Een jaar en één dag geleden besloot ik, aangestookt door Lilith, om met 365 days te beginnen. Een jaar lang elke dag een foto trekken van mijzelf en op Flickr posten. Toen leek het redelijk impossible, met mijn gebrek aan discipline en langdurige interesse om iets vol te houden... maar kijk, we zijn een jaar later en 365 zelfportretten verder!
365/365... het klinkt zo zalig, als 100% op mijn rapport. :-)

Vandaag, mijn eerste dag zonder, merk ik hoeveel tijd daar in kroop. Tegen dat ik mij soms verkleed of geverfd had, en vond dat mijn idee goed genoeg uitgewerkt was; en tegen dat die foto dan bewerkt was en op Flickr verscheen met de nodige uitleg of bijpassend filmpje dat ik dan eerst nog moest opzoeken op Youtube... uuuuuren.
Op dagen dat ik veel tijd, zin en inspiratie had, was dat allemaal plezant - 's avonds na een lange werkdag nog iets moeten verzinnen was dan weer een pak lastiger. Toch heb ik nooit overwogen om te stoppen.
Dat ik zou eindigen met 365 foto's stond voor mij vast, al heb ik er wel vaak op gevloekt en gewenst dat het al gedaan was.
En nu is het gedaan. Ik ben trots op mijzelf dat ik iets heb kunnen volhouden tot het einde, dat ik zelfs op de momenten dat het mij eigenlijk allemaal niet meer interesseerde, toch genoeg discipline had om door te gaan. En ik ben ook trots op die dagen dat het mij wel interesseerde, dat ik iets dat in mijn hoofd zat op mijn scherm kreeg, dat ik zot kon doen en mijn zorgen kon vergeten, dat ik triest kon zijn en mijn wanhoop van mij af kon poseren.
En ik ben blij met alle steun die ik heb gehad... de vele reacties en complimentjes, de keren dat ik Explore heb gehaald, de inspiratie, de harten onder mijn riem op moeilijke dagen, het gelach op andere dagen, de mede-poseerders... danku iedereen!
Voor buitenstaanders is het misschien moeilijk te begrijpen wat voor impact heel dat project op iemand kan hebben.
Ik heb zoveel bijgeleerd. Niet alleen over compositie en fotobewerking, maar vooral over mijzelf. Dat kikkerperspectief slecht is wegens vijfdubbele kin. Dat vogelperspectief goed is wegens enorme shmexay blauwe ogen. Dat er perverten zitten op Flickr die alleen maar reageren als er genoeg bloot vel op de foto staat. Dat Flickr verslavend is.
Dat ik mijn lichaam beter heb leren kennen door er zo elke dag mee bezig te zijn. En mijn geest ook. Amen.

(365/365)

crazy family :)

Na tien dagen in de Pyreneeën en de Provence valt het niet mee om weer in het dagelijkse ritme te geraken. No more naast bergriviertjes liggen met een sappige nectarine en de zon op mijn vel.
Vroeg opstaan doet pijn, zeker na een nacht amper geslapen te hebben en waarvan dat beetje slaap bestond uit vreemde dromen waarin een bende hiphoppers het huis van mijn ouders overneemt, en ik langs regenpijpen omhoogkruip en op vensterbanken van hoge appartementen balanceer en kan binnenkijken in De Kamers Van Het Verleden, woehoehoeh...
Dan een hele dag werken en mijn constant vergissen... en als ik thuiskom, wacht er nog strijk en afwas en werk in de serre. Met mijn op reis teruggevonden enthousiasme om nog wat kleren te maken, heb ik nog niks kunnen aanvangen wegens gebrek aan tijd en energie.
Gelukkig is het maar een korte week! Zaterdag naar Suikerrock, voor onder andere de Presidents of the United States of America, en de Sisters of Mercy. Tot nu toe nog mijn enige festival deze zomer (naast één optreden op Grensrock). Folkwoods staat deze keer sinds vier jaar niet op ons programma, wegens genen al te vette... hopelijk vind ik nog een compagnon om dat te compenseren op Dranouter. 'k Zit nog altijd te twijfelen tussen vrijdag en zondag - Tori Amos of Loreena McKennit. Waarschijnlijk zal het de eerste worden, 't is haar enige concert deze zomer. Ik mag het mij niet meer ontzeggen! :)

