brief aan mijn buik - 12 weken

Liefste baby,

Ik heb deze week van je gedroomd. Het was een nachtmerrie. Je was geboren, een meisje. Je was het mooiste dat ik ooit had gezien. Ik denk dat ik nu weet wat dat juist betekent: gebiologeerd naar iemand staren.
Je was maar amper 20 cm, geen prematuurtje maar gewoon een miniatuur-baby, je lag in een kartonnen bakje onder een dekentje van bruine suiker. Zo vredig slapend, klein en verfrommeld, en het was alsof ik keek naar een godin van puur goud. Zo trots en gelukkig.
Ik wilde je laten zien aan mijn collega's, die zaten blijkbaar bij moemoe. Daar lag je dan plots in een bakje water, en toen ging alles zo snel.

Ik zag dat je moeilijkheden kreeg om te ademen, ik wou hulp roepen en durfde ook niet stoppen met naar jou kijken. Je was aan het stikken, plots was je nog maar een halfdoorzichtige foetus met zwarte oogbollen onder je vel, als een baby-kangoeroe; je spartelde en bewoog toch zo traag, onder water, toen ademde je niet meer en kwam er wit spul uit jou, als bij een ei dat kookt met een barst in de schaal. Je was dood.
Ik schoot wakker en wilde huilen, maar het lukte niet, ik was te zeer in shock.
Ik droomde daarna nog dat ik opeens in het oude huis van moemoe was, een ontvoerder wou mij meenemen maar ik mocht nog wel kleren inpakken. Jij zat in een soort van kokertje dat ik kon meedragen, alles dat ik nog had.
Alles was leeg, alles was het einde.

Het was een lange dag daarna. Ik wilde mijzelf ervan verzekeren dat alles okee was, maar the point is dat ik dat niet kan weten. Voor hetzelfde geld zit je dood in mijn buik zonder dat ik het doorheb.
Donderdag gingen we naar de gynaecoloog en zij liet je zien. Je was ondertussen al 7 cm! En wat een opluchting om je hartje te zien pinken als het lichtje van een vuurtoren!
Terwijl je op 6 weken nog maar een garnaaltje was van ocharme een halve cm, gewoon een rompje, had je nu al een mensenvorm. Een hoofdje, armen en handjes, voetjes, een maag, beginnende hersenhelften, ribben en een ruggengraat als een lichtgevende stippellijn. Alles mini, alles daar.
We konden je hartje horen kloppen, zo snel zeg, wat een techno-gedreun.
Je wordt toch geen gabber?!

Binnen 4 weken weten we misschien of je een jongen bent. En anders binnen 8 weken of je een meisje bent. Ik ben zo benieuwd! Al ben ik niet meer zo gespannen omdat ik weet dat je okee bent, Bielentijn. En alles wat je dan anders nog bent, maakt dan niet meer zoveel uit, ondanks mijn collectie roze bloemetjesstofjes.


Je mama.

Haha, heb ik Ndiak er efkes mooi tussengestoken! Deze post mag dus wél over zwangerschap gaan.
Okee, eigenlijk gaat hij niet zozeer daar over, maar over een stomme koe. Ik dus.
Een hele tijd geleden - ik wist toen waarschijnlijk nog maar net (of nog niet) dat ik zwanger was - was ik op internet op zoek naar leuke zwangerschapsdingen. Kleren. En een zwangerschapsketting, zo'n bol die op uw buik hangt. (Tot dan toe wist ik helemaal niet dat er daar ook een belletje in zat dat de baby rustig zou maken... ik dacht dat dat gewoon voor de show was, zo'n bol op uw buik)
Hennieweej, vorige week besloot ik om ook maar zo'n bol te kopen. Ik BEN namelijk zwanger. En hij stond in de solden, de bol die ik wou: een oranje met paarse bollen op, precies een planeet.
Ik schreef dus geld over en wachtte op een bevestigingsmail.
Het is eventjes weer vorige week dinsdag: ik ben op mij werk en besef opeens iets. Shit, ik heb ergens de verkeerde postcode ingevuld! Mijn oude postcode, die van Menen!
Dat kon dus alleen maar bij die bestelling gebeurd zijn. 's Avonds kijk ik het nog eens na, het pakje bleek al verstuurd te zijn. Onderweg naar Moen, stond er. Niet naar Menen dus. Het zou nog wel goed komen, de rest van het adres klopte wel. Al wist ik wel dat er een straat is met dezelfde naam in Menen. Maar lui en laf als ik was, deed ik geen moeite om Taxipost te bellen om het pakje te onderscheppen.
Ondertussen is het vorige week woensdag, ik kom thuis van mijn werk, check de status van mijn pakje nog eens en krijg een attakske. Afgeleverd in Menen, staat er. Shiiiiiit!
Had ik mijn mail maar gecheckt voordat ik naar huis ging, ik werk in Menen begot!
Ik ben echt zo'n ongelooflijk stomme koei. Ik ben al meer dan een half jaar geleden verhuisd en nu begin ik opeens mijn postcodes door mekaar te halen?
Dat ging er echt niet meer bij... ik was al heel de dag mottig en moe, ik zou donderdags naar Antwerpen en vrijdags naar Frankrijk vertrekken, ik moest daar nog voor inpakken..... aaargh.
Op de site van de Witte Gids en bij 1207 vond ik ook niks, met alleen een adres maar geen naam ben je niet veel. Ik ging dan maar een halfuurtje gaan zitten bleiten onder de douche alvorens ik dan toch maar inpakte en in mijn bed kroop.
Zo weinig mogelijk aan proberen te denken. Gewoon naar Antwerpen gaan, een lang weekend Centerparcsen, en dan zou ik wel zien.
Deze dinsdag moest ik weer gaan werken, en 's morgens ging ik eerst eens aanbellen bij mijn pakjesadres. Rolluiken naar beneden, een heel vreemde deurbel (mix van politiesirene en speelgoedgeweertjes-pieuw!pieuw!), er deed niemand open.
's Avonds na mijn werk probeerde ik dus nog maar eens, zonder resultaat.
Ik ging eens bij de buren polsen, want voor hetzelfde geld stond dat huis gewoon leeg. De buurvrouw wist mij te vertellen dat er vreemdelingen woonden maar dat die bijna nooit daar waren, alleen soms in het weekend. En de deurwaarder had er ook al aan de deur gestaan.
Not good.
Ik stak mijn briefje dan maar in de brievenbus, met de vraag of ze het pakje naar de post wilden brengen om het naar het juiste adres te laten sturen. Een briefje dat ik misschien ook beter in het Frans had geschreven. Niet dat iemand het gaat lezen, of er iets mee gaat doen.
Er stak al een brief half uit de brievenbus, dus heb ik de naam van de bewoonster overgeschreven om alsnog een telefoonnummer op te zoeken, maar zonder resultaat.
Ik heb dan ook maar direct gevoeld in de brievenbus naar mijn pakje, maar dat lag waarschijnlijk op de grond, en zo fijn is mijn arm nu ook weer niet. Met lege handen terug naar huis dus.
Nu ik dat toch had kunnen doen na een heel weekend piekeren, had ik mij er wel bij neergelegd, mijn bol zou niet meer terechtkomen. Dus wou ik er een nieuwe bestellen. Dure affaire, één bol voor de prijs van twee, maar ik moest en zou een bol hebben.
Natuurlijk bleek de voorraad uitgeput! Zucht. Chance dat ik heb. Gewoon door zo'n onnozel foutje van mij.
Maarrrrrrrrrrr...
Er is goed nieuws!
Ik zocht dan maar andere sites af naar zwangerschapsbollen. En. Ik heb. Er veel mooiere gevonden! :-D Ook planeetbollen, wel duurdere, maar in andere kleurtjes, kleurtjes die beter bij mij passen dan oranje.
Oranje, godbetert! What was I thinking...

