Yes we can!

Ik kijk naar mijn 365 foto's en ik mis
mijn rechte froefroe en een staartje
mijn gele baskets
mijn familie en vrienden die ik bij op de foto's heb gesleurd
winterkleren
het Duits militair kerkhof
zelfportretten maken, zot doen, mij shminken en verkleden

maar ik kan het nog hoor :-)

IJslandverslag deel 1

IJsland. Zo veel te vertellen, zo weinig woorden.

Maandag 3 augustus.
Mijn ouders gaven ons een lift naar de luchthaven van Eindhoven, waar we de IJslandgangers (bottinnen en afritsbroek) goed konden onderscheiden van de rest van de reizigers (teensletsen en short). Na drie uur door het vliegtuigraampje naar de wereld onder mij gluren, kwamen we aan in Keflavik. En de zon scheen! IJsland weet dat een goeie eerste indruk belangrijk is. :-)
Onze gehuurde Jeep Wrangler stond op de parking van de luchthaven, en na een beetje uitleg bolden we naar Reykjavik, waar we zouden overnachten vooraleer we het binnenland zouden intrekken. We dropten ons gerief op de camping en zetten de tent op, gingen even naar de supermarkt achter brood en beleg voor de volgende morgen, en gingen dan op verkenning uit in 't stad. Okee... stad is een groot woord. Groter dan Reykjavik zelf, bahaha! Ik had gehoopt op van die typische Scandinavische pittoreske huisjes, maar werd teleurgesteld. Het overgrote deel van de huizen bestond uit zowel muren als daken van golfplaten, en zagen er een beetje marginaal uit. Op een paar na, dan! En de Hallgrímskirkja was helemaal ingepakt voor restauratie, bummer! Terug naar de camping dan maar, om te eten en te slapen, want onze klok was twee uur teruggedraaid en wij waren dus al veel te vroeg uitgeteld.

Dinsdag 4 augustus.
We hadden al een aantal maanden een route in gedachten, die we afhankelijk van het weer in wijzer- of tegenwijzerzin zouden volgen. Omdat de weersvoorspellingen voor het binnenland vandaag het beste zouden zijn, vertrokken we dus in wijzerzin, iets waar ik sowieso wel blij om was omdat we dan dus ook aan de oostelijke kust aan de binnenkant van de baan zouden rijden, en ik dus niet vlak naast een ravijn zou hangen. :-)
Langs een weg - correctie: jeepspoor - die mij deed vermoeden dat we op de maan waren beland, reden we naar Landmannalaugar, ondertussen enkele rivieren doorstekend. Toen we daar 's middags eindelijk aankwamen, bleken de weersvoorspellingen onjuist: regen! Maar dan heb je natuurlijk dat IJslandse gezegde: "Als het slecht weer is, wacht dan vijf minuten!", en toen we onze bokes ophadden, was het al gestopt met regenen en konden we goed ingepakt (het waaide natuurlijk nog wel zo'n 100000 km per uur) aan onze eerste wandeling beginnen. Ik bewees al snel dat mijn conditie beneden alle peil is. IJsland bewees al snel dat het in een verfdoos gevallen was, wauw!
Enkele regenbuien later besloten we de kleinen toer te doen en terug te keren naar de auto, en maar meteen door te rijden naar Geysir, aangezien we geen zin meer hadden om halfnaakt in de koude wind naar de warmwaterbron te crossen.

In Geysir aangekomen begonnen we aan onze twee weken durende routine van tent opzetten, eten klaarmaken en naarmate het later en kouder werd: nog een paar extra lagen kleren aantrekken. Dat geldt dan alleen voor mij, Valentijn had evengoed met een lege valies naar ginder kunnen trekken, de hete brok!
In de avondschemering gingen we nog even naar de geiser en enkele pruttelputten kijken, om daarna op de camping te merken dat er Belgen met een knalgele Kangoo naast ons waren komen staan. Het ging over een Antwerps lesbisch koppel van ergens in de 40, en al snel bleek dat 'het dominante vrouwtje' a) een slechte dag had b) niet graag de tent opzette c) gewoon een vieze tinke was. Zij konden aan onze IJslandse jeep natuurlijk niet zien dat wij Belgen waren en hun geruzie maar al te goed konden verstaan.
"Joa ik zen kwoad! Ik mut altaa alles loate valle voor aa!", waarop ze met haar armen over mekaar in de auto ging zitten mokken en haar wederhelft alleen de tent moest opzetten. Gezellige avond!

