Ik voel mij niet altijd mottig. Er zijn ook goede dagen, er is ook goed nieuws. Zoals het nieuws dat zich vrijdagmorgen aankondigde met een grote foto van Peter Van de Veire in de gazet.
"Muh, wat is da?", vroeg ik slaperig aan mijn lief. "Awel, ik zei dat toch al, dat Peter Van de Veire Donna gaat overnemen!" "Jamaar... ik dacht dat dat om te lachen was."
Maar het is echt. :-D
Okee, overnemen is misschien een groot woord, maar Donna mag gerust veranderen van mij, en PVDV has my blessing. :-)

Plus: het is EINDELIJK mooi weer! Tijdens een barbeque! In het weekend!
Zalig gewoon... pas 's middags ontbijten, buiten met pistoletjes, en daarna gewoon een boekje lezen in de tuin. Straks strijken? Ik zie er zelfs niet meer tegenop, mijn batterijtjes zijn opgeladen.

En mijn rokje is af, eveneens eindelijk. Een maand geleden was ik al begonnen een patroon te maken op papier, maar wegens ziek zijn, geen zin en geen tijd, heeft dat hier lang half afgewerkt gelegen. De volle goesting waarmee ik er aan begonnen was, was plots weer verdwenen en ik kreeg mij gewoon niet gemotiveerd om er aan verder te werken. Tot ik vorige week mijn stofje bovenhaalde, dat fantastisch bij mijn pas paarsgeverfde topje bleek te passen. Toen moest het rokje opeens af! En wel vóór de barbeque van dit weekend! Dus 's avonds na het werk nog serieus liggen sukkelen met plooikes, ritsen en speldjes, maar het is eindelijk af; helemaal zelf gelukt, zonder naailes deze keer. I'm proud. :-)

Ik heb mij de laatste tijd maar zelden gezond gevoeld. Eerst een serieuze valling, al dan niet met koorts erbij. Tegen dat dat begon te minderen, kwam den daas langs en liep ik een paar dagen rond met een gezwollen voet en een jeukend been. Nu die wond genezen is, heb ik al twee dagen het gevoel dat ik onder een camion heb geslapen. Onder de wielen. Ik ben helemaal geradbraakt... alsof ik stijf ben van een hele dag te sporten. Al is de kans dat ik onder een camion slaap eigenlijk nog groter dan dat ik een hele dag zou sporten. 8-)
Mijn collega's denken waarschijnlijk dat ik zwaar aan de drugs zit omdat ik constant groggy rondloop - dat ik vorige week ook nog eens met verdacht poeder bezig ben geweest (pillen tegen het verder ontsteken van mijn voet, maar ik kreeg die enorme capsules niet doorgeslikt dus knipte ik ze open), zal daar ook wel voor iets tussen zitten.
Hennieweej, ondertussen heeft mijn rechterwijsheidstand ook nog zeer gedaan, heb ik voor de zoveelste keer in mijn vingers gesneden, sta ik vol blauwe plekken, ben ik gisteren naar de tandarts geweest (niet voor die wijsheidstand, dus daar zal ik nog wel eens miserie mee hebben...) en voel ik die 2 spuiten verdoving precies nog altijd, en tel daar mijn regels ook nog maar eens bij... plus het allerergste...

Geen Grote Peter Van De Veire Ochtendshow meer!!! :'(
Ik heb niks tegen Tomas De Soete, absoluut niet - ik heb er nog mee gebeld en hij vond dat ik goed gedichtjes kon maken dus is hij sinds toen mijn beste vriend! - maar hij dient voor 's avonds, voor tijdens het koken, of om naar de Colruyt te rijden. De besmettelijk hyperkinetische PVDV is voor 's morgens, om mij met zijn marginale nineties-muziek uit mijn ochtendhumeur te halen! Wat moet ik nu doen zonder hem? :'(
En Sofie Lemaire, de enige chick waar ik lesbisch voor zou worden, ga ik ook al helemaal niet meer horen, want 's middags ben ik op mijn werk en daar kan ik kiezen tussen Q-is-not-good-for-me en Donna. Ohja, en de stilte van een slechtemuziekloze refter.