Hoe zou het nog zijn met...

... Ndiak Tjoup? Of hoe hij ook weer geschreven werd, de naam van het Rwandese jongetje dat in de lagere school 'ons' pleegkindje was. We kregen dan een kartonnen plooispaarpotje mee naar huis om geld in te zamelen zodat Ndiak naar school zou kunnen gaan. Ik weet zelfs niet meer of dat iets was van mijn klas, van de twee klassen van mijn leerjaar, of van heel de school. En hoe lang dat geduurd heeft, mijn hele lagere schooltijd of maar één jaar? Ik herinner mij alleen zijn naam nog, en zijn zus heette Fanta, dat vonden wij toen kei grappig.
Ndiak was toen ongeveer even oud als ik, dus hij zal nu ook al wel bijna 25 jaar zijn. Zou hij naar school kunnen gaan zijn? Studeert hij nu in de USA voor dokter? Is hij misschien al dokter? Of zou hij in een golfplaten kotje wonen? Of gestorven zijn aan aids? Dealt hij drugs, verkracht hij meisjes en vermoordt hij toeristen voor hun geld? Speelt hij djembé? Is hij voetballer geworden? Woont hij misschien in België? Of kabbelt zijn leventje rustig voorbij in Rwanda en is hij daar tevreden mee?
Zou zijn zus de naam Fanta ook zo grappig vinden?

reklaam!

Is het een jongen? Is het een meisje? Dat weten we niet, maar het is in ieder geval een Bielentijn!

De volgende post gaat niet over zwanger zijn.
Unless I forget.

De avonturen van een Zwangere Vegetariër

Life is hard, als je niks mag eten omdat je er niet immuun voor bent en geen misvormd kind wil riskeren.
Ik ben een makkelijke eter, het enige dat ik niet eet, zijn dieren.
Toen mijn ouders een paar weken geleden langskwamen en wij hen mee uit eten namen, had ik al op voorhand de menukaart op internet bekeken. Vegetarische lasagne, meer keus had ik niet, maar meer keus was voor mij ook niet nodig, want ik eet da geire.
Ter plekke bleek de vegetarische lasagne net op te zijn, zucht! Normaal - zoals het een goed konijn betaamt - zou ik dan een slaatje nemen, maar ik ben niet immuun voor toxoplasmose, en moet daardoor oppassen met rauwe groenten. Geen slaatje dus. "Kan ik een croque hawai krijgen zonder hesp en zonder groenten erbij? Of doe er maar twee."
Great. Voor die keer dat ik nog eens op restaurant ga, moet ik geroosterd brood eten, boehoehoe!

En dan die feestdagen... uitgebreid tafelen, terwijl ik maar kleine porties kan eten omdat ik anders misselijk word. Gourmetten zonder er rauwe groenten bij te mogen eten. Ik wacht nog op de zelfgemaakte chocomousse en tiramisu die ik ook niet mag eten.
En wie zou er mij in zo'n geval kunnen troosten? Arabellatje de kat, verspreider van toxoplasmose en dus zwaar maar ongewild verwaarloosd door mij. :-(
Ik voel mij maar plattekes. Zowat elke dag misselijk, zelfs niet persé 's ochtends, maar bijna altijd als ik juist gegeten heb of juist als ik honger heb. 'k Heb al één keer moeten overgeven, which was enough. Dat alles moet ik over hebben voor den deze.
En moe, altijd zo moe!

Dus bij deze: slaapwel!

Mijn geschrijf is als koekjes. Allemaal leuk en mooi, zo'n sterretjesvorm uitsteken, maar achteraf komt er alleen een hoop ingezakt bruin spul uit de oven.
Zo voelt het, zo ongeveer. Ik heb duizend woorden, miljoenen woorden, ik schrijf hele epistels in mijn hoofd, maar eens uitgetypt zijn die woorden ook ingezakt spul. In mijn hoofd is het allemaal veel mooier. In mijn hoofd draaien duizenden dingen duizenden toertjes, sommige al jarenlang.
Dat besef ik nu pas. Want plots is er een klik, en wordt dat toertjesdraaien omgezet in iets echt. Plots is er een moederinstinct dat alles overneemt; dat al de rest niet zozeer onbelangrijk maakt maar wel naar de achtergrond verdringt. Dat alles een vreemde wending geeft maar tegelijk zo natuurlijk, logisch en meant-to-be aanvoelt. Ik wist zelfs niet dat ik dat had, een moederinstinct. Blijkt dat er niks tegen opgewassen is, seg. Ik dacht eerst dat ik misschien een Cylon was en mijn programmatie het overnam.
Maar nee. Ik word gewoon mama. :-)


Dat is nogal wat anders dan in den tijd dat ik met Marjolijn op de zolder speelde met de poppen, dat de boiler een papflesverwarmer was en dat de Backstreet Boys als vleermuizen door het zolderraam kwamen binnenvliegen om te babysitten. Ge ziet, ik ben perfect voorbereid :-D

KijkUit!

