IJslandverslag deel 2

Donderdag 6 augustus.
Vol goede moed vertrokken wij rond 10u30 in Blönduós richting Akureyri, wisten wij veel wat voor onheil ons nog te wachten stond! Na een paar kilometer begon onze Jeep namelijk tuut-tuut te zeggen, en vertelde een rood lichtje ons dat de motor oververhit was. No panikare, wij zetten ons langs de kant van de weg, wat we sowieso al van plan waren om onze eerste geocache te zoeken (en vinden). Na een kwartiertje vertrokken we weer maar na een kilometer ofzo was dat rode lichtje er weer. Miljaar! Weer aan de kant van de weg gaan staan dus. Effe laten afkoelen. Weer vertrekken. Een kilometer rijden. TUUT-TUUT-TUUT! We're screwed, dacht ik, toen we ons op een paadje naast de baan parkeerden, in the middle of nowhere. Ik zou sterven in IJsland!!! Tenzij iemand van de boerderij aan de overkant van de baan ons tijdig zou vinden, achja, klein detail...
Anyway, Valentijn belde naar de jeepverhuurcentrale om het probleem uit te leggen, de gast aan de telefoon moest de kwestie daar even bespreken en zou ons binnen een kwartiertje terugbellen. Wachten dus, tot de gsm weer lawaai maakte. Er zou een takelwagen komen vanuit Akureyri, dat kon toch wel anderhalf uur duren tegen dat die er was, dan zou die ons naar Akureyri meenemen, dus nog anderhalf uur, en daar zouden ze in de garage de auto bekijken. Allright. We stonden daar al zo lang te koekeloeren, dus visten we brood en beleg uit de koffer, aten we, strekten we onze benen, smeten we steentjes in de rivier om onze woede te bekoelen en ook wel uit pure verveling, waaiden we (okee nee, ik) bijna weg, kropen we terug in de auto, staarden we naar de weg. En rekende ik. Nog 3u wachten tot we in Akureyri zijn, shit, ik heb net een halve liter fruitsap binnengekapt, ik kan dat geen 3u meer ophouden. Op het erf van de boerderij aan de overkant hadden we al een auto zien rondrijden.
Wat is wc nu weer in 't IJslands? Snyrting, okee...
Weer een dubbele laag truien aantrekken dus, nog een jas ook, misschien ook best handschoenen... toen ik de extreem lange oprit naar de boerderij opliep, kwam er vanaf het erf een jeep aangereden, met daarin de boerin en haar tienerzoon die Engels sprak, dus snyrting had ik niet nodig. Ze vertrokken juist naar... gohja... (één van die paar dingen naar waar je kan vertrekken als IJslander, wellicht...) en er was niemand meer op de boerderij, maar de staldeur was los en daar was een toilet. Ik zei dus takk (het enige IJslandse woord dat ik wel uit m'n mouw kan schudden zonder eerst heel hard te moeten nadenken over de tientallen mogelijkheden van de uitspraak van een bepaalde letter), ging naar het toilet en ging opgelucht weer in de auto zitten wachten.

Vele jaren later, zo leek het althans, arriveerde de takelwagen en reden we naar Akureyri... hobbelhobbel on the road, en met z'n drietjes naast mekaar op de bank moest ik ervoor zorgen dat ik niet tegen de schouder van de chauffeur in slaap viel. EINDELIJK kwamen we aan in Akureyri... alwaar we nog een uur ofzo in de garage wachtten terwijl er af en toe een slome ouwe IJslander aan de auto kwam sleutelen, maar waar ik mij het grootste deel van de tijd afvroeg of ze ons niet gewoonweg vergeten waren. Soit, de ventilator van de motor bleek kapot, en aangezien ze daar geen vervangstuk hadden liggen, moesten ze dat laten overkomen van Reykjavik, maar dat zou pas de volgende morgen arriveren.
Gelukkig heeft Akureyri, de tweede grootste stad van IJsland, een camping! Daar belandde ik al even mokkend als de kwaaie lesbo. Een dag van onze reis verloren, en bovendien was onze Belgische chocolade ook nog eens op. En dan die eeuwige wind, en kou! In strips zouden er nu allemaal leestekentjes staan met een doodskop en !!!!!!!!!
Valentijn was tijdens zijn vorige reis al in Akureyri in de botanische tuin geweest, en die stelde niet zo heel veel voor, zei hij, maar we konden er toch eens naartoe gaan aangezien dat zowat het enige was wat er te doen viel. Niet zo heel veel voorstellen? Ja mijn gat!
Er stonden voor het grootste deel bloemen en planten die je hier ook hebt, maar allemaal in volle bloei, en prachtig gecombineerd qua kleuren en soorten! Ik had al ideetjes voor onze tuin, maar die botanische tuin bracht mij toch een eureka!-moment. En mijn boze hoofd kwam weer helemaal tot rust... Ik had zin om weer naar huis te gaan en de tuin onder handen te nemen, it's not like I had anything else to do.
We maakten kennis met paddo-kat, zagen een pittoresk kerkje, keerden terug naar de camping om aan het avondeten te beginnen, doopten sojabrokken ( en de dagen nadien ook mekaar en zowat elke berg) om tot 'brekkies', lagen een beetje op ons dekentje... and that's about it. Een Italiaanse kerel probeerde mij nog binnen te draaien en een paar Fransen vonden onze tent excellent, dat vond ik wel genoeg internationaliteit voor één dag, dus gingen we slapen...


