Mega Vlindy wishes you a very merry christmas!

Touché

Je wil gebruiken betekent
dat je niet meer wacht
tot je gemotiveerd genoeg bent.

(Dan Millman - De twaalf poorten naar de ziel)

Novocaine for the soul... before I sputter out.

Woensdag. Van mij op 't werk efkes op te jagen in twee grote bestellingen die ik nog moest klaarmaken toen ik de rest juist af had, kreeg ik opeens steken in mijn hoofd. Soit, een paar keer diep in- en uitademen en het ging beter. Toen ik 's avonds wou gaan slapen was de hoofdpijn niet echt geminderd, maar ook niet verergerd, dus had ik maar geen pijnstiller gepakt.
Donderdagmorgen waren de steken weg. Ik kom op 't werk: chaos alom. De twee bestellingen waren naar één klant en de andere had dus niks aangekregen, de collega die alles had gefactureerd was kwaad op iedereen; van de vuile blik die hij me toewierp en de onbeantwoorde 'hey' kreeg ik al terug steken in mijn hoofd.
Een misverstand over de kleur van het papier waarmee ik de bouquets moet emballeren, de glitters die ik wel en niet mag gebruiken, het feit dat ik niet heb bijgehouden in hoeverre ik de verstuiver met lijmspray heb bijgevuld: steken. Steken die efkes opkomen, ik die dan diep in- en uitadem, steken die weer verdwijnen.
Vorige week was ik nog speciaal aan de personeelschef gaan vragen of we de 26ste moeten werken, omdat ik de 25ste kerstmis vier bij mijn ouders en geen zin heb om vroeger weg te moeten omdat ik nog anderhalf terug naar huis moet rijden. "Nee we zijn dan gesloten, ge moet niet werken." Vandaag blijkt dus plots dat we dan wél moeten werken. 't Is te zeggen, de rest moet werken en ik uiteindelijk niet... dus krijg ik hoofdpijn omdat ik mij ambetant voel: al de rest werken, ik feesten en uitslapen, terwijl het toch voor iedereen kerstmis is?
Morgen nog werken en naar het toneel van een collega, en zondag voor ik naar het boekenfestijn en het glazen huis trek, heb ik hopelijk nog genoeg tijd om te strijken, kerstkaartjes te schrijven en eten te maken voor maandag. Ik heb nog niet al mijn kerstcadeautjes. Ik heb nog geen verjaardagsmenu voor Valentijn. Studio Brussel wil mijn nieuw gemaakte frogpod niet veilen dus zou ik het graag zelf doen, maar ik heb simpelweg geen tijd. Het concert van Antony & The Johnsons is al uitverkocht. Ik heb buikpijn. Ik heb een ontsteking die altijd terugkomt en mij mijn eigen lichaam doet willen wegsmijten.
Mijn linkervoet is op een paar maanden tijd 2x opgezwollen en 1x verstuikt geweest, en er is waarschijnlijk ook een pees in mijn teen gescheurd waardoor hij nu gekromd staat. Ik heb altijd zere voeten en altijd slechte schoenen. Ik heb een krop in mijn keel. Ik heb veel te veel agressie waar ik mij geen blijf mee weet, ik wil iemand in mekaar slaan, misschien zelfs liefst mijzelf, want ik heb het gevoel dat ik er gewoon niks van bak. Ik voel mij een bang kind en vind mijzelf daar te oud voor.
Mijn hoofd staat op springen and so does my traankanaal. F*cksh*itg*dverdomme.

tappetietaatiepetoowtoow

Tussen de zoveelste mand strijk en het kerstkaartjes maken door... een cover van een supergrappig en al even irritant Knabbel&Babbel-achtig soundje dat vroeger bij mijn ouders op de computer stond... we hadden nog van die supercoole stukjes, maar ze zijn allemaal kwijt denk ik. :-(



