Ziedaar wat er gebeurt wanneer er op een dag iemand langskomt die je aanbiedt om je wereld een keer of tienduizend te vergroten: paniek.

(Tommy Wieringa : Joe Speedboot)

wantoewtrie boekenstokje

1. Grijp het dichtsbijzijnde boek dat meer dan 123 bladzijdes telt.

Eigenlijk is het dichtsbijzijnde boek er eentje over Photoshop, maar alsof ik daar naar te grijpen heb! Ik ben stiekem enkele meters verderop mijn middagpauzeboek gaan pakken, Verloren nachten van T.C. Boyle.


2. Open het boek op pagina 123 en zoek de 5de zin.

'Mooie boot!' schreeuwde ze over haar schouder, om maar beleefd te zijn, om maar iets te zeggen, en Howard, een tabakspruim in zijn mond die één wang deed opbollen, en zijn smoezelige pet zo strak over zijn hoofd getrokken tegen de wind dat het leek alsof zijn hoofd was voorgekrompen om erin te passen, knikte alleen maar.


3. Post nu de volgende drie zinnen.

Het tochtje duurde een uur. Ze zei de hele weg verder geen woord en hij ook niet.
Maar toen ze aankwamen, toen de boeg van de boot de oever onder aan zijn huis opgleed en de honden hun uitvoerige begroeting stamelden, had Howard een hele toespraak voorbereid.


Blaap, zo'n saaie zinnen! En ik zat eigenlijk nog maar aan blz. 96!

En je denkt net als ik, maar het verschil is dat ik dat al langer doe en er beter in ben dan jij.

(Terry Pratchett : Schijfwereldreeks - Pluk de strot)

Laat, maar uiterst interessant verslag van dinsdag en woensdag

* Mijn vader had een slaatje gemaakt en er zat nog een (knalgroene!) rups in, had ze bijna opgegeten, eih! Maar nog altijd liever een rups dan de giftige planten die mijn broer in de serre plukt in plaats van sla.
* Shopaholic! lezen op de trein om daarna te gaan shoppen in Antwerpen heeft een raar effect. Ik begon mij echt te gedragen als het hoofdpersonage in het boek (maar dan minder erg).
Zo gaat het in mijn hoofd als ik de New Look binnenstap: 'Ooh zo'n mooie kleedjes! Nee Bie, ge zijt hier voor een zomerjasje. Maar allee, da zijn kei schone kleuren, da is gewoon perfect. Joenge, ge hebt maar een uur tijd, dus ga een jasje zoeken. Maar da kleedje is gewoon gemaakt voor mij, da gaat het enige zijn da bij mijn nieuwe schoenen past. Jasje!! Maarja als ik geen jasje vind, kan ik toch iets anders kopen, anders loop ik hier voor niks rond. Ge hebt daar geen geld voor!'
Geen jasje gevonden trouwens, dus ga ik volgende week nog maar eens op zoek, tijdens de solden voel ik mij toch al iets minder schuldig als ik dan maar iets anders in de plaats koop. :-p
* Marjolijn verhuist van het ene boeregat naar het andere, maar dat is er niet aan te merken. Als we aan haar appartement aankomen, sta ik een beetje te babbelen tegen de schapen in de wei ernaast. Als we daarna dan op haar dakterras staan, wijst ze naar diezelfde wei. "Da zijn schattige ezeltjes he." "Huh, waar ziede gij ezeltjes?" "Euhm, ik bedoel geitjes." "Geitjes?" "Haja, da zijn schapen!" "Aah, loempe!"
* Het voelt raar en eenzaam om bij mijn ouders thuis in mijn vroegere kamer te slapen. Ik mis tegelijkertijd mijn vroegere, jongere leventje en mijn leven zoals het nu is, buiten die kamer. Het is vreemd en misplaatst om op een plaats van vroeger te zijn in een tijd van nu. Alsof ik daar niet moet zijn. My birthplace makes me melancholic. Nu weet ik waarom ik er niet meer wil wonen en naar de andere kant van het land ben verhuisd. ;-)
* Dinsdag was moemoe-plus-slecht-nieuws-dag. De moemoe van Marjolijn ligt op sterven en haalt misschien het eind van de week zelfs niet meer. Als ik weer bij mijn ouders kom, vraagt mijn moeder of ik mee naar het ziekenhuis ga: moemoe (langs mijn vaders kant) voelde zich al een tijd niet goed maar had de laatste paar dagen niet gegeten of gedronken en was opgenomen in het ziekenhuis omdat ze aan het uitdrogen was. Gelukkig gaat het nu al beter met haar en ja, NU vindt ze wél dat ze beter al eerder naar het ziekenhuis was gegaan... maat, die kan zo koppig zijn! (En omdat moemoe in het ziekenhuis is, durft vava niet meer buiten want als hij valt, gaat niemand hem vinden)
Blijkt ook dat mijn andere moemoe (langs moeders kant) in de tuin met haar hoofd tegen een muurtje is gevallen, maar ze is gelukkig okee. Was wel effe te veel moemoe-nieuws op één dag. :-s
* Omdat mijn bus te laat was, heb ik mijn trein in Antwerpen voor mijn neus zien vertrekken. Dan maar een uur wachten. 'k Had het natuurlijk direct zitten: er kwam een Indiër met mij babbelen. Waar ik naartoe ging, of ik hier studeerde, hoe ik heette... en daarna mijn telefoonnummer. Waarom? Because I like you. (Ha!, denk ik dan, dan kent ge mij nog ni... ik ben onuitstaanbaar) Hij droop wel snel af toen bleek dat ik een boyfriend had, haha. Toch wel een beetje zielig. Misschien ga ik maar eens langs in zijn nightshop in Deerlijk.
Soit, van dat uur wachten op een ijzeren bankje (pas toen ik thuis was, besefte ik dat ik tijdens dat uur nog eens op zoek had kunnen gaan naar een jasje... stom) kreeg ik het koud en werd ik misselijk. En toen mijn trein er dan eindelijk was, zag ik er al enorm tegenop om nog eens een half uur te wachten op mijn aansluiting in Kortrijk. Maar daar was er een vroegere trein, dus kon ik al in Wevelgem afstappen om met Valentijn mee te rijden, die toen net gedaan was met werken. Een geluk bij een ongeluk. En toen ik van de trein stapte, rook die naar perzik en was mijn humeur helemaal verbeterd!
* The day after was ik nog altijd slap en misselijk en heb ik gewoon geen zak gedaan, behalve onder een deken in de zetel liggen en verder het hilarische Shopaholic lezen... boek is nu uit en ik ben weer beter, wahoei! :-)

