In mijn hoofd heb ik al tientallen blogberichten geschreven over onze verhuis, maar ik krijg ze er niet uit, al die impressies. Ik wíl ze eigenlijk ook niet afgeven, want ik laad mij er aan op; ik ben als een batterij in een pries als ik 's avonds onder de kersenboom zit met de kat op mijn schoot... de zon gaat onder, de vogels fluiten, de bomen staan daar maar te staan maar er is zoooooooooveel om naar te kijken, ik geniet ervan om gewoon maar wat te kijken naar wat nu mijn nieuwe thuis is.
Ik tel al een paar weken verder, als de Franse moederdag gepasseerd is en het weer rustiger wordt, zodat ik tijd heb om gordijnen te maken, kleedjes, knuffels, een quilt... al zal dat ook wel een beetje van het weer afhangen, want ik heb nu misschien wel een eigen knutselkamer, maar zolang het zonnetje schijnt zit ik liever buiten dan binnen. Om te kijken naar... onze Rikker de kikker!!! :-)
Daar hou ik mij dus tegenwoordig mee bezig: werken (zelfs vandaag, en zelfs op pinkstermaandag, grmbl...), en aan ons vijvertje zitten, onder de kersenboom zitten, in de living zitten en genieten van de lichtinval... en met de kat spelen! Die heeft de verhuis ook goed overleefd! Nadat ze een paar dagen opgesloten heeft gezeten in het hok in de tuin mocht ze het huis verkennen, en nu geniet ze van haar hele territorium, inclusief klimbomen en vele vogelprooien. Ze doet superknuffelig en van de straat heeft ze schrik, dus dat is ook al een zorg minder voor mijn moederhart. :-)

Meer nieuws van zodra ik ook meer doe dan alleen maar wat rondhangen en rondkijken. :-)

Wahoei, gisteren hebben we eindelijk de sleutels van ons nieuwe nestje gekregen! We zijn ondertussen ook al overeengekomen wie welke kamer krijgt (met 4 slaapkamers hebben we namelijk wel plaats genoeg voor een knutselkamer voor mij en een 'nerd'kamer voor Valentijn, maar natuurlijk wilden we dan allebei dezelfde kamer...) en welke kleurtjes de muren krijgen. De volle dozen die heel onze living inpalmden hebben we ondertussen al verhuisd, nu kan fase 2 dus volgen: ons nieuwe huis schilderen en al ons ander gerief verhuizen. We hebben nog 3 weken tijd vooraleer we er mogen intrekken, dus dat zal wel lukken. Drie weken niet slapen van opwinding, aaah! :-D
Ik zie het superhard zitten. Er is nog wel werk aan, de vorige huurders hielden blijkbaar nogal van een mottige tint bruin, en 't is natuurlijk een oud huis met zijn gebreken, maar er valt iets van te maken. Ik ben vandaag zelfs verschoten, in de positieve zin dan... ik zit al bijna een maand lang (sinds we naar het huis gingen kijken dus) met het idee dat de badkamer donkergroene tegels heeft. Volgens mij heb ik dat gedroomd ofzo, want vandaag bleek de badkamer dus wel degelijk gewoon wit te zijn; een deel betegeld en een deel gewone muur die nog te beschilderen is! 'k Had al schrik dat we zouden verhuizen van een lichte (dat is dan ook wel het enige voordeel aan onze huidige badkamer) naar een veel te donkere badkamer, maar ik heb dus niks te vrezen. En er is zowaar zelfs plaats om een kastje te zetten voor handdoeken enzo, en er zijn schabbetjes voor allemaal kleine prullen, en een spiegel in één deel waardoor je lichaam niet vervormd lijkt! Ik ga weer weten hoe ik er écht uitzie! :-)
Het keukenblad is ook hoger dan hier, dat gaat ons dus rugpijn besparen tijdens de afwas. Onze huidige keuken is gemaakt voor kabouters ofzo, ik moet altijd in een belachelijke spreidstand gaan staan om op een normale hoogte te kunnen afwassen.
En het allerbelangrijkste: veel ruimte en veel licht! Ik ga zowaar de tuin kunnen zien zonder de deur open te moeten zetten. Vaarwel opgesloten gevoel. En ik krijg een eigen knutselkamer, dus ik kan zoveel rommel maken als ik maar wil. :-)

