In mijn hoofd heb ik al tientallen blogberichten geschreven over onze verhuis, maar ik krijg ze er niet uit, al die impressies. Ik wíl ze eigenlijk ook niet afgeven, want ik laad mij er aan op; ik ben als een batterij in een pries als ik 's avonds onder de kersenboom zit met de kat op mijn schoot... de zon gaat onder, de vogels fluiten, de bomen staan daar maar te staan maar er is zoooooooooveel om naar te kijken, ik geniet ervan om gewoon maar wat te kijken naar wat nu mijn nieuwe thuis is.
Ik tel al een paar weken verder, als de Franse moederdag gepasseerd is en het weer rustiger wordt, zodat ik tijd heb om gordijnen te maken, kleedjes, knuffels, een quilt... al zal dat ook wel een beetje van het weer afhangen, want ik heb nu misschien wel een eigen knutselkamer, maar zolang het zonnetje schijnt zit ik liever buiten dan binnen. Om te kijken naar... onze Rikker de kikker!!! :-)
Daar hou ik mij dus tegenwoordig mee bezig: werken (zelfs vandaag, en zelfs op pinkstermaandag, grmbl...), en aan ons vijvertje zitten, onder de kersenboom zitten, in de living zitten en genieten van de lichtinval... en met de kat spelen! Die heeft de verhuis ook goed overleefd! Nadat ze een paar dagen opgesloten heeft gezeten in het hok in de tuin mocht ze het huis verkennen, en nu geniet ze van haar hele territorium, inclusief klimbomen en vele vogelprooien. Ze doet superknuffelig en van de straat heeft ze schrik, dus dat is ook al een zorg minder voor mijn moederhart. :-)

Meer nieuws van zodra ik ook meer doe dan alleen maar wat rondhangen en rondkijken. :-)

Wahoei, gisteren hebben we eindelijk de sleutels van ons nieuwe nestje gekregen! We zijn ondertussen ook al overeengekomen wie welke kamer krijgt (met 4 slaapkamers hebben we namelijk wel plaats genoeg voor een knutselkamer voor mij en een 'nerd'kamer voor Valentijn, maar natuurlijk wilden we dan allebei dezelfde kamer...) en welke kleurtjes de muren krijgen. De volle dozen die heel onze living inpalmden hebben we ondertussen al verhuisd, nu kan fase 2 dus volgen: ons nieuwe huis schilderen en al ons ander gerief verhuizen. We hebben nog 3 weken tijd vooraleer we er mogen intrekken, dus dat zal wel lukken. Drie weken niet slapen van opwinding, aaah! :-D
Ik zie het superhard zitten. Er is nog wel werk aan, de vorige huurders hielden blijkbaar nogal van een mottige tint bruin, en 't is natuurlijk een oud huis met zijn gebreken, maar er valt iets van te maken. Ik ben vandaag zelfs verschoten, in de positieve zin dan... ik zit al bijna een maand lang (sinds we naar het huis gingen kijken dus) met het idee dat de badkamer donkergroene tegels heeft. Volgens mij heb ik dat gedroomd ofzo, want vandaag bleek de badkamer dus wel degelijk gewoon wit te zijn; een deel betegeld en een deel gewone muur die nog te beschilderen is! 'k Had al schrik dat we zouden verhuizen van een lichte (dat is dan ook wel het enige voordeel aan onze huidige badkamer) naar een veel te donkere badkamer, maar ik heb dus niks te vrezen. En er is zowaar zelfs plaats om een kastje te zetten voor handdoeken enzo, en er zijn schabbetjes voor allemaal kleine prullen, en een spiegel in één deel waardoor je lichaam niet vervormd lijkt! Ik ga weer weten hoe ik er écht uitzie! :-)
Het keukenblad is ook hoger dan hier, dat gaat ons dus rugpijn besparen tijdens de afwas. Onze huidige keuken is gemaakt voor kabouters ofzo, ik moet altijd in een belachelijke spreidstand gaan staan om op een normale hoogte te kunnen afwassen.
En het allerbelangrijkste: veel ruimte en veel licht! Ik ga zowaar de tuin kunnen zien zonder de deur open te moeten zetten. Vaarwel opgesloten gevoel. En ik krijg een eigen knutselkamer, dus ik kan zoveel rommel maken als ik maar wil. :-)

En tijdens al die drukte, en ondanks het feit dat er al zoveel van mijn knutselgerief is ingepakt, ben ik er ook nog in geslaagd om een keun te maken. Zonder uitsteldrang zelfs: 's namiddags bedacht, en dezelfde avond ben ik er nog aan begonnen. Mijn goeie voornemens werken wel redelijk goed dit jaar, het zijn nochtans dezelfde als anders. :-)

Dingen waar ik blij van wordt:
- inpakken! ik zou het liefst gewoon direct alles in dozen steken, maar mijn kleren en ons keukengerief heb ik toch nog een dikke maand nodig...
- de kleuren limoengroen en mosterdgeel
- mijn inbeelden dat ik in mijn hangmat ('k heb er geen, maar ik hoop dat ik dat binnen een paar weken krijg voor mijn verjaardag... hint hint!) onder mijn toekomstige kersenboom lig... zalig...
- dat de cd van de Fleet Foxes wel een goeie soundtrack is voor het bovenstaande
- 's morgens een paaseitje in mijn brooddoos steken en het 's middags alweer vergeten zijn, als ik dan mijn brooddoos opendoe is dat een leuke verrassing van mij voor mij :-)
- het boeketje winterjasmijn dat mijn ouders hebben meegebracht en ons hele huis opfleurt
- dat ik binnenkort een vijvertje heb! met de nadruk op 'tje', maar toch! het klinkt gewoon cool. en ook een vestiaire :-)
- bij wijze van verhaaltje-voor-het-slapengaan in bed luisteren naar Another world en elke keer weer getroost/gerustgesteld worden
- katten die heel de tijd willen knuffelen