Zo'n lang stuk schrijven over één saaie dag, ik vind dat perfect kunnen!

... to be continued...

The saga continues: Bigfoot strikes again

Vrijdagavond als verrassing voor Valentijn samen gaan eten in de Kastart in Gent omdat het daar twee weken geleden stampvol zat; dan ik alleen naar Antwerpen en daar blijven slapen bij mijn zus; zaterdag samen naar 's Hertogenbosch om een vriendin te bezoeken die daar tegenwoordig woont en werkt; zaterdagavond met z'n drietjes terug naar Antwerpen voor een concertje van Tom Pintens; zondag Antwerpen vanuit de lucht bekijken vanop de politietoren en een wandelingetje maken in het Middelheimpark... dat was zowat de planning voor dit weekend, en zeker zonder regen zag ik dat volledig zitten.
Tot in 's Hertogenbosch is het gelukt... maar toen moest ik weer mijzelf zijn. :-/ Tijdens een wandelingetje richting Bosche Broek zagen we trappen die ideaal waren om springfoto's op te maken. Mijn eerste sprong werd ook meteen mijn laatste, toen ik mij totaal overschatte en helemáál niet van de vijfde trede tot beneden kon springen - ben dus af de onderste trede gegleden en op de grond gekwakt. Resultaat: een verstuikte voet en een geschaafde knie.
Lopen ging toen nog wel, dus wij zetten onze tocht verder, maar na een volledig verzadigende tussenstop in de Chocolate Company, ging het toch al niet meer zo goed. Na zo lang stil te zitten werden mijn stapjes alsmaar kleiner, en tegen dat we terug op onze bestemming waren, slofte ik al rond als een bomma en deed mijn voet meer en meer pijn. Mijn botten uittrekken ging toen ook al maar amper: mijn enkel was helemaal opgezwollen. Een paar huilbuien, telefoontjes, een dafalgan en een bord pasta later ging het al wat beter, en uitgestrekt op de achterbank van mijn zus haar auto sjeesden wij terug naar Antwerpen, en onderweg waren het alleen maar liedjes van Samson & Gert die mij konden opvrolijken. Mijn lief, ridder op het witte paard als hij is, kwam 's avonds nog helemaal van Menen naar Antwerpen gereden om mij op te pikken, en terwijl mijn zus en onze compagnon grandioos te laat kwamen voor Tom Pintens, lag ik weer te sniffen en te rillen en pijn te hebben op een achterbank.
Uren geslapen vorige nacht: I don't know, alles bij mekaar misschien vier uurtjes? En extra dipje: het boek dat ik aan het lezen was en bijna uithad, ligt nog bij mijn zus. Idem voor mijn favoriete pyama en mijn tandenborstel.
Soit, de dokter van wacht is vanmiddag langsgeweest en stuurde mij door naar de spoed, om foto's te laten maken van mijn voet, want hij dacht dat die misschien ook wel gebroken kon zijn. Dat was gelukkig niet het geval, en hoewel ik content ben dat ik toch efkes in een paarse rolstoel heb mogen zitten, ben ik toch niet zo happig op die paar dagen die ik moet thuisblijven.
Be careful what you wish for cause you just might get it. Dat komt ervan hé, als ik denk dat ik wel graag eens een paar dagen gewoon thuis zou zijn om op te rommelen, dingen af te werken, foto's in te plakken, een nieuw patroon te maken voor een kleedje, en om gewoon eens efkes op mijn gemakske te zijn. Bij die dagen moet ik blijkbaar altijd een gezwollen voet bijnemen. 't Is trouwens dezelfde voet ook.

Zijn er trouwens al pronostieken aan het rondgaan over de datum van mijn volgende accident en amputatie?