En tijdens al die drukte, en ondanks het feit dat er al zoveel van mijn knutselgerief is ingepakt, ben ik er ook nog in geslaagd om een keun te maken. Zonder uitsteldrang zelfs: 's namiddags bedacht, en dezelfde avond ben ik er nog aan begonnen. Mijn goeie voornemens werken wel redelijk goed dit jaar, het zijn nochtans dezelfde als anders. :-)

Dingen waar ik blij van wordt:
- inpakken! ik zou het liefst gewoon direct alles in dozen steken, maar mijn kleren en ons keukengerief heb ik toch nog een dikke maand nodig...
- de kleuren limoengroen en mosterdgeel
- mijn inbeelden dat ik in mijn hangmat ('k heb er geen, maar ik hoop dat ik dat binnen een paar weken krijg voor mijn verjaardag... hint hint!) onder mijn toekomstige kersenboom lig... zalig...
- dat de cd van de Fleet Foxes wel een goeie soundtrack is voor het bovenstaande
- 's morgens een paaseitje in mijn brooddoos steken en het 's middags alweer vergeten zijn, als ik dan mijn brooddoos opendoe is dat een leuke verrassing van mij voor mij :-)
- het boeketje winterjasmijn dat mijn ouders hebben meegebracht en ons hele huis opfleurt
- dat ik binnenkort een vijvertje heb! met de nadruk op 'tje', maar toch! het klinkt gewoon cool. en ook een vestiaire :-)
- bij wijze van verhaaltje-voor-het-slapengaan in bed luisteren naar Another world en elke keer weer getroost/gerustgesteld worden
- katten die heel de tijd willen knuffelen

Dingen die ik kak vindt:
- dat wij nog zoveel moeten kopen dat veel geld kost (een fornuis, een tweede - nieuwe grote? - auto, een grasmachine, verf, een tuinomheining, een tv...) en dat ik niet kan slapen van daaraan te denken
- dat ik ook niet kan slapen door aan de leuke dingen te denken en daardoor traag wordt en daardoor al bijna heel de week te laat op mijn werk was terwijl ik al uren tekort had :-s
- dat wij juist gaan verhuizen tussen twee drukke stressy periodes op 't werk (1 mei - Franse moederdag) en ik daardoor minder tijd heb om mij op mijn gemak te settelen. momenteel heb ik eigenlijk gewoon zin om niet meer te werken tot na de zomer
- wat als onze kat wegloopt als we verhuizen?
- dat ik al een week rondloop met een kop vol snot - de week daarvoor had ik al last van mijn keel, en ik genees altijd wel traag, maar al dat snot is echt wel extreem veel/pijnlijk/vermoeiend. ademen bijvoorbeeld zou nog wel eens leuk zijn
- dat ik er wegens tijdsgebrek aan mijn kant / passiviteit aan hun kant maar niet in slaag om met bepaalde mensen af te spreken
- dat wij in juni dus niet meer naar Wenen kunnen om daar ECHTE reuzenpanda's te zien, wegens verhuis (= geen tijd/geld/congé meer over), en misschien zijn de panda's volgend jaar al uitgestorven :-(
- dat het weekend alweer gedaan is, dedoeme!

Derde keer, goeie keer.
September 2008: tijdens een wandeling langs de vaart in Moen zien wij een huis dat leegstaat, maar na een telefoontje blijkt het al verhuurd te zijn. Bugger.
Februari 2009: Valentijn passeert op weg naar zijn werk een huis dat te huur staat. Wij bellen weer en maken een afspraak om te gaan kijken, maar de dag van de afspraak gaat een ander er al mee lopen.
(Ergens tussen die twee zit er dan nog een huisje, eentje in een bos, maar eentje dat nog niet vrij was/is, en om die reden, en ook wel om het bijgeloof over de derde keer in stand te houden, is dat een onofficiële keer en telt dat niet mee!)
Vorige week woensdag: Valentijn vindt een huis te huur op internet, ik keur de foto's en de beschrijving goed en bel meteen voor een afspraak.
Eergisteren: Wij gaan kijken naar dat huis en keuren het in real life ook goed! Het ziet er ouder uit dan op de foto's en kan nog een likje verf gebruiken, en de tuin is nog niet fatsoenlijk omheind, maar voor de rest is het okidoki pianisimoki! Groot, veel lichtinval, 4 slaapkamers, een enorme tuin... yay!
Twee uur geleden: Wij tekenen ons contract!
25 april: Wij krijgen de sleutels!!! :-)