Woensdag 5 augustus.
Na ons ontbijt gingen we de geiser nog eens bewonderen, die bij daglicht en tegen een prachtige blauwe lucht nog mooier was (en ook beter te fotograferen). Onze volgende halte was de Gullfoss, één van de dingen waar ik het hardst naar uitkeek. Een waterval die ook niet moeilijk te vinden is: je kan het stuifwater al van ver zien. Zelfs de bussen Japanners hadden dat al wel door! Dat heb je wel met IJsland: de meeste reizigers volgen quasi dezelfde route, waardoor je vaak dezelfde auto's en mensen tegenkomt aan bezienswaardigheden of op campings. Dus ja: aan de Gullfoss stond een gele Kangoo! Toen we de lesbo's kruisten op het paadje richting waterval, was de kwaaie aan het bellen met iemand in verband met 'een klakske van den tax free shop'.
Na het nodige bewonderen en fotograferen en helemaal natgestuifd zijn, vertrokken we langs de Kjölur, de binnenlandroute, en reden we door een landschap van stenen, zand, verre bergen; af en toe kruisten we een jeep of nog erger: een eenzame fietser! R-E-S-P-E-C-T, maar jullie zijn goe zot! Wat heb je aan IJsland als je altijd naar de grond moet kijken omdat je anders op je smoel gaat?
Vele uren later kwamen we aan in Hveravellir, een geothermaal gebied met kokende modderputten en een fluitende ketel. We maakten ook al snel kennis met de typische geur van rotte eieren die bij al die zwavel hoort. Okee nee, die geur kenden we al van de douches in Reykjavik.
Deze keer was het wel warm genoeg om in de warmwaterbron te duiken! Na ons badje lieten we ons drogen in 't zonneke en gingen we weer op pad (tja, op IJsland kan je niet veel doen of zien zonder urenlang rond te rijden). Er volgde een lange rit naar Hvítserkur, onze eerste halte waar Valentijn drie jaar eerder nog niet was geweest. De pluchen versie van de dinorots volgt nog! :-)


...to be continued...

Ik ben goed bezig met mijn goeie voornemens voor dit jaar! Die grote reis heb ik net achter de rug (verslag volgt nog, al kan je hier al een deel van de foto's vinden), en ik ben ondertussen ook weer naar de kapper geweest en loop voor het eerst sinds een jaar of vijf rond zonder rechte froefroe... vreemd om weer een voorhoofd te hebben. Maar wel frisser in de zomer (vermoed ik althans, want zo warm is het hier momenteel niet), en hopelijk gaat die witte strook dan ook weg. Als mijn froefroe opwaaide lachtte iedereen mij uit met mijn tweekleurig voorhoofd. :-)


En een tijdje geleden ben ik aan een quilt begonnen... die is nu eindelijk af! De bovenkant althans, hij moet nog een onderkant hebben ook om al die draden en rafels te verstoppen, dus de zoektocht naar een laken dat groot genoeg is kan ook beginnen. Ik ben blij met het resultaat! Het heeft effe geduurd tegen dat ik bij elkaar passende stofkes had gevonden, en tegen ik had beslist hoe de vierkantjes moesten zijn (niet recht op recht dus, maar verspringend per halve vierkant 8-). Ik weet niet of er een bepaalde officiële quilttechniek bestaat om die vierkantjes aan mekaar te zetten, in de boeken van de bib staat het allemaal zo veel te ingewikkeld uitgelegd, terwijl het toch maar gewoon vierkantjes-aan-mekaar-naaien is, toch? Hennieweej, ik had mijzelf verplicht om eerst een quilt te maken voor onszelf in plaats van te bezwijken voor de baby-dekentjes die ik op Flickr tegenkwam, maar die mag ik nu dus ook maken, voor tegen dat het ooit zover is.

... da moest er efkes uit...
:)

back home

Plusso:
- mijn schoenen niet moeten aandoen als ik naar de wc ga
- niet moeten aanschuiven aan wc's / douches
- 's nachts in zomertenue slapen in plaats van thermisch ondergoed, een dubbele laag pyama en kousen
- Arabella die komt aanstormen, effe stokstijf blijft staan, dan doorheeft dat wij weer terug zijn en weer verderstormt om te komen knuffelen :)
- de plant die maar groen bleef heeft mooie roze bloemetjes gekregen. al heb ik nog altijd geen idee wat het is
- slapen in een echt bed en eten op een stoel aan een tafel in plaats van op de grond
- gewoon een kast opentrekken voor eten of keukengerei in plaats van in de auto te rommelen tot ik de juiste zak vind
- in topje en short rondlopen en geen extra trui moeten aandoen als de wind opsteekt of als er effe een wolk voor de zon schuift
- foto's en filmpjes bekijken en alles weer een beetje beleven

Minno:
- zeker 3 machienen was moeten draaien tegen dat alles er door is. en dat dan nog moeten strijken ook
- donderdag alweer moeten gaan werken... morgen dus *aaargh*
- dat mijn haar dood aanvoelt van al dat zout in the blue lagoon
- dat het alweer gepasseerd is :'(