Hey broddèr, welcome to chell. :-/

Mijn naam is Bigfoot en ik zit thuis. Mijn voet is nog even opgezwollen als gisteren, al kan ik er al wel beter op steunen, maar de dokter heeft mij huiswaarts gestuurd met pilletjes en zalf, en met mijn eerste ziekenbriefje voor het werk ever. Want al is mijn tred ondertussen al van 'hinkend het been achter zich aan meesleurend' geëvolueerd naar 'mankend wandelend': nu met palletten en dozen kerstgerief gaan sleuren is geen al te goed idee. Dat is logisch. Dat is normaal.
En toch voel ik mij slecht en heb ik goesting om te bleiten. Omdat ik een bleitkous ben die eigenlijk al veel te lang niet echt gebleit heeft, en omdat ik - dat heb ik al vaak genoeg pijnlijk moeten vaststellen - niet graag het gevoel heb dat ik anderen in de steek laat. Schuld. Schaamte. Ben ik dan zo'n zichzelfwegcijferaar? Denk ik dan zo vaak eerst aan anderen en dan pas aan mijzelf? Ja. En nee, want vaak blijf ik gewoon ergens in het midden hangen twijfelen; doe ik geen dingen voor anderen omdat ik niet kan of wil, en doe ik niks voor mijzelf omdat ik niet durf. De schrik om ofwel anderen ofwel mijzelf teleur te stellen werkt verlammend.
Mij alles wat minder aantrekken, mijn hoofd wat minder toertjes laten draaien en een beetje meer zorgeloos genieten, dát zou nog eens wat zijn...

En is dit niet de dag waar ik al zo lang in gedachten naar vraag?
De eenseendagjethuisblijveninplaatsvantegaanwerken-dag, een dag om al die ellenlange lijsten van dingen die ik nog wil maken en doen, in te korten? Ik heb er helemaal geen zin in. De zon zou nog enige motivatie kunnen bovenhalen, maar de lucht is grijs en de wolken huilen loodrecht op de aarde.
Ik dwaal een beetje doelloos rond in huis. Ik hou mijn computerverslaving in stand. Ik verander 5x van kleren. Ik maak de kat bang. Ik eet, waardoor ik mijn vieze pilletje niet kan nemen, want dat moet een uur voordat ik eet (en dat wist ik toen nog niet). Ik schrijf mijn zoveelste blogbericht over mij slecht voelen. Ik knip kleren kapot. Ik staar uit het raam. Ik word een beetje grijzer en ik *zucht*.

Moeder waarom leven wij

Hoe staan de zaken er ondertussen voor met the egg on my leg?
Niet! Ik kan namelijk niet meer staan, en ben van de ene dag op de andere veranderd in een mindervalide met een rode etterbobbel op mijn been en een gezwollen homp voet.
Buiten het feit dat ik nu mank in plaats van gewoon te lopen, en ik op mijn gat op en af de trap moet, valt het nog mee. Als ik beweeg trekt mijn vel en lijkt het alsof mijn been gewoon gaat openbarsten, maar het is vooral Morgen Maandag waar ik tegenop zie. Nu hobbel ik rond op blote voeten, en ik weet niet of ik mij om te gaan werken wel in schoenen geperst ga krijgen. We'll see...
Ondertussen herzie ik mijn mening drastisch. Ik hou helemáál niet van de natuur, modderfokking daas!!!


En omdat een ongeluk nooit alleen komt, heeft mijn rechterwijsheidstand na jaren van stilte besloten om zich er nog eens een beetje door te duwen. Dus ik ga weer voor De Neutrale Blik, want lachen of enige andere kaakbeweging doen zeer. O wee als er iemand een mopje durft te vertellen.