Het is vandaag 6 maanden geleden dat we zijn verhuisd, dus ik rij nu ook al 6 maanden met de auto naar 't werk in plaats van efkes op mijn fiets te springen. Ik ging dit bericht eigenlijk al 6 maanden min één dag geleden schrijven, want zo lang erger ik mij al dood (dat laatste scheelt soms zelfs niet veel) aan de vierwielige wereld.
Ik kan niet tegen mensen die niet pinken. Ik kan nog minder tegen mensen die hun pinkers niet terug afzetten. Al ben ik ook wel jaloers op hun stalen zenuwen, kunnen die nu echt tegen dat klik-klak-klik-klak, een hele afrit lang? Ik kan niet tegen mensen die al 70km/u beginnen rijden als ze bijlange nog niet aan de afrit zijn. Mensen die plots alles dichtgooien, terwijl gewoon de gas loslaten al genoeg is. Ik kan niet tegen mensen die niet binnen de lijnen kunnen rijden, die in 't midden van twee rijvakken rijden, die geen bocht kunnen pakken op een afrit en half over de pechstrook zwalpen. Ik kan niet tegen camions die zonder te pinken op de tweede rijstrook komen rijden, ge weet wel, waar ik al rij, en waar ik ook niet kan uitwijken omdat er maar twee rijstroken zijn, fools! Ik kan er niet tegen dat ik de enige ben die afstand hou, en dat er dan koersers zijn die dat mooie gat komen dichtrijden. Ik kan niet tegen zwarte auto's die hun lichten niet aansteken als het donker is en regent. Ik kan niet tegen auto's die hun lichten wél aansteken maar in mijn ogen schijnen. Ik kan niet tegen auto's die eerst rijden en dan kijken.
Ik kan ook niet tegen lelijke auto's. En lelijke chauffeurs, bahaha!

Maakt dat van mij een intolerante chauffeur? Bedenk dan dat, als er een sjieke slee of een vette jeep quasi tegen mij plakt, die flikkert met zijn lichten omdat ik ook maar een camion aan 't inhalen ben maar niet tegen 150km/u, of erger nog, als ze in zo'n geval met hun lichten flikkeren terwijl er naast mij nog een derde rijstrook vrij is voor de vlammers, en als ze mij dan EINDELIJK toch kunnen voorbijsteken (sorry dat ik zo traaaaaaag rij, suckers!) een gebalde vuist of een fokjoewvinger opsteken... wel! Bedenk dan dat ik glimlach, zwaai en hen in het extreemste geval een extra kushandje toewerp. Vriendelijkheid is soms veel irritanter dan ne fokjoewvinger.

Twaalf dagen aan één stuk werken en daartussen ook nog eens naar Moby gaan, what was I thinking?! Het zal Why does my ganse lijf feel so bad zijn; ik heb dag vier nog maar achter de rug en 'k ben al kapot... en het ergste moet nog komen.
Maar daarna: freedom! Ik zit nu al een paar maanden af te tellen en binnen een paar weken is het zover: dan begin ik vier vijfde te werken en blijf ik donderdags thuis om meer tijd te hebben voor mijzelf en mijn creatieve ideetjes.
Ik zat er al een tijdje mee: geen zin hebben om te gaan werken, niet zozeer omdat ik m'n werk niet meer graag doe (al weet ik dat deze week nog niet zo zeker!), maar omdat elke dag dat ik ga werken een dag minder is om dingen te maken. Ik zou graag een Etsy-shop openen, maar heb maar amper tijd genoeg om daar dingen voor in mekaar te steken, naast dingen voor mijzelf maken, werk, een huishouden, en een lief en een kat entertainen. Het begon te knagen. Ik begon mij op te sluiten in mijn knutselkamer om toch zoveel mogelijk gedaan te krijgen. Elke seconde werd van levensbelang, ik zag mij op mijn vijftigste, ongelukkig, met zoveel onverwezenlijkte ideetjes, en maar aftellen tot ik op pensioen zou mogen. Drama drama!
En nu zien wat dat geeft... misschien ga ik het hard voelen in m'n portefeuille, misschien lig ik donderdags tot 's middags in bed en doe ik geen zak, misschien geeft het mij alleen maar meer tijd om te piekeren, misschien is het toch niet beter. Maar ik denk van wel. En als het niet zo is: dan weet ik het maar omdat ik het heb geprobeerd, en dat is op zich al iets dat ik vroeger niet gedaan zou hebben. Ik ben altijd een uitsteller geweest en zal dat ook wel blijven, maar ik begin te beseffen in welke gevallen dat m'n leven echt naar de kloten helpt.

Henniewee, om alvast iets verwezenlijkt te hebben en ook wel omdat ik er voor de opening van de opendeurdagen op 't werk een beetje fatsoenlijk moet bijlopen, heb ik nog een kleedje gemaakt!

Run away from all your boredom
Run away from all your whoredom and wave
Your worries, and cares, goodbye
All it takes is one decision
A lot of guts, a little vision to wave
Your worries, and cares goodbye

IJslandverslag deel 3

Vrijdag 7 augustus.