Mijn eerste probeersel met beeld- en geluidseffectjes in iMovie!
Valentijn was mij natuurlijk voor. :-)

wenkbrauwgefrons van de week

- Arabella die de kaas van tussen mijn boterham steelt als ik efkes in de badkamer ben
- een poedel met de naam Minou
- dat ik op de parking van het shoppingcenter altijd vergeet waar ik de auto heb gezet
- een klant met witte Buffalo's aan
- Arabella die bijna een hartaanval krijgt en in paniek wegvlucht als ik met een deken doe alsof ik mijn vleugels uitsla... volgens mij is ze bang van vleermuizen. en is ze dus batman.
- de zoveelste auto die afslaat zonder te kijken en de rechtdoor rijdende fietser - ik dus - laat kiezen tussen 1) onder de wielen 2) tegen de stoep


gelukkig zijn er dan nog meezingers!

Liefste Sinterklaas,

U en ik weten allebei dat ik dit jaar een braaf meisje ben geweest.
Ik heb mijn zusterliefde getoond aan mijn broer door de hele tijd een kokosnoot in zijn bed te leggen, en aan mijn zus door haar bijna-vervallen-eten op te eten. Ik heb mijn ouders gerustgesteld door eindelijk vast werk te hebben. Ik heb bewezen dat ik mijn lief graag zie door te tolereren dat hij de laatste weken meer met z'n Mac bezig is dan met mij. Ik heb mijn kat veel geknuffeld.
Ik heb geprobeerd mensen op te vrolijken door belachelijke zelfportretten te maken. Ik heb de buren vorige nacht niet wakker gekermd toen mijn hoofd kapot gehamerd leek te worden en mijn warme choco en pompoen-currysoep er weer uitkwamen langs dezelfde kant als waar ik ze er had ingegoten. Ik heb aan mijn conditie gewerkt en ben dit jaar anderhalve keer gaan joggen. Ik probeer om niet te veel te zagen. Ik rook niet, ik drink niet, ik eet geen vlees en ik gebruik deodorant. Ik spreek ook al een beetje West-Vlaams.
Hennieweej, liefste Sinterklaas, in ruil voor al die flinkheid vraag ik niet veel. Een goede gezondheid zou al heel welkom zijn. Geen koppijn meer, geen misselijkheid meer, mijn voet waarin alles juist op z'n plaats zit, geen constante vermoeidheid en lichte wanhoop, en een beetje meer doorzettingsvermogen. Al de mensen (en dieren) die ik graag zie mag U hetzelfde brengen.
Daarnaast had ik nog graag een panda die z'n lippen kan krullen zonder krultang en een dino die realistische (hoe weten ze dat zeker? er waren toen toch nog geen mensen?) dinogeluiden kan maken. En U vindt mij waarschijnlijk al te oud (maar leeftijd is relatief, is het niet Sinterklaasoudedwaasstinktnaarbierengeitenkaas?) voor The Littlest Pet Shop, maar ik ben gevoelig voor knoddige diertjes met grote ogen, zelfs als ze van plastiek zijn. Zoiets zou ook makkelijker zijn om mee te sleuren in mijn sjakosj om foto's van te trekken op idyllische plaatsen, you see?
En dan, last but not least, zou ik ook nog graag deze supermaffe en gezonde sjaal hebben!

Het zou toch ook veel makkelijker zijn voor U als ik zelf ook voor een goede gezondheid kan zorgen door een valling te voorkomen.
Dat is alles, Sinterklaas. Ik wil waarschijnlijk nog veel meer maar ik kan er niet meteen opkomen, en dat is misschien maar best ook. Ik wil niet overkomen als een prullenmaterialist.

Nog veel plezier in onze veel te nauwe schoorsteen en neem Uw paard AUB terug mee naar Spanje, wij hebben hier al genoeg slechtweervandaag.

Van Uw liefste kapoen,

Vleervlinder


P.S.: Mijn lief mag zijn schoen niet zetten van mij omdat die stinkt (zijn schoen hé!), maar hij heeft graag een elektrisch treintje. Danku.

De Kindersurprises leverden niet veel op, de Colruyt daarentegen!

Woehoew, ik heb eindelijk een Wall-e!