Glunderen. Dat is het enige dat ik kan als ik mijn knutselkamer nu binnenstap.
Vorige week had ik al verf gekocht, voor het geval ik eens tijd en zin zou hebben om te schilderen... maar probeer die zalige kleuren maar eens te laten staan! Ik heb maar direct geschilderd. :-)

haha, mijn muren hebben dezelfde kleuren als mijn blog - nog een bewijs dat dat een goeie kleurencombinatie is :-)

Ik heb lang getwijfeld over de juiste tinten en welke muur ik in welke kleur zou schilderen, maar het resultaat is gewoon perfect. Licht, vrolijk en inspirerend, en een schouw in krijtbordverf om op te tekenen. Ik zou beter nog eens 365'en, ik heb nu weer superveel ideetjes voor zelfportretten!
Nu nog alles inrichten... niet dat ik een vast plekje ga moeten vinden voor mijn nieuwste aanwinst, een laptop dient voor in bed/de zetel/de schommelstoel :-)


Voila, nu is mijn geld op. Al een chance dat het grootste deel van onze IJslandreis al betaald is. Al ga ik toch niet te zot mogen doen met stukken komkommer van 5 euro. Jippiekajeej, bijna weg! :-)

Jommeke in luilekkerland

Ik vraag voor mijn verjaardag altijd dingen waarvan ik verwacht dat ik ze toch niet ga krijgen, maar dit jaar gaven mijn ouders en broer mij dus wel degelijk een hangmat!!! Mijn zusde legde nog bij zodat ik ook een staander kon kopen, en na maandenlang een staanderloze hangmat te hebben, kan ik ze nu dus effectief gebruiken! In de tuin onder de boom liggen is leuk, maar onder de boom liggen in een hangmat is nog zaliger. :-)
Al die zonnige dagen die ik niet hangend heb kunnen doorbrengen, what a waste!



En om ook te kunnen relaxen als het regent, heb ik mijzelf ook maar een schommelstoel cadeau gedaan. Daar droom ik al lang van, en nu ik een eigen knutselkamer heb, kan ik dus volledig mijn goesting doen. Het is eigenlijk niet het model dat ik wou, maar wel de enige mooie tweedehandse die ik hier in de buurt kon vinden, en de goedkoopste ook. Ik wou eigenlijk dezelfde als die bij vrienden van mijn ouders - het is misschien al 12 jaar geleden dat ik daar ben geweest maar die stoel heeft dus wel indruk gemaakt, ze schrokken er zelf van dat ik mij dat nog herinnerde. Details zijn belangrijk, vindt mijn brein. :-)



Volgende zotte kost: verf voor mijn knutselkamer!
En nog een ongeplande zotte kost ook: de computer is het hier aan het begeven (oververhit geraken, plots vanzelf opnieuw opstarten, traaaaaaaage programma's, internet opstarten duurt like a whole day), en aangezien Valentijn zijn allerliefst Mac heeft, moet ik dus op zoek gaan naar iets nieuws voor mijzelf. Waarschijnlijk ga ik dus mijn allereerste laptop kopen, zodat ik in mijn schommelstoel kan blijven zitten. :-)

Wacht Ongeduldig Op Haar Pensioen

Allrighty, iemand vroeg er hier een update?
Ik zal proberen kort en bondig te zijn. :-)
Ik vul mijn dagen nog altijd graag met onder de boom zitten en samen met de kat naar de kikker kijken, of uit het raam staren, en ook met op zoek zijn naar het juiste evenwicht, cause that's what the vleervlinder is all about.
Hoewel het op 't werk alweer een tijdje rustiger is, zat ik toch weer met dat ambetante gevoel van ik-krijg-thuis-niks-gedaan, waar ik zowel een beetje wanhopig als lichtelijk agressief van word. Daarom had ik een dagje onbetaald verlof gepakt, helemaal voor mijzelf en mijn creatieve en huishoudelijke achterstand. En natuurlijk stond ik net DIE dag op met migraine, en kreeg ik nog niks gedaan. "Ik zou eens een week ni willen gaan werken, om mijnen to-do-list in te korten", dacht ik.
Dat dacht ik ook toen ik vorige herfst een kleedje wou maken. Ik verstuikte toen mijn voet en moest een week thuisblijven. Dat dacht ik ook vorige zomer, en toen zwollen mijn voet en been zodanig op door een dazenbeet dat ik een week niet kon gaan werken.
The body's got strange tricks to help out the mind.
Hennieweej, ik had al een half jaar steeds weer een overbelaste pols van zware dozen te heffen op 't werk; een paar dagen pijn en dan was het weer over voor een dikke maand, maar toen het een paar weken geleden weer van datte was, en de pijn na een week al tot mijn ellenboog doorliep, ging ik toch maar naar de dokter.
Peesontsteking! Ontstekingsremmers pakken dus, en mijn hand en arm een week niet belasten.
Mijn bazin was niet zo blij met mijn weekje thuis, net nu ze op verlof vertrok en er nog vanalles gedaan moest worden vooraleer we het kerstgerief (ja, nu) uitzetten.
Ik mag mij dat allemaal niet zo aantrekken. Echt. Want dat is wat ik doe: mij schuldig voelen omdat ik iedereen in de steek laat, boos zijn op mijn lichaam dat niet macheert zoals het zou moeten; en dan geniet ik voor geen meter van die week 'vrij' die ik zo lang wou. En daarna zit ik weer in dat vaste werkpatroon en heb ik spijt dat ik mijn week vergooid heb.
Ik heb mijn best gedaan vorige week. Ik moet mij niet schuldig voelen tegenover mensen die tóch al een zwembad hebben. Ik heb afgesproken met vriend(inn)en die ik alweer lang niet had gezien en dat heeft deugd gedaan. Ik ben bruin genoeg om mij niet meer wit te voelen (maar niet genoeg om mijn zus voorbij te steken). Ik ben tot een stuk of honderd conclusies gekomen. Ik heb echt kei veel fruit gegeten en géén choco. Ik heb een beetje gescrapt, geschilderd en genaaid. Dat is goed.