't Was weer Nacht der Vreemde Dromen. In het uur nadat ik ben gaan slapen ben ik 3x verward wakker geschoten. En ik sliep eigenlijk zelfs nog niet echt, ik was maar half aan het indommelen toen er plots allemaal vliegen waar gouden wormen uitkwamen rond mij zwermden.
'What the fuck,' dacht ik, 'dit is een droom zeker maar ik slaap zelfs nog niet!' Ik kroop naar de andere kant van het bed, naar het lichtknopje dat ik maar niet vond, en hoorde de vliegen kraken tussen het dekbed terwijl ik verschoof. Ik deed het licht aan en natuurlijk was er niks te zien, maar ik voelde mij ongelooflijk benauwd. Snel spurtte ik naar de badkamer want mijn blaas stond op springen, al was ik een halfuurtje eerder nog naar het toilet geweest.
Ik kroop terug in bed en vervloekte het moment vlak voordat ik was gaan slapen, toen er een stervende vlieg op de vensterbank lag te stuiptrekken en ik dacht 'die is aan 't muteren zeker'.
Ik deed het licht uit en weer zag ik vliegen met gouden wormen. Licht weer aan. Zou ingevroren spaghetti zo'n hallucinante effecten kunnen hebben, of had ik te veel textielverf ingeademd?
Licht weer uit. Ik dommel weer in en hoor geknisper. Honderden kleine gekleurde papieren vlindertjes en motten fladderen rond mijn hoofd en kruipen over het bed.
Het benauwde gevoel steekt weer op, maar ik ben vooral slechtgezind op die rotbeesten die mij komen storen nu ik eens kan uitslapen.
Ik draai mij om, rol mij op, negeer ze en val in slaap.

Slaap
Slaap
Slaap.

Ik bevind mij in een sombere, grijze stad, in een ietwat vervallen rijhuis waar een restaurantkeuken is zonder restaurant. Er lopen drie koks rond; twee mannen en een vrouw, en hun specialiteit is piepkuiken.
Bereidingswijze:
- Men neme een schattig, zielig kijkend en vooral levend kuikentje
- Men klutse één ei op het hoofd van het kuikentje en smere het volledige kuikentje ermee in
- Men rolle het ingesmeerde kuikentje door paneermeel
- Men gooie het nog steeds levende kuikentje in de frietketel
.....................
De vrouw is net een kuikentje door het paneermeel aan het rollen als ik het eeuwenoude 'kijk daar!' *wijst* toepas, waarop de koks allemaal omkijken en ik het kuikentje weggris.
Ik loop door trappenhallen en nooduitgangen van oude gebouwen die allemaal in mekaar te lijken overlopen en kom aan op het dak.
Er ligt een sneeuwloze mat van een skipiste en er staat een kartonnen boom met een rood glitterstofje rond. Plots voel ik mij moe; zo extreem moe, alsof ik al jaren op de vlucht ben, en ik plof neer onder de boom. Als even later de koks ook op het dak verschijnen, spring ik weer recht.
Eén van hen pakt het besmeurde kuikentje weer van mij af, zegt dat ze het nooit meer zullen doen en dat hij het zal afspoelen. Hij zet het kuikentje tegen de kartonnen boom, grijnst evil en pist er op.
Ik voel mij waardeloos, walgelijk en verslagen. Ik loop met tranen in mijn ogen weg over de daken tot ik weer ergens een trap naar beneden vind en beland in een oud herenhuis met massieve houten vloeren.
Het is er maar schemerig en overal, op de kamers en in de gangen, staan er bedden en bureautjes en andere dingen die wijzen op een studentenhuis.
In één van de kamers staat een enorm hemelbed. Het is zo hoog dat er een laddertje naast staat om er in te kunnen, en zo groot dat er zeker zes normale bedden in passen. Boven het bed hangt het 'dak' van een paardenmolen, met lampjes en opengeslagen gordijnen.
Plots zie ik in de hoek, op de rand van het bed een houten pop zitten, op mensengrootte, en met sultanskleren aan. Met stroeve houtenpoppenbewegingen beweegt hij zich een beetje, schieten zijn ogen open en staart hij mij strak aan vanonder zijn donkere wenkbrauwen. Ik voel mij niet op mijn gemak en loop weer naar de trap maar hij komt achter mij aan en haalt naar me uit met zijn zwaard.
Ik weer de slag af met mijn blote hand, met mijn blote hand ja, en vraag mij af waarom ik eigenlijk wegloop van een pop met een houten speelgoedzwaardje... tot plots...