Nu bigmouth armloos door het leven gaat, vervangt Wall-e hem op plastiekenventjesfoto's.
Veel schattiger, toch?! Die oogjes... zo levend, zo echt. Het blijft mij verbazen wat voor effect zo'n computercreatie kan hebben op mijn moederinstinct... Wall-e is de Mulipa onder de robotjes. :-)
Al moet Arabella toch niet weten van plastieken ventjes waarmee ze onder zachte dwang moet poseren... alleen Lucius Thunder, mijn nieuwe alien-maaksel, zit ze wel af te lebberen. Misschien moet ik Wall-e zijn buik toch eens opvullen met cat-nip en zien wat dat geeft ;-)

Centerparcs

Een volledige dag in het zwembad doorbrengen is te lang, maar ik moet toch iets doen als het regent?!

(en mijn lief maar gluren en mij uitlachen...)

Ziedaar wat er gebeurt wanneer er op een dag iemand langskomt die je aanbiedt om je wereld een keer of tienduizend te vergroten: paniek.

(Tommy Wieringa : Joe Speedboot)

niet tof:
- 's nachts met mijn mond open slapen omdat mijn neus potdicht zit, en dan 's morgens wakker worden met een zere keel en een mond die zo droog is dat alleen de beste kameel er in zou kunnen overleven
- en dat is dan nog in het beste geval, want meestal word ik niet 's morgens wakker maar gebeurt dat al een paar keer 's nachts, en hoest ik dan mijn longen (en het humeur van mijn lief) kapot
- ik heb nooit chance met de gadgets in mijn kindersurprise. Ik wil een Wall-e maar heb een Eve, en in de andere twee eitjes (die ik nog niet mag opeten) zal ook wel iets anders zitten. Idem een paar jaar geleden: ik wou een baby-ogre of een ezeldraakje, en 't was een prinses Fiona, woeh!
- denken dat ik geen blauwe plekken wil nu we volgende week naar Centerparcs gaan, en vervolgens zowat overal tegenaan lopen

redelijk idioot:
- al de mensen die mij op straat aangaapten alsof ik op romantische kruistocht was, zo met mijn hartvormige doos chocolaatjes onder mijn arm. En daarna zowel een winkelier als een apotheker die mij aanstaarden met een hunkerende komt-die-dat-hier-nu-afgeven-blik. Helaas, 't is voor m'n broer en 't is allemaal maar voor te lachen
- ik kwam op het werk tegelijk met een man in een kostuum (waarschijnlijk een vertegenwoordiger ofzo) aan de deur aan, en hij stak zijn hand uit... dus ik gaf hem een hand... en had pas nadien door dat dat waarschijnlijk niet de bedoeling was en hij gewoon teken wou geven dat ik voor mocht gaan. Achja, ik ben dan tenminste een vriendelijke idioot 8-)
- een bepaalde collega altijd tegenkomen als ik juist iets aan het eten ben

wel tof:
Arabella woont vandaag 3 jaar bij ons! En dat viert ze door asociaal buiten te blijven...