Moeder waarom leven wij

Hoe staan de zaken er ondertussen voor met the egg on my leg?
Niet! Ik kan namelijk niet meer staan, en ben van de ene dag op de andere veranderd in een mindervalide met een rode etterbobbel op mijn been en een gezwollen homp voet.
Buiten het feit dat ik nu mank in plaats van gewoon te lopen, en ik op mijn gat op en af de trap moet, valt het nog mee. Als ik beweeg trekt mijn vel en lijkt het alsof mijn been gewoon gaat openbarsten, maar het is vooral Morgen Maandag waar ik tegenop zie. Nu hobbel ik rond op blote voeten, en ik weet niet of ik mij om te gaan werken wel in schoenen geperst ga krijgen. We'll see...
Ondertussen herzie ik mijn mening drastisch. Ik hou helemáál niet van de natuur, modderfokking daas!!!


En omdat een ongeluk nooit alleen komt, heeft mijn rechterwijsheidstand na jaren van stilte besloten om zich er nog eens een beetje door te duwen. Dus ik ga weer voor De Neutrale Blik, want lachen of enige andere kaakbeweging doen zeer. O wee als er iemand een mopje durft te vertellen.

't Is m'n weekje niet. Ik loop al sinds dinsdag rond met een zere keel en een hese stem die van eat your heart out! doet richting Sarah Bettens, en ondertussen verslijt mijn neus ook al een stapel zakdoeken per dag en weegt mijn hoofd duuzt kilo. Mijn nek doet zeer, alleen vloeibare dingen eten gaat vlot (niet dat ik er nog iets van proef) en voor de rest heb ik gewoon nergens nog fut voor.
Ik lig als een zielige cavia te piepen in bed terwijl ik echt dacht dat ik deze week eens veel zou doen. Geen zelfportretten meer maken, geen lief om te entertainen... tijd zat dus om kleren te maken, boeken te lezen, te scrappen en in de tuin te werken. No way josé.
Nu hij weg is, merk ik hoe makkelijk het was dat Valentijn meestal al had gekookt als ik thuiskwam van mijn werk. Of dat hij al naar de winkel ging als ik overuren deed.
Nu ik alleen thuis ben, heb ik natuurlijk pech en komt alles samen. Overuren. Koken. Naar de winkel. Naar de tandarts. Naar de bib en de apotheek. Naar de Gamma voor nieuwe lampen voor de keuken (die moeten natuurlijk net allebei tegelijk kapotgaan, dus ik maar bokes smeren bij het lichtje van de dampkap).
En dan een spijker in een band van de auto. Dus ook nog eens naar de garage, terwijl mijn ouders eigenlijk op bezoek komen. Garage 1 is gesloten wegens verlof, maar er hangt gelukkig een blaadje met het adres van een garage waar ik wel terecht kan. Terug naar huis om op te zoeken waar die straat juist ligt, en de openingsuren checken. Naar garage 2, alwaar blaffende honden tegen de poort opspringen. Wat, gesloten?! Alle zaterdagen open, behalve net deze zaterdag. Terug naar huis om nog adressen op te zoeken. Voor de zekerheid maar bellen, stel dat ze toch gesloten zijn.
De ietwat overtijd zijnde boodschap "wij zijn blablabla dagen gesloten tijdens de eindejaarsperiode en wensen u alvast een voorspoedig 2006" horen.
De volgende garage die ik bel is nog een klein halfuurtje open. Ik weet de straat zijn. Ik race er naartoe. Ik kom in de straat aan. Ik weet het nummer niet. Soit, een garage valt wel op. Ik rijd een paar keer heen en weer door de straat, maar niks te vinden. Ondertussen is de garage nog maar een kwartiertje open. Ik bel aan bij een huis en vraag aan de mevrouw die opendoet of ze de garage misschien weet zijn. Zij zegt "joak joak, 'k ga 't joen keer utleggen, wacht wi, ik ga eerst min deure slutn." De mevrouw loopt terug naar binnen, doet de deur van haar living dicht (terwijl ik mij al klaarmaak om een ingewikkelde uitleg te memoriseren), komt terug naar haar voordeur en wijst naar een stapel banden 20m verderop. Daar is het, die lange oprit met een grote stal/hangar in een wei, waar ik natuurlijk al een paar keer voorbij gereden was. Maar een stal lijkt niet op een garage, eh. :-/