...Iets op het nachtkastje 'brrrt brrrt' zegt.
Ik vrees even voor een vliegwormvlinderaladdin maar het is mijn gsm met het goeie nieuws dat mijn lief bijna thuis is.
Vannacht geen rare dromen meer, ik heb weer armen om in te slapen. :-)


En ondertussen zit ik ook met een egg on my leg. Toen ik gisteren in de tuin topjes zat te verven, vond een baby-daas (what ever happened to kinderlijke onschuld?!) het nodig om aan mijn been te komen zabberen, en ook nog een keer aan mijn voet voor ik hem met een *plets* richting eeuwige jachtvelden stuurde. I shall resist!, dacht ik, en ik was zo trots op mijneigen dat ik de rest van de dag gewoon van dat rode puntje kon afblijven, ook al jeukte dat zo hard. Maarja, 's nachts in mijn slaap met mijn been langs de matras schuren, dat heb ik dan weer niet in de hand. :-/
En zo veranderde het rode puntje in een egg. Van kwartelei over kippenei goed op weg naar struisvogelei...

't Is m'n weekje niet. Ik loop al sinds dinsdag rond met een zere keel en een hese stem die van eat your heart out! doet richting Sarah Bettens, en ondertussen verslijt mijn neus ook al een stapel zakdoeken per dag en weegt mijn hoofd duuzt kilo. Mijn nek doet zeer, alleen vloeibare dingen eten gaat vlot (niet dat ik er nog iets van proef) en voor de rest heb ik gewoon nergens nog fut voor.
Ik lig als een zielige cavia te piepen in bed terwijl ik echt dacht dat ik deze week eens veel zou doen. Geen zelfportretten meer maken, geen lief om te entertainen... tijd zat dus om kleren te maken, boeken te lezen, te scrappen en in de tuin te werken. No way josé.
Nu hij weg is, merk ik hoe makkelijk het was dat Valentijn meestal al had gekookt als ik thuiskwam van mijn werk. Of dat hij al naar de winkel ging als ik overuren deed.
Nu ik alleen thuis ben, heb ik natuurlijk pech en komt alles samen. Overuren. Koken. Naar de winkel. Naar de tandarts. Naar de bib en de apotheek. Naar de Gamma voor nieuwe lampen voor de keuken (die moeten natuurlijk net allebei tegelijk kapotgaan, dus ik maar bokes smeren bij het lichtje van de dampkap).
En dan een spijker in een band van de auto. Dus ook nog eens naar de garage, terwijl mijn ouders eigenlijk op bezoek komen. Garage 1 is gesloten wegens verlof, maar er hangt gelukkig een blaadje met het adres van een garage waar ik wel terecht kan. Terug naar huis om op te zoeken waar die straat juist ligt, en de openingsuren checken. Naar garage 2, alwaar blaffende honden tegen de poort opspringen. Wat, gesloten?! Alle zaterdagen open, behalve net deze zaterdag. Terug naar huis om nog adressen op te zoeken. Voor de zekerheid maar bellen, stel dat ze toch gesloten zijn.
De ietwat overtijd zijnde boodschap "wij zijn blablabla dagen gesloten tijdens de eindejaarsperiode en wensen u alvast een voorspoedig 2006" horen.
De volgende garage die ik bel is nog een klein halfuurtje open. Ik weet de straat zijn. Ik race er naartoe. Ik kom in de straat aan. Ik weet het nummer niet. Soit, een garage valt wel op. Ik rijd een paar keer heen en weer door de straat, maar niks te vinden. Ondertussen is de garage nog maar een kwartiertje open. Ik bel aan bij een huis en vraag aan de mevrouw die opendoet of ze de garage misschien weet zijn. Zij zegt "joak joak, 'k ga 't joen keer utleggen, wacht wi, ik ga eerst min deure slutn." De mevrouw loopt terug naar binnen, doet de deur van haar living dicht (terwijl ik mij al klaarmaak om een ingewikkelde uitleg te memoriseren), komt terug naar haar voordeur en wijst naar een stapel banden 20m verderop. Daar is het, die lange oprit met een grote stal/hangar in een wei, waar ik natuurlijk al een paar keer voorbij gereden was. Maar een stal lijkt niet op een garage, eh. :-/