Ik Heb Ook Blauwe Ogen

Eddie's bastaard van William Kowalski: lezen!

'Zijn ogen waren even hard gegroeid als de rest van hem. Ze waren nog steeds te groot voor zijn lichaam. Het effect daarvan was dat je naar iemand keek wiens ziel vlak onder de oppervlakte van zijn gezicht op de loer lag, wachtend op het juiste moment om naar buiten te breken en triomfantelijk te stralen.'

Het leven is het beste wat ooit uitgevonden is.

(Gabriel García Márquez - De kolonel krijgt nooit post)

Jurk meets Snor

Versleuteld verleden (Wesley Stace)

Engeland, 1820. Als Lord Loveall in de afvalhopen buiten Londen een zwerfhond met een bundel ziet slepen, ontdekt hij dat het dier een pasgeboren baby draagt - voor hem een geschenk uit de hemel, want het geslacht Loveall dreigt uit te sterven. Loveall noemt het kind Rose en neemt het mee naar huis om het als zijn eigen dochter op te voeden.
Maar dan bereikt Rose de tienerleeftijd en kunnen haar dure jurken niet langer verhullen dat ze eigenlijk een jongen is. Rose vlucht en trekt de wijde wereld in. Pas nadat hij met zichzelf in het reine is gekomen, vindt hij de sleutel tot het mysterie van zijn eigen afkomst en legt hij een verschrikkelijk familiegeheim bloot.

Ik heb het boek dan toch uitgelezen gekregen. Heel mooi en fascinerend, het jongen/meisje-concept. Wat ouders drijft om een kind zo op te voeden.
Geoffroy, 'de vader', is eigenlijk nooit over de dood van zijn zusje heen geraakt; en voor Anonyma, 'de moeder', is dit dé kans om androgyne theorieën van haar favoriete dichteres Mary Day in praktijk om te zetten.
Ge moet er maar opkomen! Maar eigenlijk is het zo'n gek idee nog niet. Vanbinnen zijn we toch allemaal mannelijk én vrouwelijk...

Het zelfbesef van een pasgeboren kind was mannelijk noch vrouwelijk, maar dan kwam het moment dat de maatschappij het leerde welke rol het moest aannemen. Jongens en meisjes werden daarom zo gemaakt, niet zo geboren, en ik zou worden gemaakt.

JeugdSentiment

Eindelijk is mijn queeste beëindigd... dankudankuDANKU stripwinkel van Roeselare!



(De zoektocht naar Brieven aan Doornroosje gaat nog steeds door...)

Summer #2

At last... de slaapkamermuren zijn ontmanteld. Byebye mottig bloemekesbehang! Zwaar en moeilijk beginnen en eindigen zo licht als een veertje, het klopte wel: na de drie muren waar de plaaster gewoon meekwam met het behangpapier zodat er grote gaten overbleven, bleek de vierde muur van houten platen te zijn, met maar één laag behang in plaats van drie, dat er dan nog supergemakkelijk af ging ook. Wat een luxe! Zoiets kan mij gelukkig maken ja.
En dat laatste geldt ook voor zonneschijn, koffiekoeken, een boek lezen in het gras, verse paprika, tomaten en kroten uit onze serre, uitzonderlijk weer eens kunnen inslapen na 's morgensvroeg wakker te worden met een volle blaas, liedjes van Eels, een reorganisatie van de bovenverdieping plannen (die voornamelijk bestaat uit mijn knutselgerief en rommel), eindelijk de lamp afgewerkt krijgen, paarse en oranje lucht, en knuffels van Valentijn en Arabella.