En dan totally los daarvan: een oproep!
Mijn 365 days zijn bijna om, nog maar ocharmkes 6 dagen te gaan, en ik ben op zoek naar coole ideetjes voor mijn laatste foto... na bijna een jaar is mijn inspiratie onderhand wel op, en ik wil op mijn laatste dag wel iets speciaals doen, geen zoveelste ik-ben-moe-en-lig-in-de-zetel.
Dus graaf maar diep in uw hoofd en let me know!

*klikkie*

weekends are cool but way too short

- Buiten in 't zonneke zitten, weer naar binnen gaan, mijn weerspiegeling zien in het raam en denken: wat.een.lijf! Zie die taille! Waar is mijnen buik naartoe? WAAAH ik zie er slank uit! :-D In mijn hoofd ben ik soms (meestal...) nog altijd iets te dik, maar in de spiegel zie ik eruit zoals ik al jaren wil dat het is... en van waar komt dat ineens? Ik eet toch nog altijd constant chocolade?!?

- Tot een kot in de nacht wakker kunnen zijn, opgewekt kunnen zijn, bezig kunnen zijn... wat een verschil met altijd maar moe en futloos en ongemotiveerd zijn!

- Met de trein, altijd een avontuur. Een vent zien die staat te pissen in de boskes aan het station, en doet hij dat met zijn rug naar de trein? Nee hoor, full frontal! Dat is al zowat de duizendste keer. Onze postbode doet dat ook. :-/
En dan 's avonds de trein terug nemen, als de zon laag staat en de trein een voorbijrazende schaduw is op de velden... zalig rustgevend... de trein is mijn bezinningsplekje. Al ben ik wel content dat ik er niet meer om de twee weekends op zit om mijn lief te kunnen zien. Maar toch... een goed plekje om te denken, gewoon te denken, niet na of voor, als er niet te veel bleitende kinders en taterende bomma's zijn tenminste. En dan, al voorbijrazend, alle huisjes aan het spoor checken en eentje uitkiezen om te gaan wonen. Ik mis de bossen en de velden...

- Afspreken met vriendinnen die ik een half jaar / 4 jaar niet heb gezien. Weer nieuwe oude gezichten, andere gezichten dan het gezicht dat ik graag zie, maar wel elke dag zie. Andere visies, andere zuurstof.
En dan in de Viavia echt zoooooooooo ongelooflijk zalige lasagne eten dat ik bij elke hap onbewust hmmm zeg.

En ondertussen zit Arabella nog altijd aan de catnip. :-)

joetjoebmeezingers

Zelfs na een hele dag verplicht naar foute muziek luisteren op Q-music zit ik nog altijd met hetzelfde in mijn hoofd als de laatste paar weken. Goodies!

Barcelona: uno

Al jaaaaaaren wou ik naar Barcelona - en ondertussen was zo ongeveer iedereen die ik ken er al geweest - dus enkele weken geleden kwam een droom uit. Helaas al op het way too vroege uur 5u45, but hey, afzien doe ik met plezier als het is om op reis te vertrekken.
Uiteindelijk had ik evengoed nog efkes in bed kunnen blijven liggen, want zoals het een ongeschreven wet is bij Ryanair, vertrok ons vliegtuig met een uur vertraging. MAAR een uur vertraging, als ik me bedacht dat we een paar jaar geleden met een dag vertraging pas in Schotland belandden (en toen waren we al op het veel belachelijkere uur 4u opgestaan!).
Wij zagen de Eiffeltoren, vanuit de lucht weliswaar, en Valentijn zag Versailles maar ik niet want weet ik veel naar welke pijl in welk bos hij wees; en zwembaden, schroothopen, blauwe, groene en bruine rivieren, een biggetje met een krulletjespruik, een enorm slapend hoofd van een elfenkind, tangramfiguren, egeltjes zonder stekels, massieve witte wolken, slagroomdotten waar ik een hap van wou, voorbijdrijvende watten die tot slingers waren geregen voor een feest dat niet iedereen zag, ronde akkers als taarten, gecodeerde boodschappen aan aliens, de Pyreneeën, en efkes een regenboog. Ja, ik wou aan het raamke zitten...