Hennieweej, mijn band werd gerepareerd, en mijn ouders stonden al lang voor mijn deur. Ik had, wegens hoofd van duuzt kilo, de kans nog niet gehad om de keukenlampen te vervangen, dus dat heeft mijn vader ook maar direct gedaan. En extra plankjes geïnstalleerd in het schoenenrek, want mijn collectie breidt zich uit. ;-)
Na gegeten hebben, reden wij dan naar Beauvoorde en keken een beetje rond in het kasteel en het park. Toen kwam de onopzettelijke kroegentocht. Café 1 was vlak aan het kasteel, wij hadden dorst en gingen iets drinken. Onderweg naar het volgende dorpje moesten we nog eens stoppen bij de taverne die in het toeristenboekje van mijn moeder stond. In het boekje zag het er gezelliger uit dan in het echt (want in het boekje stond niet dat de Jack Russels van de eigenares in uw vingers bijten) maar we dronken er toch maar iets. Een paar dorpen verder was een restaurant waar mijn ouders lang lang geleden nog iets gegeten hadden, dus moesten we daar ook naartoe, het was toch ongeveer etenstijd. De menukaart bleek prijziger dan lang lang geleden, en toen mijn vader vroeg of hij de garnaalkroketten misschien als hoofdgerecht kon krijgen in plaats van als voorgerecht, misschien met een slaatje erbij, zei de eigenaar dat zoiets eigenlijk voor het kindermenu was, en dat het hier geen frituur was. We hebben dan maar gewoon wéér iets gedronken *klots klots* en zijn dan weer vertrokken, richting Het Labyrint, onze vaste stek van vroeger toen wij nog gingen kamperen in Kemmel. Het was gezellig, tussen de Jezusbeelden en met zingende 60-ers op de achtergrond, en wij kregen ons slaatje zonder problemen. Mijn vader moest, toen de serveerster het dessert kwam brengen, natuurlijk weer voor de zoveelste keer vragen of Filliers nu eigenlijk werd uitgesproken als Filliers of als Filjee. En hij weet het natuurlijk al lang, want het is toch ook niet 'de glaasjes van plezjee'?!?!

Ondertussen zijn mijn ouders weg en mijn stem ook ongeveer, van heel de tijd mee te zingen met de radio en van te hard te lachen met mijn vaders "pompoenschieten? probeert gij da maar ne keer... ik krijg da ni door mijn loop za!" en mijn eigen "we zijn in Wijtschate... ik kom hier graag... want ik kan wijd schate!" :-D
Maar nu zit ik hier weer zielig alleen... gelukkig heeft Valentijn deze week gebeld! Hoewel ik de avond voordien, toen ik hem belde, wel wist dat hij niet zou opnemen (want zijn gizmo ligt het grootste deel van de tijd af), had ik toch nog chance toen ik zijn stem hoorde op zijn voicemailinspreekding, waar ik helemaal niet aan gedacht had. :-)
Nog een weekje en hij is weer thuis... ondertussen hou ik mij bezig met het bekijken van filmkes, het missen van zijn s(p)ierballen, en het missen van op-reis-gaan.



Let vooral niet op mijn belachelijke stem. Die is alleen zo in filmkes, niet in het echt. Hope I.

"Biek," zegt mijn Franse collega, "tu était déjà à boobie online?"
"Eèèh? Quoi???", roep ik verontwaardigd uit en ik stel mij allerlei pornosites voor. Niet dat ik er ooit gezien heb, natuurlijk.
"Tu était déjà a bobbiejaanlan?"
.............
"Aaaaah.... Bobbejaanland?"