Alles kan beter!

Mijn to-do-lijst is bijlange nog niet genoeg ingekort om mij minder gespannen te voelen.
Ik wou een kleedje maken maar het model is zodanig ingewikkeld dat ik het efkes (een eeuw ofzo) aan de kant leg. Ik heb ook totaal gene zak gemaakt voor mijn toekomstige Etsy-shop. Ik heb niet gesport, geen cd's gebrand, geen foto-afdrukken besteld, nog maar twee gordijnen gemaakt van de vijf, nog geen lampen gemaakt voor in de living en de vestiaire, mijn werkkleren niet vermaakt en zelfs geen andere kleren gemaakt (nog op de planning: nog een ander kleedje, een rokje, bloesje en pyamabroek). Ik wil nog een mini-scrapbookje maken over ons nieuwe huis. Mijn knutselkamer schilderen - al kan ik niet beslissen welke muren groen en welke blauw moeten. Ik heb een laaaaange boekenlijst.
Ik heb zo weinig gedaan met die week, te weinig naar mijn goesting, al moet ik misschien gewoon eens echt proberen om mijn lichaam te laten rusten in plaats van veel te willen doen, want uiteindelijk doe ik tóch weinig en ben ik teleurgesteld.
Al was het ook wel pokkeheet. Ik heb NIET geslapen en de helft van mijn lichaamsvocht is verdampt. De andere helft zit nog altijd in mijn vet IN mijn lichaam, thank you very much.

In mijn hoofd heb ik al tientallen blogberichten geschreven over onze verhuis, maar ik krijg ze er niet uit, al die impressies. Ik wíl ze eigenlijk ook niet afgeven, want ik laad mij er aan op; ik ben als een batterij in een pries als ik 's avonds onder de kersenboom zit met de kat op mijn schoot... de zon gaat onder, de vogels fluiten, de bomen staan daar maar te staan maar er is zoooooooooveel om naar te kijken, ik geniet ervan om gewoon maar wat te kijken naar wat nu mijn nieuwe thuis is.
Ik tel al een paar weken verder, als de Franse moederdag gepasseerd is en het weer rustiger wordt, zodat ik tijd heb om gordijnen te maken, kleedjes, knuffels, een quilt... al zal dat ook wel een beetje van het weer afhangen, want ik heb nu misschien wel een eigen knutselkamer, maar zolang het zonnetje schijnt zit ik liever buiten dan binnen. Om te kijken naar... onze Rikker de kikker!!! :-)
Daar hou ik mij dus tegenwoordig mee bezig: werken (zelfs vandaag, en zelfs op pinkstermaandag, grmbl...), en aan ons vijvertje zitten, onder de kersenboom zitten, in de living zitten en genieten van de lichtinval... en met de kat spelen! Die heeft de verhuis ook goed overleefd! Nadat ze een paar dagen opgesloten heeft gezeten in het hok in de tuin mocht ze het huis verkennen, en nu geniet ze van haar hele territorium, inclusief klimbomen en vele vogelprooien. Ze doet superknuffelig en van de straat heeft ze schrik, dus dat is ook al een zorg minder voor mijn moederhart. :-)

Meer nieuws van zodra ik ook meer doe dan alleen maar wat rondhangen en rondkijken. :-)