Om 10u werden we terug aan de garage verwacht, dus al onze wakkere uren daarvoor gebruikten we om de tent af te breken en ons gerief in de auto een beetje op te ruimen, al hadden we dat de avond voordien ook al gedaan. Om iets voor 10 vertrokken we dus met open ramen (de verwarming in de auto stond vollen bak om de motor niet weer te oververhitten) naar de garage... en de kerel die we nodig hadden bleek er nog niet te zijn. Hij zou er pas zijn binnen... 3 fokking kwartier!!! Wachten dus. Tegen 11u was hij er en konden ze het nieuwe onderdeel in onze bolide steken. Natuurlijk moest de koelvloeistof ook nog aangevuld worden, want die hadden ze de dag voordien allemaal laten weglopen... maar - garage zijnde - ze hadden geen koelvloeistof in voorraad! Het meisje aan de receptie moest dus nog naar de winkel om een bus te gaan kopen. Oh boy. Gelukkig was alles op kosten van de verhuurmaatschappij, want ik was zo al slechtgezind genoeg dat het al middag bleek te zijn tegen dat we weer op weg konden gaan.
Volgende halte: de Goðafoss, oftewel de waterval van de goden, aangezien een tot het christendom bekeerde IJslander er zijn heidense afgodsbeelden in was komen dumpen. You silly man!
Van daar ging het verder richting Mývatn, AKA het muggenmeer (geen last van gehad! de muggen zijn er alleen als het niet waait. not gonna happen!), en Dimmuborgir, een groot lavaveld van allemaal zotte rotsen en vreemd gestolde stenen.
De camping in Reykjahlíð was een heuvelachtige weide aan het meer, en meer nog: het was er zonnig! Extreem zonnig! Meiden in bikini, kerels in bloot bovenlijf, begot. Het was al sinds onze eerste overnachting in Reykjavik geleden dat we hadden gedoucht (ofwel waren er geen douches op de andere campings, ofwel te weinig en dus altijd bezet, waardoor we genoegen namen met een klets water in ons gezicht om wakker te worden), dus nadat we de tent hadden opgezet genoten we van een lange ('t was toch gratis!) warme douche, en schoot ik een korte broek en een t-shirt aan om op ons dekentje aan het meer te gaan liggen relaxen. For about five minutes, tot er grote wolken voor de zon schoven, het begon te waaien, en ik kon kiezen voor De Dood of Lange Broek & Dikke Trui. Bloody weather.
's Avonds besloten we nog een wandelingetje te maken richting Hverfell-vulkaan (okee nee, eigenlijk wilden we er ook nog gewoon OP klimmen) en onderweg een geocache te zoeken.
Vreemd, ik had al veel spectaculaire en speciale dingen gezien op IJsland, maar tijdens ons wandelingetje daar op een onnozel stukje verlaten heide, had ik voor het eerst het gevoel van: ik ben er, ik ben op IJsland. Gewoon stilletjes genieten van dat avondgevoel.
Valentijn liep voor mij. Plots maakt hij een rare beweging, kijkt om naar mij met een blik alsof er net een elf een pijl op een dodelijke plaats in zijn lijf heeft geschoten, en zakt op de grond. What the? Is er iets mis met mijn ogen en zie ik die afgrond niet waar hij bijna was ingesukkeld? Dit is toch maar heide, of loopt hij op iets anders? Ik zag mij al naast hem neerzakken op de grond, zijn hoofd (met zijn lijf er aan, danku zeer) op mijn schoot leggen, hij brabbelt nog "de sleutel... ligt... aaahhhh.......". Drama ontstaat op een paar seconden.
Anyway! Hij had dus blijkbaar op een onnozel hompje heide zijn enkel verstuikt, en die was al helemaal dik en blauw geworden. Terug naar de camping dus. Ik zou bleitend strompelen en wachten op de seaking-helikopter, maar hij ging al mankend nog altijd rapper dan mij. Ik mocht zelfs zijn cameratas niet dragen, for god's sake, wat heb je eigenlijk aan mij in noodsituaties?
Een zak ijs gaan halen aan de receptie, dat kan ik. En mee toekijken hoe de voet verkleurt. En mijn lief volgieten met pijnstillers. Die dag was wel over and out, na het auto-voorval en de verstuikte voet zagen we onze reis een beetje in het water vallen. Niet letterlijk, jeezes, dat zou er nog moeten bijkomen... we zouden afwachten tot de volgende dag en onze planning weer een beetje omgooien.

Zaterdag 8 augustus.
Wie gaat slapen met een paarse voet wordt doorgaans ook weer wakker met een paarse voet.
Het was de bedoeling om een paar dagen aan Mývatn te kamperen en wat wandelingen in de buurt te doen, en daarna verder te rijden naar Ásbyrgi en onderweg in Húsavík te gaan whale-watchen. Wandelen ging die dag niet, en de vulkaan beklimmen werd al helemaal geschrapt, dus gingen we die dag al naar Húsavík en zijn walvissen.
Valentijn had iets gepakt tegen zeeziekte, ik niet natuurlijk, want ik kan daar gelegans tegen! Behalve als ik migraine heb en efkes - ja, maar enkele seconden - een foldertje lees op een boot. Mensen, I warn you, lezen op om het even welk bewegend vehicel is ongezond. We waren nog maar juist vertrokken en ik werd al mottig. Proberen om er niet op te letten dus, en anderhalf uur (van de haven naar de baai waar er normaal veel te spotten valt) naar de horizon staren. We hadden geen chance. Stomme baai, daar was geen beest te zien! Alleen een papegaaiduiker - eindelijk! - die in de verte lag te dobberen. De boot keerde dus al op 't gemak terug, en toen... plots! Op 11 o'clock, blue whales! Het was heel zeldzaam dat er daar blauwe vinvissen zaten in augustus, en ook al was het maar van ver, iedereen staarde gefascineerd naar de ruggen en staarten van moeder en jong die boven water kwamen en weer verdwenen. Echt sjiek. Ik heb een blauwe vinvis gezien, joepiejee! Toen de boot na deze achtervolging écht wel terug moest naar de haven, kwamen er ook nog dolfijnen rond ons zwemmen... de migraine was al weg, ik was ondertussen gewoon misselijk van opwinding. ;-)

's Avonds gingen we nog naar 'the blue lagoon van het noorden' (Mývatn natural baths).
Opgepast, niet voor verlegen seuten! Valentijn mij maar voorhouden dat IJsland ondertussen ook gemoderniseerd is en voorzien op de preutse rest van Europa... not! Geen aparte kleedhokjes maar gewoon een grote kleedkamer zoals in een sporthal, vol blote IJslandse vrouwen, (mannen en vrouwen waren wel gescheiden... en ik liep na afloop per ongeluk het mannen'kot' binnen omdat ik m'n handdoek vergeten was, bahaha!) en twee zich ongemakkelijk voelende exemplaren (ja had ik chance dat er daar ook een Hollandse rondliep).
Als ik niet op mijn gemak ben wegens Gedwongen Naaktheid kan ik achteraf dus ook niet optimaal genieten van een lekker warm, melkwit badje met een IJslandse zonsondergang op de achtergrond. Plus ik had een veel te grote superzoute slok water binnengekregen. Plus ik was kopje onder gedoken en het zout had mijn bril zowat helemaal weggevreten. Onder andere omstandigheden was het veel leuker geweest... jammer.

P.S.: IJslanders gaan naar natural baths zoals Belgen op café gaan... ze zaten daar allemaal vrolijk met een biertje in 't water. :-)


... to be continued...