Nietsvermoedend lieten wij het zonnige België achter om rond 13u aan te komen in een regenachtig Spanje. De busrit van Girona naar Barcelona diende om een beetje te slapen, te wijzen naar elke kerktoren die wij zagen vanaf de autostrade (met de woorden 'kijk, de Sagrada Familia!'), en om te grinniken als de buschauffeur in het Spaans vloekte.
Toen we arriveerden in het busstation kochten wij direct onze Barcelona-card, zodat we 5 dagen met de metro konden en ook gratis bonnen of kortingsbonnen hadden voor de miljoenmiljard dingen die we zouden gaan doen en bekijken. Van daaruit metro'den we maar meteen naar de jeugdherberg aan de andere kant van de stad, om in te checken en onze rugzakken te droppen. Onze slaapkamer bleek niet veel groter dan onze badkamer thuis, maar we hebben ze dan ook niet veel gezien. ;-)
Want wij moesten en zouden direct Barcelona zien, al was het maar een kleine glimp! Dus próxima estacion'den wij richting Parc de la Ciutadella, alwaar wij, om de cliche's betreffende het weer in Spanje te doorbreken, nog een regenbui op onze kop kregen. Daardoor lieten wij ons niet afschrikken, en Bigmouth ook niet! Wij stapten richting Barri Gotic om daar onder andere te belanden aan en in de Santa Maria del Mar, de ramblas, la Boqueria (alwaar wij een bakje fruitsla kochten met veel watermeloen in, yummie!), maar het Hospital de la Santa Creu vonden wij nooit, en dagen later zou ik mijn weinige hersens daar nog over breken... maar daar zijn we nog niet!!
Wij waren ondertussen al hopeloos aan het verhongeren, zelfs na ons lekker ijsje (kokos! <3), en wegens fuckingvoetbalopdentelevies zaten alle cafeetjes en bars vol... wij sprongen dus maar binnen in het eerste het beste pastarestaurant dat doenbaar was qua prijs. Prijs van eten dan toch, zo bleek... de cola die we bestelde bleek enorm te zijn en kostte dus ook 5 euro. :-s
Met een volle buik hosten we dan nog een beetje rond door de oude stad, tot we het voor bekeken hielden en weer richting hostel trokken om onze stapelbedden te testen.
Hasta la próxima!

Ik had, zo vlak na Barcelona, gehoopt op een rustige werkweek, maar het werd er eentje met overuren... de stock van het kerstgerief moest geteld worden, dus heb ik heel de week doorgebracht tussen de glitterballen en engeltjes. *zucht*
Volgende week nog van 't zelfste, daarna hopelijk rustig en dan weer op reis, met de tent naar Frankrijk! :-)
Gisteren was ook mijn langverwachte 'date' met Marjolijn om nog eens wat bij te babbelen en eindelijk naar de film van Sex and the city te gaan. De film was leuk, en het maandenlang niet geziene gezelschap ook, maar 'k heb mij wel heel de dag mottig gevoeld.
Ik had voor de verandering nog eens goed kunnen doorslapen (en heb raar gedroomd, duh!) maar had al van 's morgens steken in mijn hoofd, waarschijnlijk migraine. Geen goeie combinatie met cheesecake-brownies bakken (voor de New York-sfeer :-)) en deeg proeven op een lege maag.
Thuis, voordat we naar de cinema vertrokken, naar het toilet geweest, dan nog eens rap voordat de film begon, en ook nog een keer tijdens de film. Mijn blaas stond op ontploffen, mijn hoofd bonkte zo hard dat mijn bril ervan meetrilde, ik kon mijn ogen amper open houden, was misselijk, en moest de hele tijd van houding veranderen omdat mijn armen en benen de hele tijd trilden.
Heb Marjolijn nog kunnen afzetten aan het station en ben heelhuids weer thuisgeraakt om daar te crashen in bed en boven de wc-pot.
Voel mij al beter, al draai ik nog een beetje en is de hoofdpijn nog niet helemaal weg, maar dat kan soms dagen duren. Tof weekend. :-s