De Eeuwige Twijfel

Ik wil alles nieuw, en avontuur, en verandering; maar als het dan zover is, als het een feit wordt, meer dan een droom, wil ik dat alles blijft zoals ik het gewend ben, want verandering maakt een gat en wie weet raakt dat niet helemaal opgevuld, wie weet wen ik niet opnieuw.

Voor de rest ben ik positief over het bijna-feit dat ik ga verhuizen :)

Toch handig, al die zelfportretten. Makkelijk te tracken wat ik wanneer heb gedaan. Zo was het ondertussen blijkbaar al meer dan een jaar geleden dat ik naar de kapster was geweest voor dit kapsel... ja, die dag dat de kapster alles verpestte! Sindsdien (okee, daarvoor ook al :-p) knipte ik dus mijn haar zelf maar bij als ik het nodig vond, tot het herfst werd en koud in mijn nek, en ik mijn haar wou laten groeien tot het lang genoeg was om schuin te knippen. Een paar weken geleden zei ik tegen mijzelf dat ik een ander kapsalon zou zoeken vanaf dat mijn krokussen zouden beginnen te bloeien, en zo geschiedde. :-)

En nog meer haar!

Mais il est où le soleil?

Februari was een drukke werkmaand en mijn portefeuille is daar nu blij mee. Maart wordt rustig qua werk en druk qua leuke vooruitzichten. Het jaar is nog maar een dikke twee maanden bezig en toch ben ik al goed mee (als ik any lichaamsbeweging at all niet meereken) met mijn lijstje. Als ik niet te lui ben en niet van gedacht verander gaat er dit weekend zelfs een stuk van mijn haar! Als die infectie aan mijn keel genezen is, zal ik zelfs gezond zijn. En toch... ik ben niet blij. Ik maak de dingen die ik wil en toch voel ik niet de voldoening die erbij hoort. Ik krijg geen boost. Ik voel mij als mijn flutcamera: low batt, maar toch functioneren, en dan opeens out of the blue compleet dienst weigeren.
En hoe komt dat?
Ik mis de zon! Ik mis de energie en de hoop die ik krijg van dat licht en die warmte. Ik verlang naar de dag dat ik kan rondlopen in t-shirt en op blote voeten. Dat ik de deur kan laten openstaan en naar de tuin kan kijken. Dat alles net dat tikkeltje beter gaat.

The good
Valentijn en ik zijn op 13 maart 5 jaar samen en dat gaan we vieren met een weekendje Disneyland, joepiedepoepie! :-) Valentijn is daar nog nooit geweest, ik één keer maar dat is al zeker 10 jaar geleden... ik kijk er al naar uit! Wall-e, you better be there!

The bad
We zouden normaal vanavond gaan kijken naar een huis dat te huur staat, maar 't is ondertussen al verhuurd. :-(

The ugly
All work and no play makes the doctor come overay, of zukntwadde. Gisteren op het werk voelde ik mij plots een beetje grieperig, en 't is er niet beter op geworden. Ik kan amper op mijn benen staan, rillend van de kou val ik in slaap, om weer wakker te worden in een kletsnatte bezwete pyama. En ik heb heel de nacht dezelfde droom gehad, altijd maar opnieuw over die goddamn enorme groene, roze en grijze 3D-Tetrisblokken die ik in mekaar moet puzzelen. 'k Hoop dat ik morgen een beetje beter ben, dat ik toch nog iets aan mijn weekend heb. Eindelijk een weekend dat ik eens op mijn gemak thuis kan zijn, niet moet werken en nergens naartoe moet, en als de zon nog eens komt piepen ook... 'k heb geen zin om heel de tijd mottig in de zetel te liggen!