Een jaar en één dag geleden besloot ik, aangestookt door Lilith, om met 365 days te beginnen. Een jaar lang elke dag een foto trekken van mijzelf en op Flickr posten. Toen leek het redelijk impossible, met mijn gebrek aan discipline en langdurige interesse om iets vol te houden... maar kijk, we zijn een jaar later en 365 zelfportretten verder!
365/365... het klinkt zo zalig, als 100% op mijn rapport. :-)

Vandaag, mijn eerste dag zonder, merk ik hoeveel tijd daar in kroop. Tegen dat ik mij soms verkleed of geverfd had, en vond dat mijn idee goed genoeg uitgewerkt was; en tegen dat die foto dan bewerkt was en op Flickr verscheen met de nodige uitleg of bijpassend filmpje dat ik dan eerst nog moest opzoeken op Youtube... uuuuuren.
Op dagen dat ik veel tijd, zin en inspiratie had, was dat allemaal plezant - 's avonds na een lange werkdag nog iets moeten verzinnen was dan weer een pak lastiger. Toch heb ik nooit overwogen om te stoppen.
Dat ik zou eindigen met 365 foto's stond voor mij vast, al heb ik er wel vaak op gevloekt en gewenst dat het al gedaan was.
En nu is het gedaan. Ik ben trots op mijzelf dat ik iets heb kunnen volhouden tot het einde, dat ik zelfs op de momenten dat het mij eigenlijk allemaal niet meer interesseerde, toch genoeg discipline had om door te gaan. En ik ben ook trots op die dagen dat het mij wel interesseerde, dat ik iets dat in mijn hoofd zat op mijn scherm kreeg, dat ik zot kon doen en mijn zorgen kon vergeten, dat ik triest kon zijn en mijn wanhoop van mij af kon poseren.
En ik ben blij met alle steun die ik heb gehad... de vele reacties en complimentjes, de keren dat ik Explore heb gehaald, de inspiratie, de harten onder mijn riem op moeilijke dagen, het gelach op andere dagen, de mede-poseerders... danku iedereen!
Voor buitenstaanders is het misschien moeilijk te begrijpen wat voor impact heel dat project op iemand kan hebben.
Ik heb zoveel bijgeleerd. Niet alleen over compositie en fotobewerking, maar vooral over mijzelf. Dat kikkerperspectief slecht is wegens vijfdubbele kin. Dat vogelperspectief goed is wegens enorme shmexay blauwe ogen. Dat er perverten zitten op Flickr die alleen maar reageren als er genoeg bloot vel op de foto staat. Dat Flickr verslavend is.
Dat ik mijn lichaam beter heb leren kennen door er zo elke dag mee bezig te zijn. En mijn geest ook. Amen.

(365/365)

crazy family :)

Na tien dagen in de Pyreneeën en de Provence valt het niet mee om weer in het dagelijkse ritme te geraken. No more naast bergriviertjes liggen met een sappige nectarine en de zon op mijn vel.
Vroeg opstaan doet pijn, zeker na een nacht amper geslapen te hebben en waarvan dat beetje slaap bestond uit vreemde dromen waarin een bende hiphoppers het huis van mijn ouders overneemt, en ik langs regenpijpen omhoogkruip en op vensterbanken van hoge appartementen balanceer en kan binnenkijken in De Kamers Van Het Verleden, woehoehoeh...
Dan een hele dag werken en mijn constant vergissen... en als ik thuiskom, wacht er nog strijk en afwas en werk in de serre. Met mijn op reis teruggevonden enthousiasme om nog wat kleren te maken, heb ik nog niks kunnen aanvangen wegens gebrek aan tijd en energie.
Gelukkig is het maar een korte week! Zaterdag naar Suikerrock, voor onder andere de Presidents of the United States of America, en de Sisters of Mercy. Tot nu toe nog mijn enige festival deze zomer (naast één optreden op Grensrock). Folkwoods staat deze keer sinds vier jaar niet op ons programma, wegens genen al te vette... hopelijk vind ik nog een compagnon om dat te compenseren op Dranouter. 'k Zit nog altijd te twijfelen tussen vrijdag en zondag - Tori Amos of Loreena McKennit. Waarschijnlijk zal het de eerste worden, 't is haar enige concert deze zomer. Ik mag het mij niet meer ontzeggen! :)

En dan totally los daarvan: een oproep!
Mijn 365 days zijn bijna om, nog maar ocharmkes 6 dagen te gaan, en ik ben op zoek naar coole ideetjes voor mijn laatste foto... na bijna een jaar is mijn inspiratie onderhand wel op, en ik wil op mijn laatste dag wel iets speciaals doen, geen zoveelste ik-ben-moe-en-lig-in-de-zetel.
Dus graaf maar diep in uw hoofd en let me know!