IJslandverslag deel 2

Donderdag 6 augustus.
Vol goede moed vertrokken wij rond 10u30 in Blönduós richting Akureyri, wisten wij veel wat voor onheil ons nog te wachten stond! Na een paar kilometer begon onze Jeep namelijk tuut-tuut te zeggen, en vertelde een rood lichtje ons dat de motor oververhit was. No panikare, wij zetten ons langs de kant van de weg, wat we sowieso al van plan waren om onze eerste geocache te zoeken (en vinden). Na een kwartiertje vertrokken we weer maar na een kilometer ofzo was dat rode lichtje er weer. Miljaar! Weer aan de kant van de weg gaan staan dus. Effe laten afkoelen. Weer vertrekken. Een kilometer rijden. TUUT-TUUT-TUUT! We're screwed, dacht ik, toen we ons op een paadje naast de baan parkeerden, in the middle of nowhere. Ik zou sterven in IJsland!!! Tenzij iemand van de boerderij aan de overkant van de baan ons tijdig zou vinden, achja, klein detail...
Anyway, Valentijn belde naar de jeepverhuurcentrale om het probleem uit te leggen, de gast aan de telefoon moest de kwestie daar even bespreken en zou ons binnen een kwartiertje terugbellen. Wachten dus, tot de gsm weer lawaai maakte. Er zou een takelwagen komen vanuit Akureyri, dat kon toch wel anderhalf uur duren tegen dat die er was, dan zou die ons naar Akureyri meenemen, dus nog anderhalf uur, en daar zouden ze in de garage de auto bekijken. Allright. We stonden daar al zo lang te koekeloeren, dus visten we brood en beleg uit de koffer, aten we, strekten we onze benen, smeten we steentjes in de rivier om onze woede te bekoelen en ook wel uit pure verveling, waaiden we (okee nee, ik) bijna weg, kropen we terug in de auto, staarden we naar de weg. En rekende ik. Nog 3u wachten tot we in Akureyri zijn, shit, ik heb net een halve liter fruitsap binnengekapt, ik kan dat geen 3u meer ophouden. Op het erf van de boerderij aan de overkant hadden we al een auto zien rondrijden.
Wat is wc nu weer in 't IJslands? Snyrting, okee...
Weer een dubbele laag truien aantrekken dus, nog een jas ook, misschien ook best handschoenen... toen ik de extreem lange oprit naar de boerderij opliep, kwam er vanaf het erf een jeep aangereden, met daarin de boerin en haar tienerzoon die Engels sprak, dus snyrting had ik niet nodig. Ze vertrokken juist naar... gohja... (één van die paar dingen naar waar je kan vertrekken als IJslander, wellicht...) en er was niemand meer op de boerderij, maar de staldeur was los en daar was een toilet. Ik zei dus takk (het enige IJslandse woord dat ik wel uit m'n mouw kan schudden zonder eerst heel hard te moeten nadenken over de tientallen mogelijkheden van de uitspraak van een bepaalde letter), ging naar het toilet en ging opgelucht weer in de auto zitten wachten.

Vele jaren later, zo leek het althans, arriveerde de takelwagen en reden we naar Akureyri... hobbelhobbel on the road, en met z'n drietjes naast mekaar op de bank moest ik ervoor zorgen dat ik niet tegen de schouder van de chauffeur in slaap viel. EINDELIJK kwamen we aan in Akureyri... alwaar we nog een uur ofzo in de garage wachtten terwijl er af en toe een slome ouwe IJslander aan de auto kwam sleutelen, maar waar ik mij het grootste deel van de tijd afvroeg of ze ons niet gewoonweg vergeten waren. Soit, de ventilator van de motor bleek kapot, en aangezien ze daar geen vervangstuk hadden liggen, moesten ze dat laten overkomen van Reykjavik, maar dat zou pas de volgende morgen arriveren.
Gelukkig heeft Akureyri, de tweede grootste stad van IJsland, een camping! Daar belandde ik al even mokkend als de kwaaie lesbo. Een dag van onze reis verloren, en bovendien was onze Belgische chocolade ook nog eens op. En dan die eeuwige wind, en kou! In strips zouden er nu allemaal leestekentjes staan met een doodskop en !!!!!!!!!
Valentijn was tijdens zijn vorige reis al in Akureyri in de botanische tuin geweest, en die stelde niet zo heel veel voor, zei hij, maar we konden er toch eens naartoe gaan aangezien dat zowat het enige was wat er te doen viel. Niet zo heel veel voorstellen? Ja mijn gat!
Er stonden voor het grootste deel bloemen en planten die je hier ook hebt, maar allemaal in volle bloei, en prachtig gecombineerd qua kleuren en soorten! Ik had al ideetjes voor onze tuin, maar die botanische tuin bracht mij toch een eureka!-moment. En mijn boze hoofd kwam weer helemaal tot rust... Ik had zin om weer naar huis te gaan en de tuin onder handen te nemen, it's not like I had anything else to do.
We maakten kennis met paddo-kat, zagen een pittoresk kerkje, keerden terug naar de camping om aan het avondeten te beginnen, doopten sojabrokken ( en de dagen nadien ook mekaar en zowat elke berg) om tot 'brekkies', lagen een beetje op ons dekentje... and that's about it. Een Italiaanse kerel probeerde mij nog binnen te draaien en een paar Fransen vonden onze tent excellent, dat vond ik wel genoeg internationaliteit voor één dag, dus gingen we slapen...


Zo'n lang stuk schrijven over één saaie dag, ik vind dat perfect kunnen!

... to be continued...

Yes we can!

Ik kijk naar mijn 365 foto's en ik mis
mijn rechte froefroe en een staartje
mijn gele baskets
mijn familie en vrienden die ik bij op de foto's heb gesleurd
winterkleren
het Duits militair kerkhof
zelfportretten maken, zot doen, mij shminken en verkleden

maar ik kan het nog hoor :-)

IJslandverslag deel 1

IJsland. Zo veel te vertellen, zo weinig woorden.

Maandag 3 augustus.
Mijn ouders gaven ons een lift naar de luchthaven van Eindhoven, waar we de IJslandgangers (bottinnen en afritsbroek) goed konden onderscheiden van de rest van de reizigers (teensletsen en short). Na drie uur door het vliegtuigraampje naar de wereld onder mij gluren, kwamen we aan in Keflavik. En de zon scheen! IJsland weet dat een goeie eerste indruk belangrijk is. :-)
Onze gehuurde Jeep Wrangler stond op de parking van de luchthaven, en na een beetje uitleg bolden we naar Reykjavik, waar we zouden overnachten vooraleer we het binnenland zouden intrekken. We dropten ons gerief op de camping en zetten de tent op, gingen even naar de supermarkt achter brood en beleg voor de volgende morgen, en gingen dan op verkenning uit in 't stad. Okee... stad is een groot woord. Groter dan Reykjavik zelf, bahaha! Ik had gehoopt op van die typische Scandinavische pittoreske huisjes, maar werd teleurgesteld. Het overgrote deel van de huizen bestond uit zowel muren als daken van golfplaten, en zagen er een beetje marginaal uit. Op een paar na, dan! En de Hallgrímskirkja was helemaal ingepakt voor restauratie, bummer! Terug naar de camping dan maar, om te eten en te slapen, want onze klok was twee uur teruggedraaid en wij waren dus al veel te vroeg uitgeteld.