Wahoei, gisteren hebben we eindelijk de sleutels van ons nieuwe nestje gekregen! We zijn ondertussen ook al overeengekomen wie welke kamer krijgt (met 4 slaapkamers hebben we namelijk wel plaats genoeg voor een knutselkamer voor mij en een 'nerd'kamer voor Valentijn, maar natuurlijk wilden we dan allebei dezelfde kamer...) en welke kleurtjes de muren krijgen. De volle dozen die heel onze living inpalmden hebben we ondertussen al verhuisd, nu kan fase 2 dus volgen: ons nieuwe huis schilderen en al ons ander gerief verhuizen. We hebben nog 3 weken tijd vooraleer we er mogen intrekken, dus dat zal wel lukken. Drie weken niet slapen van opwinding, aaah! :-D
Ik zie het superhard zitten. Er is nog wel werk aan, de vorige huurders hielden blijkbaar nogal van een mottige tint bruin, en 't is natuurlijk een oud huis met zijn gebreken, maar er valt iets van te maken. Ik ben vandaag zelfs verschoten, in de positieve zin dan... ik zit al bijna een maand lang (sinds we naar het huis gingen kijken dus) met het idee dat de badkamer donkergroene tegels heeft. Volgens mij heb ik dat gedroomd ofzo, want vandaag bleek de badkamer dus wel degelijk gewoon wit te zijn; een deel betegeld en een deel gewone muur die nog te beschilderen is! 'k Had al schrik dat we zouden verhuizen van een lichte (dat is dan ook wel het enige voordeel aan onze huidige badkamer) naar een veel te donkere badkamer, maar ik heb dus niks te vrezen. En er is zowaar zelfs plaats om een kastje te zetten voor handdoeken enzo, en er zijn schabbetjes voor allemaal kleine prullen, en een spiegel in één deel waardoor je lichaam niet vervormd lijkt! Ik ga weer weten hoe ik er écht uitzie! :-)
Het keukenblad is ook hoger dan hier, dat gaat ons dus rugpijn besparen tijdens de afwas. Onze huidige keuken is gemaakt voor kabouters ofzo, ik moet altijd in een belachelijke spreidstand gaan staan om op een normale hoogte te kunnen afwassen.
En het allerbelangrijkste: veel ruimte en veel licht! Ik ga zowaar de tuin kunnen zien zonder de deur open te moeten zetten. Vaarwel opgesloten gevoel. En ik krijg een eigen knutselkamer, dus ik kan zoveel rommel maken als ik maar wil. :-)

En tijdens al die drukte, en ondanks het feit dat er al zoveel van mijn knutselgerief is ingepakt, ben ik er ook nog in geslaagd om een keun te maken. Zonder uitsteldrang zelfs: 's namiddags bedacht, en dezelfde avond ben ik er nog aan begonnen. Mijn goeie voornemens werken wel redelijk goed dit jaar, het zijn nochtans dezelfde als anders. :-)

Dingen waar ik blij van wordt:
- inpakken! ik zou het liefst gewoon direct alles in dozen steken, maar mijn kleren en ons keukengerief heb ik toch nog een dikke maand nodig...
- de kleuren limoengroen en mosterdgeel
- mijn inbeelden dat ik in mijn hangmat ('k heb er geen, maar ik hoop dat ik dat binnen een paar weken krijg voor mijn verjaardag... hint hint!) onder mijn toekomstige kersenboom lig... zalig...
- dat de cd van de Fleet Foxes wel een goeie soundtrack is voor het bovenstaande
- 's morgens een paaseitje in mijn brooddoos steken en het 's middags alweer vergeten zijn, als ik dan mijn brooddoos opendoe is dat een leuke verrassing van mij voor mij :-)
- het boeketje winterjasmijn dat mijn ouders hebben meegebracht en ons hele huis opfleurt
- dat ik binnenkort een vijvertje heb! met de nadruk op 'tje', maar toch! het klinkt gewoon cool. en ook een vestiaire :-)
- bij wijze van verhaaltje-voor-het-slapengaan in bed luisteren naar Another world en elke keer weer getroost/gerustgesteld worden
- katten die heel de tijd willen knuffelen

Dingen die ik kak vindt:
- dat wij nog zoveel moeten kopen dat veel geld kost (een fornuis, een tweede - nieuwe grote? - auto, een grasmachine, verf, een tuinomheining, een tv...) en dat ik niet kan slapen van daaraan te denken
- dat ik ook niet kan slapen door aan de leuke dingen te denken en daardoor traag wordt en daardoor al bijna heel de week te laat op mijn werk was terwijl ik al uren tekort had :-s
- dat wij juist gaan verhuizen tussen twee drukke stressy periodes op 't werk (1 mei - Franse moederdag) en ik daardoor minder tijd heb om mij op mijn gemak te settelen. momenteel heb ik eigenlijk gewoon zin om niet meer te werken tot na de zomer
- wat als onze kat wegloopt als we verhuizen?
- dat ik al een week rondloop met een kop vol snot - de week daarvoor had ik al last van mijn keel, en ik genees altijd wel traag, maar al dat snot is echt wel extreem veel/pijnlijk/vermoeiend. ademen bijvoorbeeld zou nog wel eens leuk zijn
- dat ik er wegens tijdsgebrek aan mijn kant / passiviteit aan hun kant maar niet in slaag om met bepaalde mensen af te spreken
- dat wij in juni dus niet meer naar Wenen kunnen om daar ECHTE reuzenpanda's te zien, wegens verhuis (= geen tijd/geld/congé meer over), en misschien zijn de panda's volgend jaar al uitgestorven :-(
- dat het weekend alweer gedaan is, dedoeme!