Terug van vijf warme, vermoeiende, inspirerende, drukke, prachtige dagen in Barcelona... verslagje en selectie van meer dan 1000 (I know! :-s) foto's volgen nog! Eerst acclimatiseren. :-)

In ieder geval heb ik nog rap een nieuwe camera kunnen kopen voor we vertrokken!
En het eerste wat ik ermee heb gedaan is hem laten vallen. :-/ Hij zat gelukkig nog wel in de doos, maar toch... dat zegt veel over hoe spastische ik de laatste tijd omga met breekbare dingen. Volgens mij heb ik vroegtijdige Parkinson. Moet ik nu echt alles met koordjes aan mijn armen gaan hangen omdat ik het anders laat vallen?

De camera is op zich wel okee, al moet ik wel wennen aan het grotere scherm en de andere volgorde van de knopjes. Sommige dingen die ik op mijn vorige camera wel had, mis ik wel, maar misschien heb ik dat gewoon nog niet gevonden op mijn nieuwe... en de kans dat ik mijn handleiding eens ga lezen is weer zéér klein. :-P
En ik bedoelde eigenlijk: de camera WAS op zich wel okee, want na nog geen week is hij al versleten. :-/ Het hendeltje om in en uit te zoomen hangt een beetje los, waardoor ik soms ook gewoon niet op mijn andere knopjes kan drukken... en gisterenavond, ZONDER DAT IK HEM HAD LATEN VALLEN OFZO, was het opeens van 'lenskap fout', en maakte hij vreemde kraakgeluidjes als ik hem opzette. Terug ermee naar de winkel...

:'(

wou een foto trekken van mij met onze nieuwe tent op mijn kop en heb mijn camera laten vallen... hij werkt nog wel maar het lensklepje is kapot :'(
morgen... okee nee eigenlijk al vandaag (dus ben zelfs te laat met mijn zelfportret): winkels dicht
maandag: werken
dinsdag: naar barcelona

very bad timing... en wat een kuteinde voor al die jaren trouwe dienst... mijn camera heeft al op vanalle zelfgefabriceerde statiefvervangende constructies gestaan en nu valt hij gewoon van de zetel... was dan toch - puur voor de dramatiek - van een grotere hoogte gevallen!
alsof ik nu nog ni genoeg aan mijn hoofd heb :-s

dromen op één nacht

- ik had een supercoole hut gemaakt tussen de (enorme) wortels van een boom en had daar een soort verhalen-en-toneel-clubje zoals in Little Women
- ik was Bart Simpson en smeet stenen naar de sjampetter en Gargamel
- Gus Van Sant (voor het gemak noemde ik hem maar Guus Van 't Zand) was een magere rosse zanger en ik moest hem interviewen maar ik babbelde liever met met lief en dus zat hij daar maar bij voor piet snot
- terwijl ik wanhopig probeer om niet al te veel bagage mee te pakken naar Barcelona, komen mijn zus en vader af met een stapel papieren met allemaal openingsuren en prijzen van dingen die ik daar zeker moet doen, zoals de rolschaatsbaan

zoek de nul verschillen

en
mijn ajuinen!