Alert: zielig zaagbericht.

Pfft.
Ik ben al sinds november aan het proberen om een 6-tal vriend(inn)en waar ik mee in de klas heb gezeten, te mobiliseren om nog eens af te spreken. Sommige heb ik vorige zomer nog gezien, anderen van de winter ervoor, eentje heb ik al jaren niet meer gezien. Same old story: hoewel iedereen laat weten (voor zover ze iets laten weten zonder dat je eerst 10x hebt moeten mailen en sms'en) wanneer ze vrij zijn, lijkt er nooit een dag te zijn dat iedereen kan. Anyway, uiteindelijk schoten er nog twee vriendinnen over die wél konden, dus zou ik morgen naar Antwerpen gaan, en zouden we dan naar de Zoo of Aquatopia gaan. Het waren juist de twee tofste, dus ik keek er al naar uit. :-)
Daarnet vond ik een mail van de ene vriendin, ze is ziek en kan morgen niet komen. Van de andere vriendin wist ik al dat ze nog een andere afspraak had en dus vroeger zou moeten doorgaan... dus hebben we de boel maar afgeblazen, want het is niet echt heel hard de moeite om daarvoor 4u op de trein door te brengen. Kak. :-(
Dat is al de tweede keer op twee weken tijd dat ik een afspraak met vriendinnen moet afzeggen wegens ziekte... and I don't blame them, want ziek zijn, dat gebeurt nu éénmaal, maar ik blame them ook een beetje wél, omdat ik altijd degene ben die de rest probeert mee te krijgen, die moet rondmailen om een datum vast te leggen, die op één of andere manier degenen die niet terugmailen, toch moet proberen te bereiken. Als iedereen toch zo graag nog eens afspreekt (dat zeggen ze toch?), waarom ben ik dan de enige die zoveel moeite doet, waarom heb ik dan het gevoel dat ik ze 5 jaar niet meer zou zien als ik het spel niet in gang zou steken?
Ik wil weten hoe het met hen gaat, ik wil vertellen hoe het met mij gaat, ik wil zeggen dat ik zit te stressen omdat ik het niet zie zitten om de telefoon op 't werk op te nemen als mijn collega op zwangerschapsverlof is, ik wil mijn tattoo laten zien, ik wil dat ze zeggen "maar allee, zotte Bie toch!", ik wil dat ze nog eens lachen met mijn flauwe mopjes, ik wil ideetjes uitwisselen met degene die ook zelf kleren maakt, nog eens samen zijn met mensen die op dezelfde golflengte zitten... ik wil gewoon... tja... terug naar vroeger, I guess, toen we nog tijd hadden voor mekaar.

Volgende zondag heb ik afgesproken met mijn beste vriendin, al vind ik dat ondertussen een beetje een rare status voor iemand die ik bijna nooit zie, voor iemand die maar zelden terugmailt of sms't, waardoor ik geeneens weet of ze mijn boodschap wel heeft gehad.
Vroeger zagen we mekaar dagelijks, daarna werd dat minder, en nu mag ik blij zijn als ze 3x per jaar tijd voor me heeft. And I don't blame her, ze heeft een lief, ze heeft een appartement, ze heeft school, ze heeft in het weekend werk voor al het vorige, ze heeft met andere woorden haar eigen leven... maar ik blame her ook een beetje wél, omdat ze mij hoop geeft die achteraf vals blijkt te zijn, want hoewel ze ondertussen wel weer zin heeft in nog eens een fietsvakantie, komt het er niet van, een weekendje weg plannen lukt ook niet meer (al zou al het plannen sowieso wel op mijn schouders terechtkomen), ze kan haar lief niet zolang missen en heeft simpelweg geen tijd voor mij. Een datum die ze zelf had uitgekozen om af te spreken, vergeet ze gewoon, en als ik haar een paar maanden later zie, begin ik er liever niet over want ik wil dat zeldzame moment samen niet verpesten.

Die paar goeie vrienden die ik maar heb, zijn tien vogels in de lucht, en als ik zelf geen pogingen zou ondernemen, vogels in een ander sterrenstelsel.
Ik vind mij nu maar een zielige stakker. Maarja, net als twee weekends geleden dan maar: dat thuiszitten gebruiken om nog een t-shirt te maken. Daar heb je tenminste nog iets aan.