Derde keer, goeie keer.
September 2008: tijdens een wandeling langs de vaart in Moen zien wij een huis dat leegstaat, maar na een telefoontje blijkt het al verhuurd te zijn. Bugger.
Februari 2009: Valentijn passeert op weg naar zijn werk een huis dat te huur staat. Wij bellen weer en maken een afspraak om te gaan kijken, maar de dag van de afspraak gaat een ander er al mee lopen.
(Ergens tussen die twee zit er dan nog een huisje, eentje in een bos, maar eentje dat nog niet vrij was/is, en om die reden, en ook wel om het bijgeloof over de derde keer in stand te houden, is dat een onofficiële keer en telt dat niet mee!)
Vorige week woensdag: Valentijn vindt een huis te huur op internet, ik keur de foto's en de beschrijving goed en bel meteen voor een afspraak.
Eergisteren: Wij gaan kijken naar dat huis en keuren het in real life ook goed! Het ziet er ouder uit dan op de foto's en kan nog een likje verf gebruiken, en de tuin is nog niet fatsoenlijk omheind, maar voor de rest is het okidoki pianisimoki! Groot, veel lichtinval, 4 slaapkamers, een enorme tuin... yay!
Twee uur geleden: Wij tekenen ons contract!
25 april: Wij krijgen de sleutels!!! :-)

De Eeuwige Twijfel

Ik wil alles nieuw, en avontuur, en verandering; maar als het dan zover is, als het een feit wordt, meer dan een droom, wil ik dat alles blijft zoals ik het gewend ben, want verandering maakt een gat en wie weet raakt dat niet helemaal opgevuld, wie weet wen ik niet opnieuw.

Voor de rest ben ik positief over het bijna-feit dat ik ga verhuizen :)

Toch handig, al die zelfportretten. Makkelijk te tracken wat ik wanneer heb gedaan. Zo was het ondertussen blijkbaar al meer dan een jaar geleden dat ik naar de kapster was geweest voor dit kapsel... ja, die dag dat de kapster alles verpestte! Sindsdien (okee, daarvoor ook al :-p) knipte ik dus mijn haar zelf maar bij als ik het nodig vond, tot het herfst werd en koud in mijn nek, en ik mijn haar wou laten groeien tot het lang genoeg was om schuin te knippen. Een paar weken geleden zei ik tegen mijzelf dat ik een ander kapsalon zou zoeken vanaf dat mijn krokussen zouden beginnen te bloeien, en zo geschiedde. :-)

En nog meer haar!

Mais il est où le soleil?

Februari was een drukke werkmaand en mijn portefeuille is daar nu blij mee. Maart wordt rustig qua werk en druk qua leuke vooruitzichten. Het jaar is nog maar een dikke twee maanden bezig en toch ben ik al goed mee (als ik any lichaamsbeweging at all niet meereken) met mijn lijstje. Als ik niet te lui ben en niet van gedacht verander gaat er dit weekend zelfs een stuk van mijn haar! Als die infectie aan mijn keel genezen is, zal ik zelfs gezond zijn. En toch... ik ben niet blij. Ik maak de dingen die ik wil en toch voel ik niet de voldoening die erbij hoort. Ik krijg geen boost. Ik voel mij als mijn flutcamera: low batt, maar toch functioneren, en dan opeens out of the blue compleet dienst weigeren.
En hoe komt dat?
Ik mis de zon! Ik mis de energie en de hoop die ik krijg van dat licht en die warmte. Ik verlang naar de dag dat ik kan rondlopen in t-shirt en op blote voeten. Dat ik de deur kan laten openstaan en naar de tuin kan kijken. Dat alles net dat tikkeltje beter gaat.

The good
Valentijn en ik zijn op 13 maart 5 jaar samen en dat gaan we vieren met een weekendje Disneyland, joepiedepoepie! :-) Valentijn is daar nog nooit geweest, ik één keer maar dat is al zeker 10 jaar geleden... ik kijk er al naar uit! Wall-e, you better be there!