She's in the attic

Vandaag had ik onverwacht een vrije namiddag en heb ik de zolder een beetje opgerommeld, en was ik zowaar in staat om dingen weg te gooien waar al jaren een denkbeeldig 'don't touch! emotionele waarde!'-kaartje aanhangt.
Al die tijd is het al hetzelfde liedje: het eerste prul dat ik opduikel, weiger ik weg te gooien, waardoor het voor al de volgende prullen nog moeilijker wordt, want waar trek ik de grens van emotionele waarde? Uiteindelijk ben ik toch te emotioneel om dan om het even wat te kunnen weggooien. Soit, het werkt ook andersom: als ik bij het eerste prul gewoon 'foert, weg ermee' zeg, volgt de rest ook makkelijk de weg naar de vuilbak. Twee derde van mijn collectie afzichtelijke kettingskes van de kermis bijvoorbeeld. Takjes, stenen en pluimpjes waarvan ik niet meer weet welke gast waar ik toen een crush op had, het ook weer was die ze had aangeraakt, and thereby they no longer have een emotionele waarde.
Zelfgemaakte armbandjes, stukjes stof, dingen die kapot zijn 'maar ik kan daar nog wel iets mee doen', staaltjes gezichtscrème en verfrissingsdoekjes die waarschijnlijk allang vort zijn, magneten die ik gestolen heb op de zolder van de cafetaria van de Lilse Bergen. In een dommige bui heb ik zelfs een fles gekleurd water bijgehouden, 'k was toen waarschijnlijk te gierig om gewoon een nieuw tinnetje textielverf te kopen. What was I thinking. :-/ Het water is ondertussen op reis in het riool.
Dingen die ik ook heb teruggevonden en nog niet over datum zijn: plastieken planten en bloemen (gewone, met zuignap of met lichtjes), vlinders, lichtgevende vissen, knikkers (en dan geeneens die waar ik vroeger mee speelde maar gewoon mooie exemplaren die ik heb gevonden op straat en op het strand), schelpen, stenen, een washandje in de vorm van een eend, pareltjes, een mobiel van gekleurde papieren cirkels waarvan ik al vergeten was dat ik 'm had, mijn nog nooit aangeraakte pakket wierook dat mijn zus heeft meegebracht uit Vietnam...
Volgende fase: kleren. Aiai.

Al heb ik natuurlijk wel hulp. ;-)

Nihihihi, de spastische alien

Valentijn heeft eindelijk zijn Mac en ik heb dus een nieuwe verslaving: messing around in Photobooth! :-D

Gisterenavond was een enorme energieboost, misschien mede door de wietdampen die er hingen, maar vooral door het concert van Ska-P zelf. Ik had er niet heel veel van verwacht, maar het bleek een feest te worden van twee uur (!) lang en ik heb mij bangelijk geamuseerd. Meezingen en brullen, springen, dansen en headbangen... alle stress en zorgen zijn er nu wel uitgekatapulteerd bij mij.
Moe (en tegelijk hyperkinetisch) maar voldaan gingen wij na het optreden terug naar de parking, en stopte de Grote Markt van Brussel ons nog in onder een deken van lichtjes. Zalige sfeer, hoe dat plein plots zo immens wordt als het bijna leeg is, en dan het sprookjesachtige van de verlichte gebouwen, en de mist die alle geluiden lijkt op de slorpen.
Ska-P had ons zodanig veel calorieën doen verbranden dat wij hongerig in de Quick belandden, alwaar Valentijn een hamburger verslond en ik op mijn honger bleef zitten, want veggies krijgen slaatjes, zelfs als ze op dat moment zin hebben in iets warms en vettig. Thuis heb ik dan maar een boterham met kaas in de microgolf laten smelten, but it ain't the same. Soit, de nacht was veel te kort en ik had totaal nog niet genoeg geslapen om mijn werkweek van 9,5 (!) dagen verder te zetten. Maar tegen de regels van mijn ochtendhumeur in was ik goedgezind! De overwinning van Obama vierde ik meteen met een boke choco en een knuffel van de kat, een lekker warme douche spoelde de laatste resten rondgegooid bier uit mijn haar, en de nieuwe dag rook vanop mijn fiets naar frieten en vers gemaaid gras.
Ik zie het volledig zitten.
Laat die opensleur... euh, opendeurdagen op het werk maar komen! Ik heb me er al bij neergelegd dat ik daardoor het stoffenspektakel, een weekend, een feestdag en heel veel slaap ga missen. Mijn kleedje is af dus dat constante gevoel om het te willen maken is weg, ik krijg lekker veel poen terug van de belastingen, volgende week gaan we naar Sigur Rós, de week erna zie ik mijn familie en beste vriendin nog eens, en de week daarna gaan we naar Centerparcs.
En dáárna komt Sinterklaas! Prettige vooruitzichten, I need them like air.

Ohja, en morgen een veggieburger in mijn brooddoos graag.

Sing loud, sing proud!