Dinsdag 4 augustus.
We hadden al een aantal maanden een route in gedachten, die we afhankelijk van het weer in wijzer- of tegenwijzerzin zouden volgen. Omdat de weersvoorspellingen voor het binnenland vandaag het beste zouden zijn, vertrokken we dus in wijzerzin, iets waar ik sowieso wel blij om was omdat we dan dus ook aan de oostelijke kust aan de binnenkant van de baan zouden rijden, en ik dus niet vlak naast een ravijn zou hangen. :-)
Langs een weg - correctie: jeepspoor - die mij deed vermoeden dat we op de maan waren beland, reden we naar Landmannalaugar, ondertussen enkele rivieren doorstekend. Toen we daar 's middags eindelijk aankwamen, bleken de weersvoorspellingen onjuist: regen! Maar dan heb je natuurlijk dat IJslandse gezegde: "Als het slecht weer is, wacht dan vijf minuten!", en toen we onze bokes ophadden, was het al gestopt met regenen en konden we goed ingepakt (het waaide natuurlijk nog wel zo'n 100000 km per uur) aan onze eerste wandeling beginnen. Ik bewees al snel dat mijn conditie beneden alle peil is. IJsland bewees al snel dat het in een verfdoos gevallen was, wauw!
Enkele regenbuien later besloten we de kleinen toer te doen en terug te keren naar de auto, en maar meteen door te rijden naar Geysir, aangezien we geen zin meer hadden om halfnaakt in de koude wind naar de warmwaterbron te crossen.

In Geysir aangekomen begonnen we aan onze twee weken durende routine van tent opzetten, eten klaarmaken en naarmate het later en kouder werd: nog een paar extra lagen kleren aantrekken. Dat geldt dan alleen voor mij, Valentijn had evengoed met een lege valies naar ginder kunnen trekken, de hete brok!
In de avondschemering gingen we nog even naar de geiser en enkele pruttelputten kijken, om daarna op de camping te merken dat er Belgen met een knalgele Kangoo naast ons waren komen staan. Het ging over een Antwerps lesbisch koppel van ergens in de 40, en al snel bleek dat 'het dominante vrouwtje' a) een slechte dag had b) niet graag de tent opzette c) gewoon een vieze tinke was. Zij konden aan onze IJslandse jeep natuurlijk niet zien dat wij Belgen waren en hun geruzie maar al te goed konden verstaan.
"Joa ik zen kwoad! Ik mut altaa alles loate valle voor aa!", waarop ze met haar armen over mekaar in de auto ging zitten mokken en haar wederhelft alleen de tent moest opzetten. Gezellige avond!

Woensdag 5 augustus.
Na ons ontbijt gingen we de geiser nog eens bewonderen, die bij daglicht en tegen een prachtige blauwe lucht nog mooier was (en ook beter te fotograferen). Onze volgende halte was de Gullfoss, één van de dingen waar ik het hardst naar uitkeek. Een waterval die ook niet moeilijk te vinden is: je kan het stuifwater al van ver zien. Zelfs de bussen Japanners hadden dat al wel door! Dat heb je wel met IJsland: de meeste reizigers volgen quasi dezelfde route, waardoor je vaak dezelfde auto's en mensen tegenkomt aan bezienswaardigheden of op campings. Dus ja: aan de Gullfoss stond een gele Kangoo! Toen we de lesbo's kruisten op het paadje richting waterval, was de kwaaie aan het bellen met iemand in verband met 'een klakske van den tax free shop'.
Na het nodige bewonderen en fotograferen en helemaal natgestuifd zijn, vertrokken we langs de Kjölur, de binnenlandroute, en reden we door een landschap van stenen, zand, verre bergen; af en toe kruisten we een jeep of nog erger: een eenzame fietser! R-E-S-P-E-C-T, maar jullie zijn goe zot! Wat heb je aan IJsland als je altijd naar de grond moet kijken omdat je anders op je smoel gaat?
Vele uren later kwamen we aan in Hveravellir, een geothermaal gebied met kokende modderputten en een fluitende ketel. We maakten ook al snel kennis met de typische geur van rotte eieren die bij al die zwavel hoort. Okee nee, die geur kenden we al van de douches in Reykjavik.
Deze keer was het wel warm genoeg om in de warmwaterbron te duiken! Na ons badje lieten we ons drogen in 't zonneke en gingen we weer op pad (tja, op IJsland kan je niet veel doen of zien zonder urenlang rond te rijden). Er volgde een lange rit naar Hvítserkur, onze eerste halte waar Valentijn drie jaar eerder nog niet was geweest. De pluchen versie van de dinorots volgt nog! :-)


...to be continued...

Ik ben goed bezig met mijn goeie voornemens voor dit jaar! Die grote reis heb ik net achter de rug (verslag volgt nog, al kan je hier al een deel van de foto's vinden), en ik ben ondertussen ook weer naar de kapper geweest en loop voor het eerst sinds een jaar of vijf rond zonder rechte froefroe... vreemd om weer een voorhoofd te hebben. Maar wel frisser in de zomer (vermoed ik althans, want zo warm is het hier momenteel niet), en hopelijk gaat die witte strook dan ook weg. Als mijn froefroe opwaaide lachtte iedereen mij uit met mijn tweekleurig voorhoofd. :-)


En een tijdje geleden ben ik aan een quilt begonnen... die is nu eindelijk af! De bovenkant althans, hij moet nog een onderkant hebben ook om al die draden en rafels te verstoppen, dus de zoektocht naar een laken dat groot genoeg is kan ook beginnen. Ik ben blij met het resultaat! Het heeft effe geduurd tegen dat ik bij elkaar passende stofkes had gevonden, en tegen ik had beslist hoe de vierkantjes moesten zijn (niet recht op recht dus, maar verspringend per halve vierkant 8-). Ik weet niet of er een bepaalde officiële quilttechniek bestaat om die vierkantjes aan mekaar te zetten, in de boeken van de bib staat het allemaal zo veel te ingewikkeld uitgelegd, terwijl het toch maar gewoon vierkantjes-aan-mekaar-naaien is, toch? Hennieweej, ik had mijzelf verplicht om eerst een quilt te maken voor onszelf in plaats van te bezwijken voor de baby-dekentjes die ik op Flickr tegenkwam, maar die mag ik nu dus ook maken, voor tegen dat het ooit zover is.

