, en ik kon kiezen voor De Dood of Lange Broek & Dikke Trui. Bloody weather.
's Avonds besloten we nog een wandelingetje te maken richting Hverfell-vulkaan (okee nee, eigenlijk wilden we er ook nog gewoon OP klimmen) en onderweg een geocache te zoeken.
Vreemd, ik had al veel spectaculaire en speciale dingen gezien op IJsland, maar tijdens ons wandelingetje daar op een onnozel stukje verlaten heide, had ik voor het eerst het gevoel van: ik ben er, ik ben op IJsland. Gewoon stilletjes genieten van dat avondgevoel.
Valentijn liep voor mij. Plots maakt hij een rare beweging, kijkt om naar mij met een blik alsof er net een elf een pijl op een dodelijke plaats in zijn lijf heeft geschoten, en zakt op de grond. What the? Is er iets mis met mijn ogen en zie ik die afgrond niet waar hij bijna was ingesukkeld? Dit is toch maar heide, of loopt hij op iets anders? Ik zag mij al naast hem neerzakken op de grond, zijn hoofd (met zijn lijf er aan, danku zeer) op mijn schoot leggen, hij brabbelt nog "de sleutel... ligt... aaahhhh.......". Drama ontstaat op een paar seconden.
Anyway! Hij had dus blijkbaar op een onnozel hompje heide zijn enkel verstuikt, en die was al helemaal dik en blauw geworden. Terug naar de camping dus. Ik zou bleitend strompelen en wachten op de seaking-helikopter, maar hij ging al mankend nog altijd rapper dan mij. Ik mocht zelfs zijn cameratas niet dragen, for god's sake, wat heb je eigenlijk aan mij in noodsituaties?
Een zak ijs gaan halen aan de receptie, dat kan ik. En mee toekijken hoe de voet verkleurt. En mijn lief volgieten met pijnstillers. Die dag was wel over and out, na het auto-voorval en de verstuikte voet zagen we onze reis een beetje in het water vallen. Niet letterlijk, jeezes, dat zou er nog moeten bijkomen... we zouden afwachten tot de volgende dag en onze planning weer een beetje omgooien.

Zaterdag 8 augustus.
Wie gaat slapen met een paarse voet wordt doorgaans ook weer wakker met een paarse voet.
Het was de bedoeling om een paar dagen aan Mývatn te kamperen en wat wandelingen in de buurt te doen, en daarna verder te rijden naar Ásbyrgi en onderweg in Húsavík te gaan whale-watchen. Wandelen ging die dag niet, en de vulkaan beklimmen werd al helemaal geschrapt, dus gingen we die dag al naar Húsavík en zijn walvissen.
Valentijn had iets gepakt tegen zeeziekte, ik niet natuurlijk, want ik kan daar gelegans tegen! Behalve als ik migraine heb en efkes - ja, maar enkele seconden - een foldertje lees op een boot. Mensen, I warn you, lezen op om het even welk bewegend vehicel is ongezond. We waren nog maar juist vertrokken en ik werd al mottig. Proberen om er niet op te letten dus, en anderhalf uur (van de haven naar de baai waar er normaal veel te spotten valt) naar de horizon staren. We hadden geen chance. Stomme baai, daar was geen beest te zien! Alleen een papegaaiduiker - eindelijk! - die in de verte lag te dobberen. De boot keerde dus al op 't gemak terug, en toen... plots! Op 11 o'clock, blue whales! Het was heel zeldzaam dat er daar blauwe vinvissen zaten in augustus, en ook al was het maar van ver, iedereen staarde gefascineerd naar de ruggen en staarten van moeder en jong die boven water kwamen en weer verdwenen. Echt sjiek. Ik heb een blauwe vinvis gezien, joepiejee! Toen de boot na deze achtervolging écht wel terug moest naar de haven, kwamen er ook nog dolfijnen rond ons zwemmen... de migraine was al weg, ik was ondertussen gewoon misselijk van opwinding. ;-)

's Avonds gingen we nog naar 'the blue lagoon van het noorden' (Mývatn natural baths).
Opgepast, niet voor verlegen seuten! Valentijn mij maar voorhouden dat IJsland ondertussen ook gemoderniseerd is en voorzien op de preutse rest van Europa... not! Geen aparte kleedhokjes maar gewoon een grote kleedkamer zoals in een sporthal, vol blote IJslandse vrouwen, (mannen en vrouwen waren wel gescheiden... en ik liep na afloop per ongeluk het mannen'kot' binnen omdat ik m'n handdoek vergeten was, bahaha!) en twee zich ongemakkelijk voelende exemplaren (ja had ik chance dat er daar ook een Hollandse rondliep).
Als ik niet op mijn gemak ben wegens Gedwongen Naaktheid kan ik achteraf dus ook niet optimaal genieten van een lekker warm, melkwit badje met een IJslandse zonsondergang op de achtergrond. Plus ik had een veel te grote superzoute slok water binnengekregen. Plus ik was kopje onder gedoken en het zout had mijn bril zowat helemaal weggevreten. Onder andere omstandigheden was het veel leuker geweest... jammer.