Van mijn week thuiszitten maakte ik niet alleen gebruik om een fotoboek en een truitje te pimpen, maar ook om aan een nieuw kleedje te beginnen. Het patroon uittekenen en de stof uitknippen kon allemaal zittend, en vanaf ik weer op de been was, kon ik dus ook passen, aanpassen en achter m'n naaimachine kruipen. Na een lange werkweek had ik dit weekend eindelijk weer tijd om verder te doen en heb ik het nog afgekregen ook! Wahoei! :-)

Ik ben content van mijzelf! Ik had al een kleedje gemaakt op de naailes, maar dit heb ik dus helemaal alleen thuis in mekaar gestoken. Al vind de perfectionist in mij natuurlijk nog wel enkele foutjes... de schouderbandjes zijn niet strak genoeg en onder mijn armen zit de stof ook wat te los. En niet echt fout maar wel onhandig tot levensgevaarlijk: ik moet het over mijn hoofd trekken, en moet dus het smalste stuk (de taille) over de bijna breedste stukken van mijn lichaam getrokken krijgen... na al dat passen, veranderen en weer passen zit ik toch bijna met een klaplong. Als ik nu één stukje chocolade eet, scheurt dat kleedje waarschijnlijk gewoon open. Dus misschien moet ik er nog ergens een rits insteken, of knopen vooraan, maar momenteel is het af, of af genoeg. Ik geraak er maar moeilijk in, maar eens ik het aanheb, wil ik er niet meer uit!

(Omdat ik mijn longen wil sparen.)

En omdat ik er van hou! :-)

Valentijn stuurde mij deze link door, en bij het zien van de naam dacht ik meteen aan de woonwagen in Ferrières... deze B&B is al even sjiek.
De tekening op de site op zich is al mooi, dus doorklikken op de foto's van de kamers deed mij helemaal wegdromen. Het maankwartiertje, het trollenhol, de Gaudí-kamer... *zucht*
Alleen al er naar kijken doet mijn hartje heen en weer springen; ik voel mij zo hoopvol overlopen en geïnspireerd. Tientallen nieuwe en oude ideetjes komen weer boven: dingen die ik nog wil maken in klei en papiermaché, die ik wil schilderen en op kleren wil naaien en tekenen. Duizenden ontwerpjes en zo weinig tijd.
Als dat het effect is van foto's bekijken op internet vraag ik mij toch af wat dat gaat geven als ik er ook blijf slapen.
En ik wou nog naar het buxuspark in Durbuy, komt dat efkes goed uit seg. ;-)

quirkstokje

The rules:
Link the person who tagged you.
Mention the rules on your blog.
Tell about 6 unspectacular quirks of yours.
Tag 6 following bloggers by linking them.
Leave a comment on each of the tagged bloggers’ blogs letting them know they’ve been tagged.

- Ik kan mijn dromen redelijk gedetailleerd onthouden (vind de bewijzen op mijn blog). Dat ik 's nachts soms ook in paniek wenend en roepend wakker word, daar weet ik dan weer niks meer van. Best.
- Ik gebruikte vroeger broekkousen als zigeunerinnenhaar. :-D
- Ik ben specialist woorden achterstevoren zeggen. Sommige mensen vinden dat freaky. Diezelfde mensen blijven dan maar lange woorden zoeken voor mij.
- In het derde leerjaar ben ik tegen een bankje gelopen en zat er een gat in mijn knie, en toen juffrouw Ria met mij naar de dokter reed, was ik bang om bloed te morsen op de leren zetels van haar auto. (Al had ik dat beter ook gedáán. CURSE YOU, JUFFROUW RIA!)
- Ik ben nog nooit buiten Europa geweest en zou daar volgend jaar graag verandering in brengen.
- Ik kan goed gezichten onthouden. Recent voorbeeldje: vorige week vrijdag stond ik in Gent op een overvolle tram naar het station. Zondag toonde Valentijns zus de foto's van haar reis naar Istanboel, en ik herkende één van haar reisgenoten: die jongen stond ook op de tram.
Soms onthoud ik ook te veel gezichten. Ik zeg van iedereen dat ik ermee op school heb gezeten. ;-)

En ik vind geen 6 mensen die dit stokje nog niet hebben gehad. :-/
Dus aan degenen zonder stokje of degenen die zoveel quirks hebben dat ze het dubbel willen doen: vang maar!