Update van 'in het verschiet': behang is er dus af (in de slaapkamer althans), heb daarbij gebruik gemaakt van een ladder, en ben daarna een naaimachine gaan kopen. Het geld rolt, ja. En ik ook. Over de grond van het lachen, meer bepaald, na dit stukje dwaze humor:

'Welkom in Atlantis, de stad met toekomst! Zie je die griffioen daar boven op die minaret?'
Hij wees met zijn stuk gereedschap naar de spits van een minaret die achter hem oprees. Op de bovenste trans zat een enorme griffioen.
'Ja,' antwoordde ik.
'Dat is een echte griffioen. Weet je wat dat betekent?'
'Nee,' zei ik.
'Dat betekent dat het een echte griffioen is.'

(Walter Moers - De 13 1/2 levens van Kap'tein Blauwbeer... danku Lilith)

Staat nu op het programma: morgen een hele dag shoppen, in het kader van de reorganisatie natuurlijk (en achter naaigaren, want nu heb ik begot niks aan da naaimachien).
En mij bezighouden met mijn nieuwe hobby: plamuren. Het zit mij in het bloed. Ik heb mijn roeping gemist, djuu toch!

'Ik moet echt even met hem praten, meneer. Hij heeft een bijnadoodervaring gehad!'
'Wij allemaal ook. Dat heet "leven",' zei de Aartskanselier kortaf.

(Terry Pratchett: Schijfwereldreeks - Berevaar)

'Ik ben geen jongedame,' zei ik. 'Mijn naam is Flash Jackson en ik ben een stuntman in een vrouwenlichaam.'

Een tijdje geleden heb ik met veel plezier (en op aanraden van la mama) De avonturen van Flash Jackson van William Kowalski gelezen.

De samenvatting:
De avonturen van Flash Jackson is het verhaal over de wildebras Haley, bijgenaamd Flash Jackson, en haar behoefte om zich los te maken uit haar bekrompen, kortzichtige milieu. Ze bevindt zich in een wereld die, in haar woorden, 'niet is ontworpen voor meisjes' en ze probeert zich hieraan aan te passen zonder haar innig gekoesterde onafhankelijkheid op te geven.
De zomer van haar zeventiende levensjaar treedt ze met grootse verwachtingen tegemoet. Maar als Haley door het verrotte dak van de schuur valt, moet ze de zomer met haar been in het gips bij haar moeder doorbrengen en bezoekjes verduren van haar mysterieuze, onnavolgbare grootmoeder. Het biedt haar eigenaardige grootmoeder eindelijk de gelegenheid om enkele van de mystieke krachten, waarover alleen zij nog beschikt, aan haar kleindochter door te geven. Haley zal van een wildebras, die weigert haar vrouw-zijn te accepteren, veranderen in een intrigerende, sterke jonge vrouw.
Een rijk en prachtig verteld verhaal vol avontuur, hoop en magie over de zelfontplooiing van een jong meisje. Met al zijn fantasie, inlevingsvermogen en lyriek, en met het vleugje magisch realisme dat Kowalski's handelsmerk is geworden, schreef hij een ontroerend en humoristisch verhaal over volwassen worden en over de bevrijdende kracht van de liefde.


Ik had heel de tijd het gevoel dat het boek was geschreven door een vrouw, maar het was dus wel degelijk een mannelijke auteur die zich zo goed in het vel van een meisje kon verplaatsen. Okee, wel een jongensmeisje. Anyway, ik heb het boek al grinnikend uitgelezen (en Arabella een dikke knuffel gegeven bij de sippe stukken).
Een aanrader, zou ik zo zeggen!
Vooral het volgende is mij bijgebleven:

'Tot ziens,' zei Frankie. 'En blijf maar ver van de schuur af, begrepen?'

Als je te lang binnen moet blijven, gaan je hersenen spelletjes uithalen. Frankies woorden 'van de schuur af' bleven steeds in mijn hoofd terugkomen totdat het een soort uitdrukking werd als 'van de drank af', voor mensen die niet meer drinken. Al na een dag binnen zitten en kijken naar die ellendige kikker die niet anders deed dan ademen, leek 'van de schuur af' de juiste manier om uit te drukken hoe het was om een dame te worden. 'Ik ben van de schuur af', kon ik mezelf tegen anderen horen zeggen, en die zouden dan begrijpen dat ik mijn wilde haren kwijt was en me had geschikt in een leven waarin ik kanten kleedjes kloste en theedronk. Natuurlijk zou het tegenovergestelde, 'op de schuur', betekenen dat ik me gedroeg zoals ik altijd was geweest. Ik zou de weg af draven op Broer, met mijn vlechten achter me aan zwiepend, en mensen zouden hoofdschuddend zeggen: 'Daar gaat Haley. Alweer een paar weken "op de schuur" en het is niet te voorspellen wanneer ze er weer vanaf komt.' Het was een goede metafoor en ik was blij dat ik hem had bedacht.