Tadaam!

So... het nieuwe jaar is al een maand en bijna een week bezig. Hoe zit dat ondertussen nog met mijn lijstje?
Ik heb nieuwe schoenen gevonden. Ik heb een grote reis gepland.
Ik heb yummie witloof gegeten, maar ik beken, Valentijn heeft het klaargemaakt. Al mijn lach-achterstand zal ik de komende weekends wel inhalen als ik op stap ga met enkele vriendinnen die ik alweer veel te lang niet heb gezien.
En last but verre van least: ik heb niet alleen de tattoo-knoop doorgehakt, neenee, op dit eigenste moment blinken er al sterren op mijn schouderblad en al!!! :-D

(dat rood gaat nog weg, dat is BLOED!)

Zaterdag was ik al bij de tattoeëur langsgeweest om een afspraak te maken, ook al had ik de nacht ervoor gedroomd dat hij een marginale kerel was die zijn café openhield in een sluiswachtershokje. En de nacht erna droomde ik dat hij de tattoo op het verkeerde schouderblad had gezet!
Anyway, tegen vandaag was ik dus al redelijk nerveus, maar het viel allemaal goed mee. Het deed wel een beetje pijn ja, maar ik heb al tandartsbezoeken gehad die veel erger waren.
De pijn leek op een combinatie van epileren, met iets scherp over mijn vel krassen, en alsof ik te dicht bij een kaars zat. En als een tattoo dan toch een schaafwonde is... ik sta vol schaafwonden en mijn handen zien er soms uit alsof ik van high five! heb gedaan met Edward Scissorhands, en ik heb ondertussen al zo'n 3 maanden een snee in mijn duim die maar niet geneest en alleen maar meer zeer doet als ze weer is opengeweekt na een douche te nemen. Om maar te zeggen: ik heb niet geweend ofzo. :-)
Ik heb zelfs al een zere nek en schele ogen van er naar te kijken, zo mooi vind ik ze. :-)

Mensjeskijken

- Een mevrouw die mij heel hard deed denken aan Hyacint lady of the house speaking Bouquet, maar dan iets ouder en grijzer. In de Vero Moda.
- Twee oude mevrouwtjes zitten voor mij op de bus. Dezelfde mevrouwtjes zitten wéér voor mij, op dezelfde plaats en al, op de terugrit. En ja, we zijn wel degelijk afgestapt.
- Een meisje/mevrouw met een fijn gezicht en haar haar in een lange vlecht. Seutige platte schoenen. Een lichtroze broek zonder model. Een kaki jas, al dan niet de kap over het hoofd getrokken. Ik passeer haar als ik 's morgens naar mijn werk fiets. Merel van Buiten de Zone woont in Menen!
- Opvallend veel mensen die op Jezus lijken. De versie met winterkleren, uiteraard.
- Een oud mevrouwtje dat haar haar te hard heeft laten brushen, ofwel wou ze dat afrokapsel echt.
- Een interimmer op 't werk, een superstil meisje, nog erger dan ik. :-p
Ik sta naast haar (zij in de auto, ik op de fiets) te wachten voor de spoorwegovergang. Clouseau staat kei hard op in haar autootje, zij zingt al even hard mee.
- Een klant op 't werk. Een doodnormale klant. Als ze doorheeft dat ik naar haar kijk, begint ze te manken, te zuchten en pijnlijke grimassen te maken.

En per ongeluk mensjeskijken:
Ik fiets naar huis over de parking van het rusthuis. Buiten is het donker, ik vind het jammer dat ik mijn camera niet bij heb, want het is mooi, dat gebouw, een blok met daarin kleinere blokjes, de verlichte kamers achter gesloten gordijnen, oranje, geel, wit - de verlichte kamer met open gordijnen, een oud peeke dat zich uitkleedt...