P.S.: IJslanders gaan naar natural baths zoals Belgen op café gaan... ze zaten daar allemaal vrolijk met een biertje in 't water. :-)


... to be continued...

IJslandverslag deel 2

Donderdag 6 augustus.
Vol goede moed vertrokken wij rond 10u30 in Blönduós richting Akureyri, wisten wij veel wat voor onheil ons nog te wachten stond! Na een paar kilometer begon onze Jeep namelijk tuut-tuut te zeggen, en vertelde een rood lichtje ons dat de motor oververhit was. No panikare, wij zetten ons langs de kant van de weg, wat we sowieso al van plan waren om onze eerste geocache te zoeken (en vinden). Na een kwartiertje vertrokken we weer maar na een kilometer ofzo was dat rode lichtje er weer. Miljaar! Weer aan de kant van de weg gaan staan dus. Effe laten afkoelen. Weer vertrekken. Een kilometer rijden. TUUT-TUUT-TUUT! We're screwed, dacht ik, toen we ons op een paadje naast de baan parkeerden, in the middle of nowhere. Ik zou sterven in IJsland!!! Tenzij iemand van de boerderij aan de overkant van de baan ons tijdig zou vinden, achja, klein detail...
Anyway, Valentijn belde naar de jeepverhuurcentrale om het probleem uit te leggen, de gast aan de telefoon moest de kwestie daar even bespreken en zou ons binnen een kwartiertje terugbellen. Wachten dus, tot de gsm weer lawaai maakte. Er zou een takelwagen komen vanuit Akureyri, dat kon toch wel anderhalf uur duren tegen dat die er was, dan zou die ons naar Akureyri meenemen, dus nog anderhalf uur, en daar zouden ze in de garage de auto bekijken. Allright. We stonden daar al zo lang te koekeloeren, dus visten we brood en beleg uit de koffer, aten we, strekten we onze benen, smeten we steentjes in de rivier om onze woede te bekoelen en ook wel uit pure verveling, waaiden we (okee nee, ik) bijna weg, kropen we terug in de auto, staarden we naar de weg. En rekende ik. Nog 3u wachten tot we in Akureyri zijn, shit, ik heb net een halve liter fruitsap binnengekapt, ik kan dat geen 3u meer ophouden. Op het erf van de boerderij aan de overkant hadden we al een auto zien rondrijden.
Wat is wc nu weer in 't IJslands? Snyrting, okee...
Weer een dubbele laag truien aantrekken dus, nog een jas ook, misschien ook best handschoenen... toen ik de extreem lange oprit naar de boerderij opliep, kwam er vanaf het erf een jeep aangereden, met daarin de boerin en haar tienerzoon die Engels sprak, dus snyrting had ik niet nodig. Ze vertrokken juist naar... gohja... (één van die paar dingen naar waar je kan vertrekken als IJslander, wellicht...) en er was niemand meer op de boerderij, maar de staldeur was los en daar was een toilet. Ik zei dus takk (het enige IJslandse woord dat ik wel uit m'n mouw kan schudden zonder eerst heel hard te moeten nadenken over de tientallen mogelijkheden van de uitspraak van een bepaalde letter), ging naar het toilet en ging opgelucht weer in de auto zitten wachten.

Vele jaren later, zo leek het althans, arriveerde de takelwagen en reden we naar Akureyri... hobbelhobbel on the road, en met z'n drietjes naast mekaar op de bank moest ik ervoor zorgen dat ik niet tegen de schouder van de chauffeur in slaap viel. EINDELIJK kwamen we aan in Akureyri... alwaar we nog een uur ofzo in de garage wachtten terwijl er af en toe een slome ouwe IJslander aan de auto kwam sleutelen, maar waar ik mij het grootste deel van de tijd afvroeg of ze ons niet gewoonweg vergeten waren. Soit, de ventilator van de motor bleek kapot, en aangezien ze daar geen vervangstuk hadden liggen, moesten ze dat laten overkomen van Reykjavik, maar dat zou pas de volgende morgen arriveren.
Gelukkig heeft Akureyri, de tweede grootste stad van IJsland, een camping! Daar belandde ik al even mokkend als de kwaaie lesbo. Een dag van onze reis verloren, en bovendien was onze Belgische chocolade ook nog eens op. En dan die eeuwige wind, en kou! In strips zouden er nu allemaal leestekentjes staan met een doodskop en !!!!!!!!!
Valentijn was tijdens zijn vorige reis al in Akureyri in de botanische tuin geweest, en die stelde niet zo heel veel voor, zei hij, maar we konden er toch eens naartoe gaan aangezien dat zowat het enige was wat er te doen viel. Niet zo heel veel voorstellen? Ja mijn gat!
Er stonden voor het grootste deel bloemen en planten die je hier ook hebt, maar allemaal in volle bloei, en prachtig gecombineerd qua kleuren en soorten! Ik had al ideetjes voor onze tuin, maar die botanische tuin bracht mij toch een eureka!-moment. En mijn boze hoofd kwam weer helemaal tot rust... Ik had zin om weer naar huis te gaan en de tuin onder handen te nemen, it's not like I had anything else to do.
We maakten kennis met paddo-kat, zagen een pittoresk kerkje, keerden terug naar de camping om aan het avondeten te beginnen, doopten sojabrokken ( en de dagen nadien ook mekaar en zowat elke berg) om tot 'brekkies', lagen een beetje op ons dekentje... and that's about it. Een Italiaanse kerel probeerde mij nog binnen te draaien en een paar Fransen vonden onze tent excellent, dat vond ik wel genoeg internationaliteit voor één dag, dus gingen we slapen...