Arabella probeert wanhopig de deur open te krijgen voor een stukje chocolade

En ze lust geeneens chocolade. 8-/

Roept allen veuls te hard van Hoera!, want de waaaaaay too longe werkweek zit er op en de Fransche moedertjes zullen morgen allemaal dolblij zijn met de duizenden boeketten die deze week door mijn aan flarden liggende handen zijn gegaan.

bijnamen van de week:
- Geneviève
- Bieketjeuh
- Bambi (blijkbaar betekent 'Bieke' in één of ander Frans of Waals dialect zoveel als 'Bambi')
- Bèk (die gekke Fransen toch!)

bijnamen gegeven aan anderen:
- Petronella
- plastic Bertrand en karton Matthieu
- Frank Aubergine Ponopoulos III

pijn:
- miljoenmiljard wondjes aan mijn handen
- mijn knieën die volledig verbrijzeld aanvoelen
- overbelaste voeten
- kapotte rug
- verkrampte - maar ondertussen ook wel gespierde! - armen

dingen waar ik weer tijd voor heb:
- kleren maken/herstellen/bewerken
- mijn lief
- koken
- films kijken
- muziek beluisteren
- met de kat spelen
- kapotte planten in de serre proberen tot leven te wekken
- lezen
- belastingen :-(
- in de zetel zitten

meest gedachte woord van de week:
- FUCKSHITGODVERDOMME!!!

meest gezegde woorden van de week:
- hoeveel nog?

meest geapprecieerde dingen van de week:
- dat mijn potje met warm eten voor de dag erna al klaarstond als ik 's nachts thuiskwam
- dat er soms ook nog een donut of een tompoes klaar lag voor mij
- dat mijn lief 'er ligt er verrassing voor u op tafel' sms't en dat ik denk dat het mijn potje met warm eten is... en dat het een dvd van The Muppets blijkt te zijn <3
- dat sommige collega's blijkbaar hooooopen koekjes, chocolaatjes en *kwijl*watermeloen meesleuren om aan mij uit te delen, juist op het moment dat ik denk dat mijn hongerige maag er zal uitspringen en een boeket zal opeten
- nen douche!

stomste dingen van de week:
- werkenwerkenwerkenwerkenwerkenennogeenswerken, AKA een uur vroeger beginnen en goh... een 5-tal uur later gedaan zijn
- dat er, omdat ik dus vroeger begin, 's morgens meer verkeer is op de baan... voor die 10 minuten dat ik op de fiets zit, allemaal geenplaatsmakende schoolgaande jeugd!
- dat ze Love in times of cholera al niet meer spelen :(
- dat, voor die keer dat ik hier nog eens iets post, delen van mijn tekst gewoon opeens verdwenen zijn... grmbl!

conclusies van de week:
- ik heb hard gewerkt 8-/
- maar minder dan ik had gedacht... die collega's ook die mij bang maken met hun 't è kji heweest to we tot twolv en olf èn hewerkt'. al was 23.15u ook wel laat genoeg.
- stress doet lelijke dingen met een mens

vreemde dromen van de week:
- mijn collega Bertrand die verkleind is en met zijn mini-heftruck door de rekken rijdt, en dat mijn brooddoos achteraan in de rekken staat en ik er niet aan kan omdat hij mij de weg blokkeert :-(
- Michael Jackson die een tekenfilmfiguur is en een maat van mij opeet
- een enorme collectie parfumflesjes in de keuken van moemoe
- dat ik de groene ballerina's van mijn nicht (die ik misschien al 3 jaar niet gezien heb) pik
- dat we op het werk 's middags stiekem pauze pakken zonder naar de prikklok te gaan, en dat ik dus ongezien met mijn potje eten tot aan de microgolf moest geraken... maar ze hadden de microgolf verplaatst, naast de koffiemachine... = lots of people!