Na het zien van Flushed Away ben ik er nog meer van overtuigd dat ze bij Dreamworks eens een film moeten maken waar alle bijrolletjes van vorige films in meespelen! Komaan, die slakken zijn toch gewoon fantastisch!?! Nu wil ik een enorme slakkenknuffel maken maar ik vrees dat die ogen niet gaan blijven rechtstaan. :-)
En tijdens het youtube'en stootte ik ook op dit slakkenfilmpje... klinkt redelijk bekend hé?! Het originele liedje zou van de haan uit Disney's Robin Hood komen... voila, 'k heb weer wat bijgeleerd vandaag.
Nu nog leren hoe ik slakkenogen laat rechtstaan. :-D

En dat niet alleen...

1. Untitled, 2. Pumpkin Patch, 3. sunda no prato, 4. Introducing Babbette, 5. Bubbo, 6. Our Octopi Collection, 7. Run Bunny Run, 8. More hippos, 9. Monsieur Frog

Dat monster op de eerste foto zou al geen probleem mogen zijn, ik heb al een stuk uit mijn gele harige mat geknipt! To be continued :-)

gedachtendig

Eeuwigheid

Dacht je dat al het grootse leven,
Dat hier op aarde heeft geleefd,
ineens totaal is afgeschreven,
ineens geen enkel nut meer heeft?

Dat alle liefde die zij gaven,
hun wijsheid of hun droefenis
onder de aarde ligt begraven
en dat daar niets van over is?

Ze leven verder en ze slapen,
niet één moment, geen enk’le stond,
Hij heeft de mensen niet geschapen
om op te bergen in de grond.

Toon Hermans

Naast absurde dromen over piepkuikens enzo droom ik af en toe ook realistisch. Over reizen en uitstapjes die ik ga maken, werk dat nog op mij staat te wachten (wat dat betreft is de teleurstelling de volgende dag redelijk groot), mensen waar ik mee ga afspreken, dingen waar ik naar uitkijk... of dingen die al gebeurd zijn en waar ik op terugkijk. Dus vannacht droomde ik van neergestoken bloedende kindjes. Creepy... :-(

Normaal zou ik vandaag met een vriendin aan de zee een enorm zandkasteel gaan bouwen en een hopelijk al even enorme pannekoek gaan eten, maar zij werd plots ziek dus ik had een dagje thuis voor de boeg. Dat vond ik eigenlijk niet zo erg, aangezien ik gisteren ook al heel de dag weg was en ik er 's avonds in de week ook niet toe ben gekomen om nog eens iets te maken. En zowaar, eindelijk resultaat! :-)

Ooooooooit heb ik eens een rood t-shirt gekocht in de kringloopwinkel, maar ik heb het daarna eigenlijk amper gedragen. Het was eigenlijk een beetje te kort, en rood is niet echt m'n kleur, dus dat is ergens vanonder in mijn kast beland met het idee dat ik het wel eens zou bewerken tot iets beters. Vorige week had ik de eerste stap al gezet (t-shirt uit de kast opgraven en in het zicht leggen!) en vandaag ben ik er dus maar vollen bak ingevlogen.
Ik wou eigenlijk al lang eens proberen wat ze bij Goddess doen: gewoon stof op of aan de binnenkant van een t-shirt naaien en dan in reepjes knippen. Katoen rafelt toch niet uit dus geen gedoe met kantjes afboorden enzo, hahaa!
En zo verandert een ongedragen t-shirt in een fonkelnieuw favoriet kledingstuk. :-)

Nu dit hier af is, wil ik natuurlijk al in een volgend project vliegen, en 't is nodig ook. Ik koop heel de tijd kringloopkleren waar nog een beetje werk aan is: te kort, te groot, te er-ontbreekt-nog-iets-aan. Dat belandt allemaal op een hoop, en ondertussen koop ik gewoon nieuwe t-shirts die ik direct kan dragen, en heb ik dus ook geen haast om mijn tweedehandsjes te bewerken... en maar uitstellen... bestaan daar geen pillekes voor?!

Snifsnufsnotter

En vandaag worden de positieve berichten geschrapt!

Een paar weken geleden liet ik mijn beide ogen vallen op deze schoen (en zijn linkse helft)...