Dingen die ik kak vindt:
- dat wij nog zoveel moeten kopen dat veel geld kost (een fornuis, een tweede - nieuwe grote? - auto, een grasmachine, verf, een tuinomheining, een tv...) en dat ik niet kan slapen van daaraan te denken
- dat ik ook niet kan slapen door aan de leuke dingen te denken en daardoor traag wordt en daardoor al bijna heel de week te laat op mijn werk was terwijl ik al uren tekort had :-s
- dat wij juist gaan verhuizen tussen twee drukke stressy periodes op 't werk (1 mei - Franse moederdag) en ik daardoor minder tijd heb om mij op mijn gemak te settelen. momenteel heb ik eigenlijk gewoon zin om niet meer te werken tot na de zomer
- wat als onze kat wegloopt als we verhuizen?
- dat ik al een week rondloop met een kop vol snot - de week daarvoor had ik al last van mijn keel, en ik genees altijd wel traag, maar al dat snot is echt wel extreem veel/pijnlijk/vermoeiend. ademen bijvoorbeeld zou nog wel eens leuk zijn
- dat ik er wegens tijdsgebrek aan mijn kant / passiviteit aan hun kant maar niet in slaag om met bepaalde mensen af te spreken
- dat wij in juni dus niet meer naar Wenen kunnen om daar ECHTE reuzenpanda's te zien, wegens verhuis (= geen tijd/geld/congé meer over), en misschien zijn de panda's volgend jaar al uitgestorven :-(
- dat het weekend alweer gedaan is, dedoeme!

Derde keer, goeie keer.
September 2008: tijdens een wandeling langs de vaart in Moen zien wij een huis dat leegstaat, maar na een telefoontje blijkt het al verhuurd te zijn. Bugger.
Februari 2009: Valentijn passeert op weg naar zijn werk een huis dat te huur staat. Wij bellen weer en maken een afspraak om te gaan kijken, maar de dag van de afspraak gaat een ander er al mee lopen.
(Ergens tussen die twee zit er dan nog een huisje, eentje in een bos, maar eentje dat nog niet vrij was/is, en om die reden, en ook wel om het bijgeloof over de derde keer in stand te houden, is dat een onofficiële keer en telt dat niet mee!)
Vorige week woensdag: Valentijn vindt een huis te huur op internet, ik keur de foto's en de beschrijving goed en bel meteen voor een afspraak.
Eergisteren: Wij gaan kijken naar dat huis en keuren het in real life ook goed! Het ziet er ouder uit dan op de foto's en kan nog een likje verf gebruiken, en de tuin is nog niet fatsoenlijk omheind, maar voor de rest is het okidoki pianisimoki! Groot, veel lichtinval, 4 slaapkamers, een enorme tuin... yay!
Twee uur geleden: Wij tekenen ons contract!
25 april: Wij krijgen de sleutels!!! :-)

De Eeuwige Twijfel

Ik wil alles nieuw, en avontuur, en verandering; maar als het dan zover is, als het een feit wordt, meer dan een droom, wil ik dat alles blijft zoals ik het gewend ben, want verandering maakt een gat en wie weet raakt dat niet helemaal opgevuld, wie weet wen ik niet opnieuw.

Voor de rest ben ik positief over het bijna-feit dat ik ga verhuizen :)

Toch handig, al die zelfportretten. Makkelijk te tracken wat ik wanneer heb gedaan. Zo was het ondertussen blijkbaar al meer dan een jaar geleden dat ik naar de kapster was geweest voor dit kapsel... ja, die dag dat de kapster alles verpestte! Sindsdien (okee, daarvoor ook al :-p) knipte ik dus mijn haar zelf maar bij als ik het nodig vond, tot het herfst werd en koud in mijn nek, en ik mijn haar wou laten groeien tot het lang genoeg was om schuin te knippen. Een paar weken geleden zei ik tegen mijzelf dat ik een ander kapsalon zou zoeken vanaf dat mijn krokussen zouden beginnen te bloeien, en zo geschiedde. :-)

En nog meer haar!

Mais il est où le soleil?

Februari was een drukke werkmaand en mijn portefeuille is daar nu blij mee. Maart wordt rustig qua werk en druk qua leuke vooruitzichten. Het jaar is nog maar een dikke twee maanden bezig en toch ben ik al goed mee (als ik any lichaamsbeweging at all niet meereken) met mijn lijstje. Als ik niet te lui ben en niet van gedacht verander gaat er dit weekend zelfs een stuk van mijn haar! Als die infectie aan mijn keel genezen is, zal ik zelfs gezond zijn. En toch... ik ben niet blij. Ik maak de dingen die ik wil en toch voel ik niet de voldoening die erbij hoort. Ik krijg geen boost. Ik voel mij als mijn flutcamera: low batt, maar toch functioneren, en dan opeens out of the blue compleet dienst weigeren.
En hoe komt dat?
Ik mis de zon! Ik mis de energie en de hoop die ik krijg van dat licht en die warmte. Ik verlang naar de dag dat ik kan rondlopen in t-shirt en op blote voeten. Dat ik de deur kan laten openstaan en naar de tuin kan kijken. Dat alles net dat tikkeltje beter gaat.