... da moest er efkes uit...
:)

back home

Plusso:
- mijn schoenen niet moeten aandoen als ik naar de wc ga
- niet moeten aanschuiven aan wc's / douches
- 's nachts in zomertenue slapen in plaats van thermisch ondergoed, een dubbele laag pyama en kousen
- Arabella die komt aanstormen, effe stokstijf blijft staan, dan doorheeft dat wij weer terug zijn en weer verderstormt om te komen knuffelen :)
- de plant die maar groen bleef heeft mooie roze bloemetjes gekregen. al heb ik nog altijd geen idee wat het is
- slapen in een echt bed en eten op een stoel aan een tafel in plaats van op de grond
- gewoon een kast opentrekken voor eten of keukengerei in plaats van in de auto te rommelen tot ik de juiste zak vind
- in topje en short rondlopen en geen extra trui moeten aandoen als de wind opsteekt of als er effe een wolk voor de zon schuift
- foto's en filmpjes bekijken en alles weer een beetje beleven

Minno:
- zeker 3 machienen was moeten draaien tegen dat alles er door is. en dat dan nog moeten strijken ook
- donderdag alweer moeten gaan werken... morgen dus *aaargh*
- dat mijn haar dood aanvoelt van al dat zout in the blue lagoon
- dat het alweer gepasseerd is :'(

Glunderen. Dat is het enige dat ik kan als ik mijn knutselkamer nu binnenstap.
Vorige week had ik al verf gekocht, voor het geval ik eens tijd en zin zou hebben om te schilderen... maar probeer die zalige kleuren maar eens te laten staan! Ik heb maar direct geschilderd. :-)

haha, mijn muren hebben dezelfde kleuren als mijn blog - nog een bewijs dat dat een goeie kleurencombinatie is :-)

Ik heb lang getwijfeld over de juiste tinten en welke muur ik in welke kleur zou schilderen, maar het resultaat is gewoon perfect. Licht, vrolijk en inspirerend, en een schouw in krijtbordverf om op te tekenen. Ik zou beter nog eens 365'en, ik heb nu weer superveel ideetjes voor zelfportretten!
Nu nog alles inrichten... niet dat ik een vast plekje ga moeten vinden voor mijn nieuwste aanwinst, een laptop dient voor in bed/de zetel/de schommelstoel :-)


Voila, nu is mijn geld op. Al een chance dat het grootste deel van onze IJslandreis al betaald is. Al ga ik toch niet te zot mogen doen met stukken komkommer van 5 euro. Jippiekajeej, bijna weg! :-)

Jommeke in luilekkerland

Ik vraag voor mijn verjaardag altijd dingen waarvan ik verwacht dat ik ze toch niet ga krijgen, maar dit jaar gaven mijn ouders en broer mij dus wel degelijk een hangmat!!! Mijn zusde legde nog bij zodat ik ook een staander kon kopen, en na maandenlang een staanderloze hangmat te hebben, kan ik ze nu dus effectief gebruiken! In de tuin onder de boom liggen is leuk, maar onder de boom liggen in een hangmat is nog zaliger. :-)
Al die zonnige dagen die ik niet hangend heb kunnen doorbrengen, what a waste!



En om ook te kunnen relaxen als het regent, heb ik mijzelf ook maar een schommelstoel cadeau gedaan. Daar droom ik al lang van, en nu ik een eigen knutselkamer heb, kan ik dus volledig mijn goesting doen. Het is eigenlijk niet het model dat ik wou, maar wel de enige mooie tweedehandse die ik hier in de buurt kon vinden, en de goedkoopste ook. Ik wou eigenlijk dezelfde als die bij vrienden van mijn ouders - het is misschien al 12 jaar geleden dat ik daar ben geweest maar die stoel heeft dus wel indruk gemaakt, ze schrokken er zelf van dat ik mij dat nog herinnerde. Details zijn belangrijk, vindt mijn brein. :-)



Volgende zotte kost: verf voor mijn knutselkamer!
En nog een ongeplande zotte kost ook: de computer is het hier aan het begeven (oververhit geraken, plots vanzelf opnieuw opstarten, traaaaaaaage programma's, internet opstarten duurt like a whole day), en aangezien Valentijn zijn allerliefst Mac heeft, moet ik dus op zoek gaan naar iets nieuws voor mijzelf. Waarschijnlijk ga ik dus mijn allereerste laptop kopen, zodat ik in mijn schommelstoel kan blijven zitten. :-)

Wacht Ongeduldig Op Haar Pensioen

Allrighty, iemand vroeg er hier een update?
Ik zal proberen kort en bondig te zijn. :-)
Ik vul mijn dagen nog altijd graag met onder de boom zitten en samen met de kat naar de kikker kijken, of uit het raam staren, en ook met op zoek zijn naar het juiste evenwicht, cause that's what the vleervlinder is all about.
Hoewel het op 't werk alweer een tijdje rustiger is, zat ik toch weer met dat ambetante gevoel van ik-krijg-thuis-niks-gedaan, waar ik zowel een beetje wanhopig als lichtelijk agressief van word. Daarom had ik een dagje onbetaald verlof gepakt, helemaal voor mijzelf en mijn creatieve en huishoudelijke achterstand. En natuurlijk stond ik net DIE dag op met migraine, en kreeg ik nog niks gedaan. "Ik zou eens een week ni willen gaan werken, om mijnen to-do-list in te korten", dacht ik.
Dat dacht ik ook toen ik vorige herfst een kleedje wou maken. Ik verstuikte toen mijn voet en moest een week thuisblijven. Dat dacht ik ook vorige zomer, en toen zwollen mijn voet en been zodanig op door een dazenbeet dat ik een week niet kon gaan werken.
The body's got strange tricks to help out the mind.
Hennieweej, ik had al een half jaar steeds weer een overbelaste pols van zware dozen te heffen op 't werk; een paar dagen pijn en dan was het weer over voor een dikke maand, maar toen het een paar weken geleden weer van datte was, en de pijn na een week al tot mijn ellenboog doorliep, ging ik toch maar naar de dokter.
Peesontsteking! Ontstekingsremmers pakken dus, en mijn hand en arm een week niet belasten.
Mijn bazin was niet zo blij met mijn weekje thuis, net nu ze op verlof vertrok en er nog vanalles gedaan moest worden vooraleer we het kerstgerief (ja, nu) uitzetten.
Ik mag mij dat allemaal niet zo aantrekken. Echt. Want dat is wat ik doe: mij schuldig voelen omdat ik iedereen in de steek laat, boos zijn op mijn lichaam dat niet macheert zoals het zou moeten; en dan geniet ik voor geen meter van die week 'vrij' die ik zo lang wou. En daarna zit ik weer in dat vaste werkpatroon en heb ik spijt dat ik mijn week vergooid heb.
Ik heb mijn best gedaan vorige week. Ik moet mij niet schuldig voelen tegenover mensen die tóch al een zwembad hebben. Ik heb afgesproken met vriend(inn)en die ik alweer lang niet had gezien en dat heeft deugd gedaan. Ik ben bruin genoeg om mij niet meer wit te voelen (maar niet genoeg om mijn zus voorbij te steken). Ik ben tot een stuk of honderd conclusies gekomen. Ik heb echt kei veel fruit gegeten en géén choco. Ik heb een beetje gescrapt, geschilderd en genaaid. Dat is goed.