Hennieweej, mijn band werd gerepareerd, en mijn ouders stonden al lang voor mijn deur. Ik had, wegens hoofd van duuzt kilo, de kans nog niet gehad om de keukenlampen te vervangen, dus dat heeft mijn vader ook maar direct gedaan. En extra plankjes geïnstalleerd in het schoenenrek, want mijn collectie breidt zich uit. ;-)
Na gegeten hebben, reden wij dan naar Beauvoorde en keken een beetje rond in het kasteel en het park. Toen kwam de onopzettelijke kroegentocht. Café 1 was vlak aan het kasteel, wij hadden dorst en gingen iets drinken. Onderweg naar het volgende dorpje moesten we nog eens stoppen bij de taverne die in het toeristenboekje van mijn moeder stond. In het boekje zag het er gezelliger uit dan in het echt (want in het boekje stond niet dat de Jack Russels van de eigenares in uw vingers bijten) maar we dronken er toch maar iets. Een paar dorpen verder was een restaurant waar mijn ouders lang lang geleden nog iets gegeten hadden, dus moesten we daar ook naartoe, het was toch ongeveer etenstijd. De menukaart bleek prijziger dan lang lang geleden, en toen mijn vader vroeg of hij de garnaalkroketten misschien als hoofdgerecht kon krijgen in plaats van als voorgerecht, misschien met een slaatje erbij, zei de eigenaar dat zoiets eigenlijk voor het kindermenu was, en dat het hier geen frituur was. We hebben dan maar gewoon wéér iets gedronken *klots klots* en zijn dan weer vertrokken, richting Het Labyrint, onze vaste stek van vroeger toen wij nog gingen kamperen in Kemmel. Het was gezellig, tussen de Jezusbeelden en met zingende 60-ers op de achtergrond, en wij kregen ons slaatje zonder problemen. Mijn vader moest, toen de serveerster het dessert kwam brengen, natuurlijk weer voor de zoveelste keer vragen of Filliers nu eigenlijk werd uitgesproken als Filliers of als Filjee. En hij weet het natuurlijk al lang, want het is toch ook niet 'de glaasjes van plezjee'?!?!

Ondertussen zijn mijn ouders weg en mijn stem ook ongeveer, van heel de tijd mee te zingen met de radio en van te hard te lachen met mijn vaders "pompoenschieten? probeert gij da maar ne keer... ik krijg da ni door mijn loop za!" en mijn eigen "we zijn in Wijtschate... ik kom hier graag... want ik kan wijd schate!" :-D
Maar nu zit ik hier weer zielig alleen... gelukkig heeft Valentijn deze week gebeld! Hoewel ik de avond voordien, toen ik hem belde, wel wist dat hij niet zou opnemen (want zijn gizmo ligt het grootste deel van de tijd af), had ik toch nog chance toen ik zijn stem hoorde op zijn voicemailinspreekding, waar ik helemaal niet aan gedacht had. :-)
Nog een weekje en hij is weer thuis... ondertussen hou ik mij bezig met het bekijken van filmkes, het missen van zijn s(p)ierballen, en het missen van op-reis-gaan.



Let vooral niet op mijn belachelijke stem. Die is alleen zo in filmkes, niet in het echt. Hope I.

:'(

wou een foto trekken van mij met onze nieuwe tent op mijn kop en heb mijn camera laten vallen... hij werkt nog wel maar het lensklepje is kapot :'(
morgen... okee nee eigenlijk al vandaag (dus ben zelfs te laat met mijn zelfportret): winkels dicht
maandag: werken
dinsdag: naar barcelona

very bad timing... en wat een kuteinde voor al die jaren trouwe dienst... mijn camera heeft al op vanalle zelfgefabriceerde statiefvervangende constructies gestaan en nu valt hij gewoon van de zetel... was dan toch - puur voor de dramatiek - van een grotere hoogte gevallen!
alsof ik nu nog ni genoeg aan mijn hoofd heb :-s

een donkere dag voor mijn innerlijke bakvis

Heath Ledger is dood :'(

en dat is dan het eerste dat ik moet horen als ik wakker word...

Miniscule

have a nasty talk-like-a-pirate day!

'k Ben het eigenlijk al lang van plan en 't is er nog nooit van gekomen, maar een jaar na datum vind ik het toch echt tijd: I present you... de dvd van mijn duosprong!
Allee, 't is ni de volledige dvd want het beginstuk is een voorstelling van de paracentra en alle soorten sprongen, dus dat heb ik er afgeknipt.
Het stuk duurt nu ongeveer 9 minuten, een heel klein deel van uw tijd... komaan, 9 minuten om mij uit te lachen! :-)

Voor degenen die - schaam op jou! - nog niks gezien hebben: na een week lang foto's uploaden is onze reis eindelijk helemaal verflickrd... rust, eindelijk...

Ondertussen heb ik ook een aantal filmkes veryoutubed!

Laerdalstunnel, 24,5 km lang, met ongeveer om de 6 km een blauw verlicht stuk waar ge efkes langs de kant kunt gaan staan


Japanner die op het strandje aan de camping in Laerdal aan het fluitspelen was... de klanken zouden dan weerkaatsen tegen de bergen en zich zo een weg banen naar zijn homeland, om duidelijk te maken dat hij heimwee heeft (maar waarom speelt hij dan Amazing grace??)