dingen om naar uit te kijken:
- 5 dagen Barcelona!! (eten-drinken-winkeltjes-dingendiejegezienmoethebben-tips zijn altijd welkom)
- 10 dagen iets... wellicht kamperen in Frankrijk
- solden
- van zodra haar examens gedaan zijn: afspreken met Marjolijn en naar Sex and the city gaan kijken (en hopelijk ook een mini-fietsvakantie bespreken)

muziek van de week:
- Radio 2, Donna, Q-music en Chéri-FM, HELP!!!
- ik moet al een vent zijn en camions lossen om naar Studio Brussel te mogen luisteren
- Michael Jackson, begot. Ik ken eigenlijk alleen maar zijn allerbekendste liedjes, is eigenlijk nog een beetje van voor mijn tijd... de enige herinnering die ik daar aan heb, waarschijnlijk al zeker van 10 jaar geleden, is het clipje van Blood on the dancefloor en dat ik nog nooit zoiets obsceen had gezien, en Michael Jackson vanaf toen altijd in de Top min 100 stond van mijn arme kinderzieltje 8-) Soit, deze week speelden ze dit op de radio en me likes it! Gewoon dat simpele getrommel met wat gezang, meer moet dat niet zijn. Ideale tekst ook voor iemand die van 's morgens vroeg tot 's avonds laat moet werken *zielige blik*
- it's getting worse... Nicole & Hugo, begot.
- een bende jonge knaapjes terwijl ik dacht dat het een mevrouw was :-s
- en om mijn reputatie van goeie muzieksmaak toch weer een beetje op te krikken: Eels! Jongens toch, strijken op die muziek is strijken als een konijn op speed!*
- and last but not least heeft Radio 2 mij ook nog een plezierke gedaan... na er een hele week op gehoopt te hebben speelden ze vrijdagavond EINDELIJK Tiger feet! Mijn collega's keken vreemd op dat ik het eens een keer was die 'zet keer wat harder!' riep in plaats van zij met hun Marco gaiktenonderindegolven Borsato


*heel rap dus

Living for the verlengd en uitermate sunny weekend

- wandelen in de bossen en de velden en veul foto's trekken
- verbranden (da wordt toch nog bruin!)
- op het gras relaxen met een boekje
- mijn hoofd nog eens tot rust laten komen op het Duits militair kerkhof (nog met een jas aan!)
- langs de Leie fietsen en picknicken
- in de serre tomaten, paprika en sla planten en wortels en radijsjes zaaien
- Zwartwittie en heur kroost die het suddenly afgebold zijn
- samen met mijn moeder onkruid uitdoen... dat gaat nogal beter vooruit dan alleen!
- late verjaardagscadeautjes krijgen, straight from Guatemala en Amerika
- kweetniehoeveel ijs eten met slagroom en chocoladesaus
- het huis dat geurt naar seringen en meiklokjes
- onze heidemat-afsluiting die weer RECHT staat
- een bureaublad maken waar ik altijd kei hard mee ga lachen als ik de computer opstart :-D

Er zijn zo van die weekends die rap weer in werkweek mogen veranderen, omdat het schijtweer is, er niks te beleven valt en iedereen slechtgezind rondloopt.
En er zijn de andere weekends, zoals nu.
Een zalig opbeurend (en verbrandend :-s) zonnetje, gaan shoppen, genieten van Turkse pizza en Italiaans ijs in Gent, mij 's morgens nog eens kunnen omdraaien, een warm huis en een warm lief, rondlopen op blote voeten, barbeque'en, een boswandelingetje, naar het Boekenfestijn, kunnen rondlopen in topje en shortje, in het gras liggen en zalig niksdoen...
De energie die ik daar uithaal zal ik de komende maand goed kunnen gebruiken op het werk. Volgende week zal druk - maar gelukkig ook kort - zijn, met HOPEN meiklokjes.
(Haha, vrijdag met een collega nog een wedstrijdje 'om ter rapst een pallet meiklokjes lossen' gehouden... ik ben verloren met 6 dozen achterstand... en dan allebei effe bekomen, met een knalrood hoofd en de slappe lach :-D)
En enkele weken daarna worden het gewoon enorm lange dagen voor moederdag... de Franse dan, die is hier populairder dan de Belgische... fête de mère, ook wel gewoon fête de merde genoemd. :-p
Maar daarna is het enkele maanden lekker rustig en zal het een prachtige zomer worden! :-)