The bad
We zouden normaal vanavond gaan kijken naar een huis dat te huur staat, maar 't is ondertussen al verhuurd. :-(

The ugly
All work and no play makes the doctor come overay, of zukntwadde. Gisteren op het werk voelde ik mij plots een beetje grieperig, en 't is er niet beter op geworden. Ik kan amper op mijn benen staan, rillend van de kou val ik in slaap, om weer wakker te worden in een kletsnatte bezwete pyama. En ik heb heel de nacht dezelfde droom gehad, altijd maar opnieuw over die goddamn enorme groene, roze en grijze 3D-Tetrisblokken die ik in mekaar moet puzzelen. 'k Hoop dat ik morgen een beetje beter ben, dat ik toch nog iets aan mijn weekend heb. Eindelijk een weekend dat ik eens op mijn gemak thuis kan zijn, niet moet werken en nergens naartoe moet, en als de zon nog eens komt piepen ook... 'k heb geen zin om heel de tijd mottig in de zetel te liggen!

Alert: zielig zaagbericht.

Pfft.
Ik ben al sinds november aan het proberen om een 6-tal vriend(inn)en waar ik mee in de klas heb gezeten, te mobiliseren om nog eens af te spreken. Sommige heb ik vorige zomer nog gezien, anderen van de winter ervoor, eentje heb ik al jaren niet meer gezien. Same old story: hoewel iedereen laat weten (voor zover ze iets laten weten zonder dat je eerst 10x hebt moeten mailen en sms'en) wanneer ze vrij zijn, lijkt er nooit een dag te zijn dat iedereen kan. Anyway, uiteindelijk schoten er nog twee vriendinnen over die wél konden, dus zou ik morgen naar Antwerpen gaan, en zouden we dan naar de Zoo of Aquatopia gaan. Het waren juist de twee tofste, dus ik keek er al naar uit. :-)
Daarnet vond ik een mail van de ene vriendin, ze is ziek en kan morgen niet komen. Van de andere vriendin wist ik al dat ze nog een andere afspraak had en dus vroeger zou moeten doorgaan... dus hebben we de boel maar afgeblazen, want het is niet echt heel hard de moeite om daarvoor 4u op de trein door te brengen. Kak. :-(
Dat is al de tweede keer op twee weken tijd dat ik een afspraak met vriendinnen moet afzeggen wegens ziekte... and I don't blame them, want ziek zijn, dat gebeurt nu éénmaal, maar ik blame them ook een beetje wél, omdat ik altijd degene ben die de rest probeert mee te krijgen, die moet rondmailen om een datum vast te leggen, die op één of andere manier degenen die niet terugmailen, toch moet proberen te bereiken. Als iedereen toch zo graag nog eens afspreekt (dat zeggen ze toch?), waarom ben ik dan de enige die zoveel moeite doet, waarom heb ik dan het gevoel dat ik ze 5 jaar niet meer zou zien als ik het spel niet in gang zou steken?
Ik wil weten hoe het met hen gaat, ik wil vertellen hoe het met mij gaat, ik wil zeggen dat ik zit te stressen omdat ik het niet zie zitten om de telefoon op 't werk op te nemen als mijn collega op zwangerschapsverlof is, ik wil mijn tattoo laten zien, ik wil dat ze zeggen "maar allee, zotte Bie toch!", ik wil dat ze nog eens lachen met mijn flauwe mopjes, ik wil ideetjes uitwisselen met degene die ook zelf kleren maakt, nog eens samen zijn met mensen die op dezelfde golflengte zitten... ik wil gewoon... tja... terug naar vroeger, I guess, toen we nog tijd hadden voor mekaar.

Volgende zondag heb ik afgesproken met mijn beste vriendin, al vind ik dat ondertussen een beetje een rare status voor iemand die ik bijna nooit zie, voor iemand die maar zelden terugmailt of sms't, waardoor ik geeneens weet of ze mijn boodschap wel heeft gehad.
Vroeger zagen we mekaar dagelijks, daarna werd dat minder, en nu mag ik blij zijn als ze 3x per jaar tijd voor me heeft. And I don't blame her, ze heeft een lief, ze heeft een appartement, ze heeft school, ze heeft in het weekend werk voor al het vorige, ze heeft met andere woorden haar eigen leven... maar ik blame her ook een beetje wél, omdat ze mij hoop geeft die achteraf vals blijkt te zijn, want hoewel ze ondertussen wel weer zin heeft in nog eens een fietsvakantie, komt het er niet van, een weekendje weg plannen lukt ook niet meer (al zou al het plannen sowieso wel op mijn schouders terechtkomen), ze kan haar lief niet zolang missen en heeft simpelweg geen tijd voor mij. Een datum die ze zelf had uitgekozen om af te spreken, vergeet ze gewoon, en als ik haar een paar maanden later zie, begin ik er liever niet over want ik wil dat zeldzame moment samen niet verpesten.

Die paar goeie vrienden die ik maar heb, zijn tien vogels in de lucht, en als ik zelf geen pogingen zou ondernemen, vogels in een ander sterrenstelsel.
Ik vind mij nu maar een zielige stakker. Maarja, net als twee weekends geleden dan maar: dat thuiszitten gebruiken om nog een t-shirt te maken. Daar heb je tenminste nog iets aan.

Tadaam!