Mussen die op etensrestjes vliegen... in het echt was het veel cooler :)


Jotunheimen, AKA the freezing hell... lawaai komt van de wind omdat ik met mijn camera uit het raam van de auto hing - 'k ben nog altijd niet helemaal ontdooid


... en toen botsten we tegen mekaar
(opgelet: filmke met spastische lach, niet voor gevoelige kijkers!)


funky sprongskes!

Feiten over onze reis:
- Er zijn in Noorwegen een stuk of zes verschillende Coop-supermarkten... Coop marked, Coop bygg mix (= bouwmarkt waar ik ben beland toen ik een BROOD wou kopen :p), Coop mega, Coop elektro, Coop mini en Coop forum! Ha, en nu gij!
- Jong of oud, man of vrouw, toerist of inboorling... iedereen draagt Crocs! Heelder families met Crocs! Beren van venten met knalgele of roze Crocs, oh my god!
- 'Dretse' is hét (althans mijn) woordje van deze reis en betekent zowat alles dat nat, vies, vallend of smurrie is (dus water, kak, rivieren, watervallen, modder, eten, regen...)
- Ik zat op een grasveldje en voelde iets nat en ik dacht 'hé, hoe kan da gras nat zijn nu het eindelijk eens NIET geregend heeft?' dus ik voel onder mij *tast voel wrijf* en ik bleek in een hondenstront te zitten. EIH!! Grootste trauma van de hele reis!
- Op onze eerste wandeling zijn we de GPS al kwijtgeraakt :-(
- In Scandinavië zetten ze pretparken in the middle of nowhere langs de baan, of in Göteborg gewoon rap eentje naast de autostrade
- Ik heb 16 muggenbeten en werd krankzinnig van de jeuk!
- Wij zijn nu professionals in het opzetten en afbreken van de tent (in regenweer), al waren wij dat natuurlijk eigenlijk al ;-)
- Belgische toeristen zijn niet vriendelijk! (ze lachen nooit terug en zeggen ook nooit hallo, hoewel ze in tegenstelling tot alle andere toeristen de enigen zijn die ons verstaan)
- Wij zijn door lange (eentje van bijna 25km) smalle tunnels gereden!
- Wind op de boot is de beste haardroger ter wereld
- Als het overdag regende, klaarde het 's avonds op (en andersom)
- Onze Hollandse buurkinders van op de camping hadden een kunstwerk gemaakt waar we naar mochten komen kijken voor 1 kroon (= ongeveer 10 eurocent), ze zijn ons een blaadje komen afgeven met daarop 'art nr. 51', meheheh :-)
- Noren steken voorbij op smalle slingerbaantjes en rijden in het midden van de baan
- 'Glittertind' is de coolste bergnaam ooit
- Er is in Noorwegen een gebied dat 'Slettefjell' heet en onze straatnaam op de camping in Denemarken was 'Sletten'... die vuile Scandinaviërs toch
- Wij hebben samen zo'n 4kg potetsalat gegeten
- Er staan in Scandinavië ontelbare kraampjes met aardbeien langs de baan, maar ik heb nergens aardbeienvelden of serres gezien...
- Wij waren bijna dood toen er een bus vanachter een haarspeldbocht kwam en in het midden van de baan reed!
- Daarom deed ik vanaf toen mijn ogen dicht als er tegenliggers kwamen en de baan zo smal was dat ik dacht dat we tegen (of over) de stenen muurtjes of de vangrails zouden kwakken
- Bijna iedereen heeft daar een grote trampoline in zijn tuin staan (en ik kan begrijpen waarom!)
- We hebben een motorrijder gezien met een breed lichaam met daarop een minihoofdje... een typische Noor: breed en gespierd van al dat hout hakken, klein hoofdje van zo weinig na te denken ;-P
- In Legoland hebben ze een nieuwe attractie (zoiets als de Speedy Bob in Bobbejaanland) waarop mijn arme hart het bijna begaf. Al had ik er moeten tegenkunnen na al die Noorse haarspeldbochten...
- rozen doen het goed in Scandinavië

Ik vind het spijtig dat
- ik geen elanden heb gezien (behalve van Lego)
- ik niet heb gezwommen in de zee (maar wel in het zwembad op de camping)
- we niet naar de Hardangervidda en Jotunheimen zijn geweest (okee, we zijn er wel langs gereden...)
- ik geen souvenirs (trollen! vikingjuwelen! Noorse kousen!) heb gekocht
- mijn schouders zijn verbrand maar ik voor de rest niet gebruind ben
- ik geen runetekens, hunnebedden of andere mysterieuze dingen gezien heb
- we niet hebben geroeid/gewatertrappeld
- ik niet in een echte Zweedse Ikea of H&M ben geweest
- ik niet ben afgevallen