Alles kan beter!

Mijn to-do-lijst is bijlange nog niet genoeg ingekort om mij minder gespannen te voelen.
Ik wou een kleedje maken maar het model is zodanig ingewikkeld dat ik het efkes (een eeuw ofzo) aan de kant leg. Ik heb ook totaal gene zak gemaakt voor mijn toekomstige Etsy-shop. Ik heb niet gesport, geen cd's gebrand, geen foto-afdrukken besteld, nog maar twee gordijnen gemaakt van de vijf, nog geen lampen gemaakt voor in de living en de vestiaire, mijn werkkleren niet vermaakt en zelfs geen andere kleren gemaakt (nog op de planning: nog een ander kleedje, een rokje, bloesje en pyamabroek). Ik wil nog een mini-scrapbookje maken over ons nieuwe huis. Mijn knutselkamer schilderen - al kan ik niet beslissen welke muren groen en welke blauw moeten. Ik heb een laaaaange boekenlijst.
Ik heb zo weinig gedaan met die week, te weinig naar mijn goesting, al moet ik misschien gewoon eens echt proberen om mijn lichaam te laten rusten in plaats van veel te willen doen, want uiteindelijk doe ik tóch weinig en ben ik teleurgesteld.
Al was het ook wel pokkeheet. Ik heb NIET geslapen en de helft van mijn lichaamsvocht is verdampt. De andere helft zit nog altijd in mijn vet IN mijn lichaam, thank you very much.

In mijn hoofd heb ik al tientallen blogberichten geschreven over onze verhuis, maar ik krijg ze er niet uit, al die impressies. Ik wíl ze eigenlijk ook niet afgeven, want ik laad mij er aan op; ik ben als een batterij in een pries als ik 's avonds onder de kersenboom zit met de kat op mijn schoot... de zon gaat onder, de vogels fluiten, de bomen staan daar maar te staan maar er is zoooooooooveel om naar te kijken, ik geniet ervan om gewoon maar wat te kijken naar wat nu mijn nieuwe thuis is.
Ik tel al een paar weken verder, als de Franse moederdag gepasseerd is en het weer rustiger wordt, zodat ik tijd heb om gordijnen te maken, kleedjes, knuffels, een quilt... al zal dat ook wel een beetje van het weer afhangen, want ik heb nu misschien wel een eigen knutselkamer, maar zolang het zonnetje schijnt zit ik liever buiten dan binnen. Om te kijken naar... onze Rikker de kikker!!! :-)
Daar hou ik mij dus tegenwoordig mee bezig: werken (zelfs vandaag, en zelfs op pinkstermaandag, grmbl...), en aan ons vijvertje zitten, onder de kersenboom zitten, in de living zitten en genieten van de lichtinval... en met de kat spelen! Die heeft de verhuis ook goed overleefd! Nadat ze een paar dagen opgesloten heeft gezeten in het hok in de tuin mocht ze het huis verkennen, en nu geniet ze van haar hele territorium, inclusief klimbomen en vele vogelprooien. Ze doet superknuffelig en van de straat heeft ze schrik, dus dat is ook al een zorg minder voor mijn moederhart. :-)

Meer nieuws van zodra ik ook meer doe dan alleen maar wat rondhangen en rondkijken. :-)

Wahoei, gisteren hebben we eindelijk de sleutels van ons nieuwe nestje gekregen! We zijn ondertussen ook al overeengekomen wie welke kamer krijgt (met 4 slaapkamers hebben we namelijk wel plaats genoeg voor een knutselkamer voor mij en een 'nerd'kamer voor Valentijn, maar natuurlijk wilden we dan allebei dezelfde kamer...) en welke kleurtjes de muren krijgen. De volle dozen die heel onze living inpalmden hebben we ondertussen al verhuisd, nu kan fase 2 dus volgen: ons nieuwe huis schilderen en al ons ander gerief verhuizen. We hebben nog 3 weken tijd vooraleer we er mogen intrekken, dus dat zal wel lukken. Drie weken niet slapen van opwinding, aaah! :-D
Ik zie het superhard zitten. Er is nog wel werk aan, de vorige huurders hielden blijkbaar nogal van een mottige tint bruin, en 't is natuurlijk een oud huis met zijn gebreken, maar er valt iets van te maken. Ik ben vandaag zelfs verschoten, in de positieve zin dan... ik zit al bijna een maand lang (sinds we naar het huis gingen kijken dus) met het idee dat de badkamer donkergroene tegels heeft. Volgens mij heb ik dat gedroomd ofzo, want vandaag bleek de badkamer dus wel degelijk gewoon wit te zijn; een deel betegeld en een deel gewone muur die nog te beschilderen is! 'k Had al schrik dat we zouden verhuizen van een lichte (dat is dan ook wel het enige voordeel aan onze huidige badkamer) naar een veel te donkere badkamer, maar ik heb dus niks te vrezen. En er is zowaar zelfs plaats om een kastje te zetten voor handdoeken enzo, en er zijn schabbetjes voor allemaal kleine prullen, en een spiegel in één deel waardoor je lichaam niet vervormd lijkt! Ik ga weer weten hoe ik er écht uitzie! :-)
Het keukenblad is ook hoger dan hier, dat gaat ons dus rugpijn besparen tijdens de afwas. Onze huidige keuken is gemaakt voor kabouters ofzo, ik moet altijd in een belachelijke spreidstand gaan staan om op een normale hoogte te kunnen afwassen.
En het allerbelangrijkste: veel ruimte en veel licht! Ik ga zowaar de tuin kunnen zien zonder de deur open te moeten zetten. Vaarwel opgesloten gevoel. En ik krijg een eigen knutselkamer, dus ik kan zoveel rommel maken als ik maar wil. :-)

En tijdens al die drukte, en ondanks het feit dat er al zoveel van mijn knutselgerief is ingepakt, ben ik er ook nog in geslaagd om een keun te maken. Zonder uitsteldrang zelfs: 's namiddags bedacht, en dezelfde avond ben ik er nog aan begonnen. Mijn goeie voornemens werken wel redelijk goed dit jaar, het zijn nochtans dezelfde als anders. :-)