The saga continues: Bigfoot strikes again

Vrijdagavond als verrassing voor Valentijn samen gaan eten in de Kastart in Gent omdat het daar twee weken geleden stampvol zat; dan ik alleen naar Antwerpen en daar blijven slapen bij mijn zus; zaterdag samen naar 's Hertogenbosch om een vriendin te bezoeken die daar tegenwoordig woont en werkt; zaterdagavond met z'n drietjes terug naar Antwerpen voor een concertje van Tom Pintens; zondag Antwerpen vanuit de lucht bekijken vanop de politietoren en een wandelingetje maken in het Middelheimpark... dat was zowat de planning voor dit weekend, en zeker zonder regen zag ik dat volledig zitten.
Tot in 's Hertogenbosch is het gelukt... maar toen moest ik weer mijzelf zijn. :-/ Tijdens een wandelingetje richting Bosche Broek zagen we trappen die ideaal waren om springfoto's op te maken. Mijn eerste sprong werd ook meteen mijn laatste, toen ik mij totaal overschatte en helemáál niet van de vijfde trede tot beneden kon springen - ben dus af de onderste trede gegleden en op de grond gekwakt. Resultaat: een verstuikte voet en een geschaafde knie.
Lopen ging toen nog wel, dus wij zetten onze tocht verder, maar na een volledig verzadigende tussenstop in de Chocolate Company, ging het toch al niet meer zo goed. Na zo lang stil te zitten werden mijn stapjes alsmaar kleiner, en tegen dat we terug op onze bestemming waren, slofte ik al rond als een bomma en deed mijn voet meer en meer pijn. Mijn botten uittrekken ging toen ook al maar amper: mijn enkel was helemaal opgezwollen. Een paar huilbuien, telefoontjes, een dafalgan en een bord pasta later ging het al wat beter, en uitgestrekt op de achterbank van mijn zus haar auto sjeesden wij terug naar Antwerpen, en onderweg waren het alleen maar liedjes van Samson & Gert die mij konden opvrolijken. Mijn lief, ridder op het witte paard als hij is, kwam 's avonds nog helemaal van Menen naar Antwerpen gereden om mij op te pikken, en terwijl mijn zus en onze compagnon grandioos te laat kwamen voor Tom Pintens, lag ik weer te sniffen en te rillen en pijn te hebben op een achterbank.
Uren geslapen vorige nacht: I don't know, alles bij mekaar misschien vier uurtjes? En extra dipje: het boek dat ik aan het lezen was en bijna uithad, ligt nog bij mijn zus. Idem voor mijn favoriete pyama en mijn tandenborstel.
Soit, de dokter van wacht is vanmiddag langsgeweest en stuurde mij door naar de spoed, om foto's te laten maken van mijn voet, want hij dacht dat die misschien ook wel gebroken kon zijn. Dat was gelukkig niet het geval, en hoewel ik content ben dat ik toch efkes in een paarse rolstoel heb mogen zitten, ben ik toch niet zo happig op die paar dagen die ik moet thuisblijven.
Be careful what you wish for cause you just might get it. Dat komt ervan hé, als ik denk dat ik wel graag eens een paar dagen gewoon thuis zou zijn om op te rommelen, dingen af te werken, foto's in te plakken, een nieuw patroon te maken voor een kleedje, en om gewoon eens efkes op mijn gemakske te zijn. Bij die dagen moet ik blijkbaar altijd een gezwollen voet bijnemen. 't Is trouwens dezelfde voet ook.

Zijn er trouwens al pronostieken aan het rondgaan over de datum van mijn volgende accident en amputatie?

De Grote Onthulling

Al meer dan een week kwaakt Mojo mij de oren van mijn kop om te weten te komen wie zijn nieuwe baasje is. Gelukkig was zijn pootje niet zwaar genoeg om de computer om te starten, zodat hij de foto met het juiste antwoord kon zoeken.