So... het nieuwe jaar is al een maand en bijna een week bezig. Hoe zit dat ondertussen nog met mijn lijstje?
Ik heb nieuwe schoenen gevonden. Ik heb een grote reis gepland.
Ik heb yummie witloof gegeten, maar ik beken, Valentijn heeft het klaargemaakt. Al mijn lach-achterstand zal ik de komende weekends wel inhalen als ik op stap ga met enkele vriendinnen die ik alweer veel te lang niet heb gezien.
En last but verre van least: ik heb niet alleen de tattoo-knoop doorgehakt, neenee, op dit eigenste moment blinken er al sterren op mijn schouderblad en al!!! :-D

(dat rood gaat nog weg, dat is BLOED!)

Zaterdag was ik al bij de tattoeëur langsgeweest om een afspraak te maken, ook al had ik de nacht ervoor gedroomd dat hij een marginale kerel was die zijn café openhield in een sluiswachtershokje. En de nacht erna droomde ik dat hij de tattoo op het verkeerde schouderblad had gezet!
Anyway, tegen vandaag was ik dus al redelijk nerveus, maar het viel allemaal goed mee. Het deed wel een beetje pijn ja, maar ik heb al tandartsbezoeken gehad die veel erger waren.
De pijn leek op een combinatie van epileren, met iets scherp over mijn vel krassen, en alsof ik te dicht bij een kaars zat. En als een tattoo dan toch een schaafwonde is... ik sta vol schaafwonden en mijn handen zien er soms uit alsof ik van high five! heb gedaan met Edward Scissorhands, en ik heb ondertussen al zo'n 3 maanden een snee in mijn duim die maar niet geneest en alleen maar meer zeer doet als ze weer is opengeweekt na een douche te nemen. Om maar te zeggen: ik heb niet geweend ofzo. :-)
Ik heb zelfs al een zere nek en schele ogen van er naar te kijken, zo mooi vind ik ze. :-)

Mensjeskijken

- Een mevrouw die mij heel hard deed denken aan Hyacint lady of the house speaking Bouquet, maar dan iets ouder en grijzer. In de Vero Moda.
- Twee oude mevrouwtjes zitten voor mij op de bus. Dezelfde mevrouwtjes zitten wéér voor mij, op dezelfde plaats en al, op de terugrit. En ja, we zijn wel degelijk afgestapt.
- Een meisje/mevrouw met een fijn gezicht en haar haar in een lange vlecht. Seutige platte schoenen. Een lichtroze broek zonder model. Een kaki jas, al dan niet de kap over het hoofd getrokken. Ik passeer haar als ik 's morgens naar mijn werk fiets. Merel van Buiten de Zone woont in Menen!
- Opvallend veel mensen die op Jezus lijken. De versie met winterkleren, uiteraard.
- Een oud mevrouwtje dat haar haar te hard heeft laten brushen, ofwel wou ze dat afrokapsel echt.
- Een interimmer op 't werk, een superstil meisje, nog erger dan ik. :-p
Ik sta naast haar (zij in de auto, ik op de fiets) te wachten voor de spoorwegovergang. Clouseau staat kei hard op in haar autootje, zij zingt al even hard mee.
- Een klant op 't werk. Een doodnormale klant. Als ze doorheeft dat ik naar haar kijk, begint ze te manken, te zuchten en pijnlijke grimassen te maken.

En per ongeluk mensjeskijken:
Ik fiets naar huis over de parking van het rusthuis. Buiten is het donker, ik vind het jammer dat ik mijn camera niet bij heb, want het is mooi, dat gebouw, een blok met daarin kleinere blokjes, de verlichte kamers achter gesloten gordijnen, oranje, geel, wit - de verlichte kamer met open gordijnen, een oud peeke dat zich uitkleedt...

Na het zien van Flushed Away ben ik er nog meer van overtuigd dat ze bij Dreamworks eens een film moeten maken waar alle bijrolletjes van vorige films in meespelen! Komaan, die slakken zijn toch gewoon fantastisch!?! Nu wil ik een enorme slakkenknuffel maken maar ik vrees dat die ogen niet gaan blijven rechtstaan. :-)
En tijdens het youtube'en stootte ik ook op dit slakkenfilmpje... klinkt redelijk bekend hé?! Het originele liedje zou van de haan uit Disney's Robin Hood komen... voila, 'k heb weer wat bijgeleerd vandaag.
Nu nog leren hoe ik slakkenogen laat rechtstaan. :-D

En dat niet alleen...

1. Untitled, 2. Pumpkin Patch, 3. sunda no prato, 4. Introducing Babbette, 5. Bubbo, 6. Our Octopi Collection, 7. Run Bunny Run, 8. More hippos, 9. Monsieur Frog

Dat monster op de eerste foto zou al geen probleem mogen zijn, ik heb al een stuk uit mijn gele harige mat geknipt! To be continued :-)