Zo'n lang stuk schrijven over één saaie dag, ik vind dat perfect kunnen!

... to be continued...

Yes we can!

Ik kijk naar mijn 365 foto's en ik mis
mijn rechte froefroe en een staartje
mijn gele baskets
mijn familie en vrienden die ik bij op de foto's heb gesleurd
winterkleren
het Duits militair kerkhof
zelfportretten maken, zot doen, mij shminken en verkleden

maar ik kan het nog hoor :-)

IJslandverslag deel 1

IJsland. Zo veel te vertellen, zo weinig woorden.

Maandag 3 augustus.
Mijn ouders gaven ons een lift naar de luchthaven van Eindhoven, waar we de IJslandgangers (bottinnen en afritsbroek) goed konden onderscheiden van de rest van de reizigers (teensletsen en short). Na drie uur door het vliegtuigraampje naar de wereld onder mij gluren, kwamen we aan in Keflavik. En de zon scheen! IJsland weet dat een goeie eerste indruk belangrijk is. :-)
Onze gehuurde Jeep Wrangler stond op de parking van de luchthaven, en na een beetje uitleg bolden we naar Reykjavik, waar we zouden overnachten vooraleer we het binnenland zouden intrekken. We dropten ons gerief op de camping en zetten de tent op, gingen even naar de supermarkt achter brood en beleg voor de volgende morgen, en gingen dan op verkenning uit in 't stad. Okee... stad is een groot woord. Groter dan Reykjavik zelf, bahaha! Ik had gehoopt op van die typische Scandinavische pittoreske huisjes, maar werd teleurgesteld. Het overgrote deel van de huizen bestond uit zowel muren als daken van golfplaten, en zagen er een beetje marginaal uit. Op een paar na, dan! En de Hallgrímskirkja was helemaal ingepakt voor restauratie, bummer! Terug naar de camping dan maar, om te eten en te slapen, want onze klok was twee uur teruggedraaid en wij waren dus al veel te vroeg uitgeteld.

Dinsdag 4 augustus.
We hadden al een aantal maanden een route in gedachten, die we afhankelijk van het weer in wijzer- of tegenwijzerzin zouden volgen. Omdat de weersvoorspellingen voor het binnenland vandaag het beste zouden zijn, vertrokken we dus in wijzerzin, iets waar ik sowieso wel blij om was omdat we dan dus ook aan de oostelijke kust aan de binnenkant van de baan zouden rijden, en ik dus niet vlak naast een ravijn zou hangen. :-)
Langs een weg - correctie: jeepspoor - die mij deed vermoeden dat we op de maan waren beland, reden we naar Landmannalaugar, ondertussen enkele rivieren doorstekend. Toen we daar 's middags eindelijk aankwamen, bleken de weersvoorspellingen onjuist: regen! Maar dan heb je natuurlijk dat IJslandse gezegde: "Als het slecht weer is, wacht dan vijf minuten!", en toen we onze bokes ophadden, was het al gestopt met regenen en konden we goed ingepakt (het waaide natuurlijk nog wel zo'n 100000 km per uur) aan onze eerste wandeling beginnen. Ik bewees al snel dat mijn conditie beneden alle peil is. IJsland bewees al snel dat het in een verfdoos gevallen was, wauw!
Enkele regenbuien later besloten we de kleinen toer te doen en terug te keren naar de auto, en maar meteen door te rijden naar Geysir, aangezien we geen zin meer hadden om halfnaakt in de koude wind naar de warmwaterbron te crossen.