Mojo wordt geadopteerd door........... Twinkeltje! :-)

Als je een mailtje stuurt met je adres belandt Mojo met een beetje geluk deze week nog in een envelop.

't Is weer voorbij die skone weekend. Het zoveelste weekend op rij dat ik maar amper thuis was en maar juist genoeg tijd had om te eten en de strijk te doen. Komend weekend wordt redelijk rustig, ik kijk er al naar uit om eindelijk genoeg tijd te hebben om een andere lamp te maken voor in de slaapkamer, en om misschien te werken aan een patroon voor een nieuw kleedje.
Hopelijk heeft mijn opkomende snotvalling - die ik voel omhoogkruipen in mijn nek en die goochelt met mijn evenwicht - mij tegen dan niet geveld. En hopelijk laat het zonnetje zich dan nog eens zien, zodat ik een mooie herfstwandeling kan maken in plaats van altijd maar te verzuipen in de regen.
Hennieweej, het voorbije weekend zat weer mooi vol. Zondag op bezoek geweest bij vrienden die hun huis nogal jaloersmakend hebben verbouwd, en zaterdag speel ik effe omgekeerd chronologisch af, want naar een climax toe werken, daar ben ik wel voor te vinden.
Samen met mijn lief naar Gent, voor een optreden van Johann Johannsson in de Sint-Barbarakerk. We hadden hem al eens live gezien, en ik weet niet of het toen aan hem lag of aan de drukke dag, maar ik ben toen half in slaap gevallen. ;-) Deze keer ni zenne! Hij speelde enkele oude liedjes die ik graag hoorde, en een nieuw waar ik totally kiekenvel van kreeg. De kerk veranderde op een bepaald moment zelfs even in pakweg I love techno en ik raakte half in trance. Of misschien toch in slaap. ;-)
Soit, daarvoor waren we wegens een overvolle Kastart (en we smachtten zo naar kastartspaghetti! :'() maar gewoon een pitakraam ingedoken, en dáárvoor - last but zekers not least! - een beetje gaan winkelen EN OP DAT HEILIGE MOMENT VOND IK BOTJES!!!
Botjes die eigenlijk totaal niet lijken op mijn lievekes uit het vorige bericht, botjes die zelfs totaal niet lijken op welk botje dan ook dat ik tegenkwam tijdens mijn nachtenlange obsessieve fotospeurtochten op internet, maar wel botjes die ik graag zie. Ze zijn simpel en toch speciaal, hoewel ze laag zijn sta ik er niet superdebiel mee, en ze hebben vanbinnen een zacht pelske. Alsof ik op onze kat loop.

Kijk naar mijn rechtervoet, jom! Ben ik niet precies Klein Duimpje met een Zevenmijlsbotje?! Mijn enkels zijn echt vies dun. Ik heb volgens mij anorexia op de verkeerde plaatsen. Zo was ik, terwijl ik in bed lag en niet in slaap geraakte, ook eens aan mijn armen aan het frutselen en opeens EIH! Mijn polsen zijn kweetniehoe dun! Dat wist ik al wel, maar in het donker is dat allemaal veel EIH!-er. Mijn hand lijkt dan een enorm grote misplaatste ventenklomp. Proporties: I wish I had any.

(Aan de mensen mét proporties: IK heb tenminste skwone botjes. Nèh.)

*zucht*

Ik wil botten. Geen beenderen; laarsjes. En zoals dat altijd gaat bij mij, vind ik er superzalige op internet, maar nooit in 't echt. Zoals de dees!


Ik heb er vannacht gewoon niet van kunnen slapen. Eens ik botten in mijn hoofd heb, blijven ze daar totdat ze aan mijn voeten zitten. En die kans lijkt met de bovenstaande lovelies redelijk klein, want ze zijn van vorig jaar of ouder. Zucht.
Als iemand ergens zo'n botten ziet: let me know & schenk mij mijn nachtrust terug! I beg you.