Ik heb gedroomd dat
- ik zwanger was maar ik wou het aan niemand verklappen (en daarna heeft Valentijn gedroomd dat we een superschattig kindje hadden met blauwe ogen, iiiiiiiiih)
- Kathleen, ikke en nog een ander meisje heldinnen waren à la Powerpuff Girls! Ik heb een demon in de vorm van een boom bestreden!
- Valentijns tante een mooie sneeuwtuin had waar ik foto's van wou maken en toen had ik haar kleren door mekaar gehaald (want haar tuin was eigenlijk haar kleerkast)
- Valentijns neef 'nonkel Theo' zei tegen MIJN vader :-s
- ik Peter Pan-kleren had en ik daar gewoon mee rondfietste!
- Marjolijn mij 5000 euro had gegeven om luizenshampoo te kopen (omdat ik een foto heb van een plaats in Noorwegen die 'de luizenheuvel' heet omdat het vroeger een kampplaats was van werkmannen die veel luizen hadden... en ik had haar wijsgemaakt dat wij daardoor ook luizen hadden gekregen) omdat we anders niet samen naar Londen zouden kunnen! Die heeft gewoon geld teveel ofwa!
- ik aan het flirten was met Mick Jagger, Valentijn toen boos werd (ook omdat ik zijn onbestaande Afrika-infokaarten door mekaar had gesmeten) en mij achtervolgde met het grasmachien, maar uiteindelijk heb ik zijn benen afgereden :'(

Mijn ouders wisten mij te vertellen dat
- een meisje waar ik vroeger nog mee op school heb gezeten een half jaar in coma heeft gelegen en dat ze nu de machines hebben afgezet...
- een jongen uit de scoutsgroep van mijn neven overleden is aan een schedelbreuk nadat hij op kamp een vlaggenmast op zijn hoofd had gekregen
- onze (okee, hun) rosse kat met zijn voorpoot in een (ratten)klem heeft gezeten... die hebben ze er dan na veel zotte toeren kunnen afhalen ('t is eigenlijk een 'geadopteerde' zwerfkat die zich niet laat pakken) en toen hing een stukje van zijn poot nog maar half vast, en nu is het er afgevallen... hij hupt dus rond op drie en een halve poot, de arme sloeber!
- mijn broer misschien niet alleen in bed lag want mijn vader had een bloesje gevonden op de oprit! Al kan dat ook wel van het buurmeisje zijn... maar ik hoop dat het van niemand is, want het is mooi en dan krijg ik het :-p

En bijkomend
- zitten we met een woekeringske (die gekke courgette toch...) in de serre en een XL zonnebloem
- is Arabella na een volle dag (en nacht!) komen opdagen (toen ik in de serre kwam stak daar opeens een gek hoofdje uit een bloembak, mahaha)
- zou ik graag mijn blog een andere lay-out geven maar ik snap geen zak van html! Waarom is het zo moeilijk om gewoon een foto in de hoofding te verwerken? En why the hell kunt ge alle kleuren veranderen behalve die van de allerachterste achtergrond?
- hebben wij gisteren in Planckendael Freya Van den Bossche gezien, en ze zag er moe en oud uit!
- ben ik Sneeuwwitje.

Ik probeer dagelijks een deel foto's van de reis op Flickr te zetten maar het kan nog efkes duren tegen dat ik klaar ben, 'k moet een selectie maken uit een stuk of 1000 foto's. :-s
(Valentijn is ook nog bezig aan zijn best of, maar voor wie niet kan wachten - want de grappigste foto's komen meer op het einde - : hier heeft hij alles al staan)

Na 5x - een record! - naar de tandarts op 2 maanden tijd ben ik er eindelijk (voor een jaar althans) vanaf! Net nu ik de tandarts cool begon te vinden. Ze speelt Nightwish! (h)
Niet dat ik er veel van heb gehoord, met al die boren, hamers, spuiters, laserpistolen, slijpschijven en afzuigsystemen in mijn mond.

Slim van mij om dan zoiets lekkers als gevulde paprika's klaar te maken terwijl ik amper fatsoenlijk kan eten met mijn halfverdoofde mond...

Just my luck

Vandaag op 't werk was ik een beetje Unlucky Alf. Eerst haalde ik mijn vinger helemaal open aan een zinken bloembak, daarna reed ik met een grote kar tegen mijn hiel met als gevolg dat het enige stukje stof dat ervoor zorgde dat mijn schoen achteraan niet uit mekaar hing, ook van m'n zool afscheurde... nu zijn mijn ouwe basketsloefen helemaal kapot. En loop ik een beetje mank.
'Gelukkig' heb ik net geen werkschoenen nodig, de drukke periode is plots veranderd in "pas volgende week woensdag terugkomen". Ik heb de laatste tijd meer weekend dan week... 'k zal die tijd maar gebruiken om eindelijk eens met mijn naaimachien te leren werken, nu ik nieuwe stofkes heb gekocht.