In Geysir aangekomen begonnen we aan onze twee weken durende routine van tent opzetten, eten klaarmaken en naarmate het later en kouder werd: nog een paar extra lagen kleren aantrekken. Dat geldt dan alleen voor mij, Valentijn had evengoed met een lege valies naar ginder kunnen trekken, de hete brok!
In de avondschemering gingen we nog even naar de geiser en enkele pruttelputten kijken, om daarna op de camping te merken dat er Belgen met een knalgele Kangoo naast ons waren komen staan. Het ging over een Antwerps lesbisch koppel van ergens in de 40, en al snel bleek dat 'het dominante vrouwtje' a) een slechte dag had b) niet graag de tent opzette c) gewoon een vieze tinke was. Zij konden aan onze IJslandse jeep natuurlijk niet zien dat wij Belgen waren en hun geruzie maar al te goed konden verstaan.
"Joa ik zen kwoad! Ik mut altaa alles loate valle voor aa!", waarop ze met haar armen over mekaar in de auto ging zitten mokken en haar wederhelft alleen de tent moest opzetten. Gezellige avond!

Woensdag 5 augustus.
Na ons ontbijt gingen we de geiser nog eens bewonderen, die bij daglicht en tegen een prachtige blauwe lucht nog mooier was (en ook beter te fotograferen). Onze volgende halte was de Gullfoss, één van de dingen waar ik het hardst naar uitkeek. Een waterval die ook niet moeilijk te vinden is: je kan het stuifwater al van ver zien. Zelfs de bussen Japanners hadden dat al wel door! Dat heb je wel met IJsland: de meeste reizigers volgen quasi dezelfde route, waardoor je vaak dezelfde auto's en mensen tegenkomt aan bezienswaardigheden of op campings. Dus ja: aan de Gullfoss stond een gele Kangoo! Toen we de lesbo's kruisten op het paadje richting waterval, was de kwaaie aan het bellen met iemand in verband met 'een klakske van den tax free shop'.
Na het nodige bewonderen en fotograferen en helemaal natgestuifd zijn, vertrokken we langs de Kjölur, de binnenlandroute, en reden we door een landschap van stenen, zand, verre bergen; af en toe kruisten we een jeep of nog erger: een eenzame fietser! R-E-S-P-E-C-T, maar jullie zijn goe zot! Wat heb je aan IJsland als je altijd naar de grond moet kijken omdat je anders op je smoel gaat?
Vele uren later kwamen we aan in Hveravellir, een geothermaal gebied met kokende modderputten en een fluitende ketel. We maakten ook al snel kennis met de typische geur van rotte eieren die bij al die zwavel hoort. Okee nee, die geur kenden we al van de douches in Reykjavik.
Deze keer was het wel warm genoeg om in de warmwaterbron te duiken! Na ons badje lieten we ons drogen in 't zonneke en gingen we weer op pad (tja, op IJsland kan je niet veel doen of zien zonder urenlang rond te rijden). Er volgde een lange rit naar Hvítserkur, onze eerste halte waar Valentijn drie jaar eerder nog niet was geweest. De pluchen versie van de dinorots volgt nog! :-)


...to be continued...

Ik ben goed bezig met mijn goeie voornemens voor dit jaar! Die grote reis heb ik net achter de rug (verslag volgt nog, al kan je hier al een deel van de foto's vinden), en ik ben ondertussen ook weer naar de kapper geweest en loop voor het eerst sinds een jaar of vijf rond zonder rechte froefroe... vreemd om weer een voorhoofd te hebben. Maar wel frisser in de zomer (vermoed ik althans, want zo warm is het hier momenteel niet), en hopelijk gaat die witte strook dan ook weg. Als mijn froefroe opwaaide lachtte iedereen mij uit met mijn tweekleurig voorhoofd. :-)


En een tijdje geleden ben ik aan een quilt begonnen... die is nu eindelijk af! De bovenkant althans, hij moet nog een onderkant hebben ook om al die draden en rafels te verstoppen, dus de zoektocht naar een laken dat groot genoeg is kan ook beginnen. Ik ben blij met het resultaat! Het heeft effe geduurd tegen dat ik bij elkaar passende stofkes had gevonden, en tegen ik had beslist hoe de vierkantjes moesten zijn (niet recht op recht dus, maar verspringend per halve vierkant 8-). Ik weet niet of er een bepaalde officiële quilttechniek bestaat om die vierkantjes aan mekaar te zetten, in de boeken van de bib staat het allemaal zo veel te ingewikkeld uitgelegd, terwijl het toch maar gewoon vierkantjes-aan-mekaar-naaien is, toch? Hennieweej, ik had mijzelf verplicht om eerst een quilt te maken voor onszelf in plaats van te bezwijken voor de baby-dekentjes die ik op Flickr tegenkwam, maar die mag ik nu dus ook maken, voor tegen dat het ooit zover is.