Hebben, ofcourse!
Ik zat toen juist in Antwerpen, 't zijn solden, dus ik maar shoppen. In de Scapino daar hadden ze alleen nog maar de grijze versie in maat 41, te groot en te grijs dus, en ze bleken ook niks in stock te hebben. In Wevelgem alleen maar mottige hakkenschoenen. In Roeselare ook niks te vinden, maar ze besloten daar eens op internet te kijken (zodat ik niet nog meer zinloos zou rondrijden), en toen bleek dat ze hem alleen nog maar in Antwerpen (heh???) en Mechelen in stock hadden. Ze zouden naar daar bellen/mailen en mij iets laten weten.
Een week later belde ik terug, aangezien zij dat niet deden, maar degene die de schoenen moest/zou bestellen was er toen juist niet... ze zou er maandag (gisteren dus) wel zijn, de schoenen bestellen en mij dan iets laten weten. Dat gebeurde natuurlijk ook niet - vaarwel vertrouwen! - dus belde ik daarstraks nog maar eens, en ondertussen blijken de schoenen nergens meer verkrijgbaar te zijn.
Zou ik ze nog te pakken gekregen hebben als ze er direct moeite voor hadden gedaan?
Anyway, ondertussen blijf ik dus rondlopen op lage, koude, kapotgesleten, voor de zomer bedoelde basketsloefen. Hoe meer ik ze verslijt, hoe meer ik naast winterschoenen nu ook nieuwe zomerschoenen nodig heb.
Shoppen just for fun is, zoals de zin het zelf zegt, fun. Maar op zoek gaan naar iets dat ik nodig hebt en dan niks naar mijn (kapotverongelukte voeten hun) goesting vinden... wij haatsen het!!!

Ik heb these days niet zoveel Poppy in mij dat ik zomaar overal mee kan lachen, maar ik ga mij niet laten doen door blue monday, daarom alleen maar positieve berichten met alle negativiteit eruit geschrapt! Het zou anders toch te veel worden om te lezen! ;-)

Opvrolijknieuws:
We gaan in augustus naar IJsland!!! :-D Wahoei, eindelijk! Watervallen, bergen in alle kleuren van de regenboog, rook en water dat allemaal zomaar uit de grond komt gespoten, lavarotsen, warmwaterbronnen...

Opvrolijkbezigheden:
Aliens maken, broodpudding bakken en soep koken, veel te veel inspiratie opdoen, muziek die ik al lang wil eindelijk gedownload krijgen, slapen, pannekoeken eten, frieten eten, chocomousse eten, verse broodjes eten, chocolade eten, nog eens pannekoeken eten, en zowaar ook een mandarijntje eten!

En de opvrolijkhit van de dag:

it shall happen in 2009

- een tattoo laten zetten of in ieder geval eindelijk eens beslissen of ik er wel één wil en waar dan
- gebruiken wat ik heb; of dat nu kracht, inspiratie, knutselgerief of bodylotion is
- minder piekeren en twijfelen en uitstellen, en gewoon kiezen... kiezen is misschien verliezen, maar niet kiezen is dat ook. tijd, energie, levensvreugde enzo...
- minder belachelijk doen en toch meer lachen
- proberen mijn anderhalve keer gaan joggen van 2008 te verbeteren... mijn zus heeft mij uit het discman-tijdperk gesleurd en mij met kerstmis een mp3-speler cadeau gedaan, dus 'k ga toch een keer moeten start to runnen
- socialer zijn
- een quilt-dekbedovertrek maken
- mijn haar laten knippen bij een kapper die ervoor zorgt dat ik het the morning after niet zelf weer wil bijknippen
- schoenen kopen die geen zeer doen aan mijn voeten
- een groene jas kopen
- witloof klaarmaken
- niet zo ver beneden mijn capaciteit leven en mij niet zwakker en zieliger voordoen dan ik ben, gewoon omdat ik te lui ben om dingen te leren en te overwinnen :-p
- eindelijk leren werken met photoshop?
- nog eens ergens afspringen
- een grote reis maken, veel festivals en concerten doen, veel citytrips en uitstapjes maken
- verhuizen naar een groter huis met meer licht en zicht op de (grotere) tuin
- de lotto winnen voor de 2 dingen hierboven

Mega Vlindy wishes you a very merry christmas!