Prikkelbaar

Daarstraks op 't werk moest ik opeens enkele karren cactussen overladen omdat de planken waren ingezakt. Kapotte potten en planten er uit halen, de rest op een goeie kar zetten: no big deal.
Die potten (met cactussen in) stonden in kartonnen dozen... ik had een doos half op 'de goeie kar' gezet en begon die leeg te laden, maar doordat het gewicht niet meer verdeeld was, sloeg die doos omver. En wa doede dan in ne reflex? Tegenhouden MET UW HAND!
What can I say... 'k ben toch wel efkes bezig geweest met het verwijderen van mijn gratis accupunctuur. :-s

Great... al een week lang werken telefoon en internet hier niet meer. Gelukkig bestaat er nog zoiets als de bib en schoonfamilie, zodat ik toch nog af en toe mijn mails kan checken. Maar toch voel ik mij afgesloten van de wereld...

*kruipt terug in haar grot en laat een baard groeien*

Een verse doorgehakte en gepaneerde knoop

Woensdagnacht geraakte ik maar niet in slaap... ik had weer eens met kapsels geknutseld op de computer en kon het niet meer uithouden: dat haar moest er af! Maar de kapper was 's nachts niet open (allee?!) dus the first thing to do in the morning was een afspraak maken. Ik ben wel speciaal vroeg opgestaan om naar de kapper te gaan, hoe hard moet ik wel niet op springen gestaan hebben jom?*

Nu loop ik ongeveer twee uur rond met versgeknipt haar en heb ik al het volgende gedacht:
- Joepie, een jong fris kopke! (En dan zegt de kapster: ge ziet er veel ouder uit.)
- Shit, hoe zag ik er nu weer uit met lang haar? Ik ga het terug laten groeien om het te weten...
- Wax in mijn haar doen, veel te veel werk, dat hou ik geen drie dagen vol... ik ga het gewoon nooit meer wassen en kammen.
- Waaw, ik kan een foto trekken zonder dat mijn haar in mijn gezicht valt!
- Hèh, waar is mijn haar? (terwijl ik mijn jas en sjaal aandoe en mijn haar uit de kraag wil trekken)
- Ik mag er nimeer aankomen want het ligt al terug plat...
- Zou ik nu ook nog een nieuwe piercing laten steken? En een tattoo laten zetten?
- Ik heb helemaal genen haardroger...

Anyway, het resultaat:

Voor meer info bij de foto's: hierzo!

* (het antwoord is: heel hard)

R.I.P.

Na mij jarenlang gezelschap gehouden te hebben op mijn bureau, tijdens al die zware examens en onmogelijke liefdes, ja, na al die tijd samen heeft mijn klimopje de geest gegeven.Bij wijze van surprise had ik 'm een tijdje geleden versche potgrond gegeven, er van uitgaande dat een plant dan beter groeit.
Maar er werden opvallend veel blaadjes bruin. En die vielen er dan nog eens af ook, sèèèg!
Na een grondig onderzoek daarstraks op de operatietafel kwam ik tot het besluit dat mijn plantje zijn wortels bijna allemaal afgestorven zijn.
Dus schakelde ik maar een hulplijn in, aka la mama, met de vraag of ik die wortels op één of andere manier nog terug zouden kunnen laten groeien. Maar dat ging dus niet. En ze wist er nog bij te vermelden dat haar klimopjes nu ook juist allemaal kapot zijn, en die staan er ook al jaren en daar is nooit iets mee geweest!
Het is wel duidelijk he. Die klimopsjes zitten in een sekte en hebben zich op hetzelfde moment ritueel gezelfmoord.
Zo shtoem dat ik nog maar vorige week op kamerplantenjacht ben geweest. And such a waste van die verse potgrond!

Toen waren ze nog met vijf...

Ik stond rustig af te drogen toen het wijnglas in mijn hand *krak* zei. Plots. Er zat geen barst in ofzo. Ik was niet overdreven ijverig of agressief. En ik heb ook geen handen als kolenschoppen.
Nee, ik ben gewoon te sterk voor deze wereld.

Nooit Was Ik Nog Ramen

Regen. Een actueel fenomeen, in tegenstelling tot sneeuw.
Regen binnen, ook altijd een actueel fenomeen als het ons huis betreft.

Daarstraks besloot ik om het rolluik van De Andere Kamer (aka knutsel- en rommelkot, vanaf nu aka De Blauwe Kamer) nog eens open te doen. Ge kunt daar namelijk niet heel den tijd in den donker zitten he. Oja, er is elektriciteit hoor, maar dat beetje natuurlijk zonlicht tijdens deze wintermaanden is toch kostbaar. Iets later bewees het raam nog maar eens dat het echt geen isolatiewonder is (daarom dat dat luik heel de dag dicht is), toen er regen over de vensterbank stroomde, langs de binnenkant.
Aiaiai (Puerto Rico), dacht ik, sebiet mijn bureau vol water! Gelukkig had ik daar geheel toevallig net een dweil liggen en die slaapt nu op de vensterbank.