wantoewtrie boekenstokje

1. Grijp het dichtsbijzijnde boek dat meer dan 123 bladzijdes telt.

Eigenlijk is het dichtsbijzijnde boek er eentje over Photoshop, maar alsof ik daar naar te grijpen heb! Ik ben stiekem enkele meters verderop mijn middagpauzeboek gaan pakken, Verloren nachten van T.C. Boyle.


2. Open het boek op pagina 123 en zoek de 5de zin.

'Mooie boot!' schreeuwde ze over haar schouder, om maar beleefd te zijn, om maar iets te zeggen, en Howard, een tabakspruim in zijn mond die één wang deed opbollen, en zijn smoezelige pet zo strak over zijn hoofd getrokken tegen de wind dat het leek alsof zijn hoofd was voorgekrompen om erin te passen, knikte alleen maar.


3. Post nu de volgende drie zinnen.

Het tochtje duurde een uur. Ze zei de hele weg verder geen woord en hij ook niet.
Maar toen ze aankwamen, toen de boeg van de boot de oever onder aan zijn huis opgleed en de honden hun uitvoerige begroeting stamelden, had Howard een hele toespraak voorbereid.


Blaap, zo'n saaie zinnen! En ik zat eigenlijk nog maar aan blz. 96!

Terugkijken is zoveel makkelijker dan verder kijken. Al naargelang mijn gemoedstoestand haal ik goeie of slechte herinneringen boven.
Dat is makkelijk. Want dat is al gebeurd dus ik weet wat het is.
Ik weet níét wat er gaat komen. Alles is wazig, en dat is normaal want iets dat er nog niet is, kan je niet zien, maar het vóélt ook wazig.
En ik praat niet meer. Of ik zeg wel wat, maar niet wat er werkelijk toe doet. Wat er scheelt. Wat er eigenlijk gezegd zou moeten worden.
Ik heb geen energie meer. Nu het weer langer licht is, en op de dagen dat de zon schijnt, had ik weer effe het gevoel dat ik alles voor mekaar krijg... maar op dagen als deze, grijs maar zonder échte regen, heb ik nergens zin in.
Als mijn humeur zo samenhangt met het weer, waarom ga ik dan niet naar De Warme Landen?
Niks interesseert mij nog. Ik volg geen tv-programma's meer, er is nog zoveel muziek die ik wil horen maar waar ik geen moeite voor doe, ik trek nog wel foto's maar heb geen inspiratie, en qua knippen, plakken, naaien, schilderen, scrappen, schrijven, tekenen, knutselen, boetseren of anything at all maken komt er ook niet veel meer uit. Ik maak dingen eerder om ze af te hebben dan om het máken zelf.
Ik ben te weemoedig, te chaotisch, te opgekropt om toegewijd te zijn.
Ik vind mijn toevlucht nog wel in boeken maar als ik er weer uit kom, valt alles zo tegen. Heel de wereld, mijn leven, Het Leven.
Ik haat dit deel van de lente. Dat ik gewoon mijn rugzak zou willen pakken en ga naar any way the wind blows. Want ik weet toch dat ik dat uiteindelijk, na veel denken en dromen en wikken en wegen en piekeren en hopen, niet zal doen. Nooit, I guess.
Is het dan zo moeilijk om één persoon te zijn?

aprilse grillen

- elke lentekriebel in de regen voelt als onbeantwoorde liefde -

En je denkt net als ik, maar het verschil is dat ik dat al langer doe en er beter in ben dan jij.

(Terry Pratchett : Schijfwereldreeks - Pluk de strot)