Effe later ging ik beneden iets halen en zag ik druppels op het keukenraam. Logisch, zou men zeggen, het regent namelijk. Maar de keuken grenst helemaal niet aan buiten. Neejneej, de keuken grenst aan de gang, dat geval met een glazen dak en een goot. Dat geval dat al eens onder water heeft gestaan toen het, dankzij het evil yoghurtpotteke dat in de regenpijp vastzat, met bakken binnenregende. Als het regent en ge staat onder dat glazen dak, dan voelt ge gewoon allemaal fijne druppeltjes. En langs de zijkanten zijn de druppels al niet meer zo fijn - er staat al een kleine plas.
En het ergste is: druppels... op... de... ramen!
Moet dat NU?! Ik heb sinds eergisteren mijn halfjaarlijkse partijtje ramen-wassen achter de rug! Stupid rain, you're ruining my day!
Joenge joenge toch, daar krijg ik zo het schijt van he...
Geef mij maar een bunker.

Het zal wel aan het stormweer van gisteren gelegen hebben... 'k heb weer raar gedroomd vannacht.

Ik kwam thuis en liep door de tuin, en de rommel achteraan viel mij al direct op. Paletten, kapotte emmers, plastic, stukken plant... shit jom, had de buurvrouw dat allemaal over den droad gezwierd?!
Toen ik het tuinhuisje passeerde, zag ik dat de rechterkant er was afgerukt door de wind. Het dak hing er nog half aan te bengelen, het hout lag overal verspreid. Ikke direct panikeren... onder al dat puin staat Arabella's 'huisje'! Ik begin al dat hout daar weg te smijten en vind haar huisje terug: de achterkant is gewoon hélemaal ingedrukt door een grote balk. Ik tast in de bak en voel wel iets zachts, maar dat is te klein om Arabella te zijn.
Van den duvel gesproken komt ze vanuit de struik achter het tuinhuisje gekropen; moe, vuil en gewond... en zonder staart. Ik tast nog eens in haar bak en het zachte ding dat ik voelde, bleek haar staart te zijn. Hij zat helemaal geplet onder die balk en om er uit te geraken, had ze zich gewoon moeten losrukken. Ik begin kei hard te wenen en met Arabella in mijn armen loop ik naar binnen, waar Valentijn op zijn dooie gemakske computerspellekes zit te spelen.
"Allee jom, 't heeft kei hard gestorm, zijt gij al gaan zien buiten?? Arabella haar staart is er af!!"
Valentijn kijkt maar half geïnteresseerd op van zijn spelleke en ik moet hem bijna aan zijn oren mee naar buiten sleuren.
Daar besluit hij dat we de weggewaaide planken van het tuinhuisje er gewoon terug tegen moeten timmeren, de eigenaars zouden dat toch niet merken. "Doe da maar rap," zegt hij, "sebiet komt er bezoek."
Valentijn gaat naar de garage, doet de poort open en laat Goya en zijn lief binnen. Ze hebben bij wijze van cadeautje een klein ros katje bij, maar dat moeten we niet hebben.
"We hebben al genoeg kattenmiserie gehad, Arabella gaat daar toch op beginnen flippen en ze heeft rust nodig, haar staart is er potverdekke af! Ze gaat nooit meer kunnen klimmen!"
Opeens komen mijn ouders ook tevoorschijn, de tuin verandert in een living en wij ploffen allemaal in de zetel. Goya vertelt me dat hij mij vanaf nu 'Bieke-okee' gaat noemen. "Euhm, okee dan...", zeg ik.
"Haha, ziet ge wel!", roept hij uit.
(Uhu... :-s)
Mijn ouders blijven maar rondhossen met kommen chips en schalen met toastjes. Plots heeft mijn vader zin om vleeshoopke te spelen en springt op mijn schoot.
Mijn broer en neef (het verbaast mij al niet meer dat iedereen maar gewoon komt binnenvallen) springen er ook bij op, mijn moeder roept "ahja, den Donald Duck zit ook nog in de microgolf!" (Donald Duck croque monsieurs, zo bleek), iedereen kreunt pijnlijk van al dat eten, er springt nog wat volk op de vleeshoop, en ik zeg kei droog "mijne chips is geplet."

Het gepaste moment om wakker te worden.

Ben direct naar de tuin gekrost en met Arabella is alles nog okee!
En dat tuinhuisje... och jom, dat hing al half uit mekaar...