*klikkie*

weekends are cool but way too short

- Buiten in 't zonneke zitten, weer naar binnen gaan, mijn weerspiegeling zien in het raam en denken: wat.een.lijf! Zie die taille! Waar is mijnen buik naartoe? WAAAH ik zie er slank uit! :-D In mijn hoofd ben ik soms (meestal...) nog altijd iets te dik, maar in de spiegel zie ik eruit zoals ik al jaren wil dat het is... en van waar komt dat ineens? Ik eet toch nog altijd constant chocolade?!?

- Tot een kot in de nacht wakker kunnen zijn, opgewekt kunnen zijn, bezig kunnen zijn... wat een verschil met altijd maar moe en futloos en ongemotiveerd zijn!

- Met de trein, altijd een avontuur. Een vent zien die staat te pissen in de boskes aan het station, en doet hij dat met zijn rug naar de trein? Nee hoor, full frontal! Dat is al zowat de duizendste keer. Onze postbode doet dat ook. :-/
En dan 's avonds de trein terug nemen, als de zon laag staat en de trein een voorbijrazende schaduw is op de velden... zalig rustgevend... de trein is mijn bezinningsplekje. Al ben ik wel content dat ik er niet meer om de twee weekends op zit om mijn lief te kunnen zien. Maar toch... een goed plekje om te denken, gewoon te denken, niet na of voor, als er niet te veel bleitende kinders en taterende bomma's zijn tenminste. En dan, al voorbijrazend, alle huisjes aan het spoor checken en eentje uitkiezen om te gaan wonen. Ik mis de bossen en de velden...

- Afspreken met vriendinnen die ik een half jaar / 4 jaar niet heb gezien. Weer nieuwe oude gezichten, andere gezichten dan het gezicht dat ik graag zie, maar wel elke dag zie. Andere visies, andere zuurstof.
En dan in de Viavia echt zoooooooooo ongelooflijk zalige lasagne eten dat ik bij elke hap onbewust hmmm zeg.

En ondertussen zit Arabella nog altijd aan de catnip. :-)

joetjoebmeezingers

Zelfs na een hele dag verplicht naar foute muziek luisteren op Q-music zit ik nog altijd met hetzelfde in mijn hoofd als de laatste paar weken. Goodies!

Barcelona: uno

Al jaaaaaaren wou ik naar Barcelona - en ondertussen was zo ongeveer iedereen die ik ken er al geweest - dus enkele weken geleden kwam een droom uit. Helaas al op het way too vroege uur 5u45, but hey, afzien doe ik met plezier als het is om op reis te vertrekken.
Uiteindelijk had ik evengoed nog efkes in bed kunnen blijven liggen, want zoals het een ongeschreven wet is bij Ryanair, vertrok ons vliegtuig met een uur vertraging. MAAR een uur vertraging, als ik me bedacht dat we een paar jaar geleden met een dag vertraging pas in Schotland belandden (en toen waren we al op het veel belachelijkere uur 4u opgestaan!).
Wij zagen de Eiffeltoren, vanuit de lucht weliswaar, en Valentijn zag Versailles maar ik niet want weet ik veel naar welke pijl in welk bos hij wees; en zwembaden, schroothopen, blauwe, groene en bruine rivieren, een biggetje met een krulletjespruik, een enorm slapend hoofd van een elfenkind, tangramfiguren, egeltjes zonder stekels, massieve witte wolken, slagroomdotten waar ik een hap van wou, voorbijdrijvende watten die tot slingers waren geregen voor een feest dat niet iedereen zag, ronde akkers als taarten, gecodeerde boodschappen aan aliens, de Pyreneeën, en efkes een regenboog. Ja, ik wou aan het raamke zitten...

Nietsvermoedend lieten wij het zonnige België achter om rond 13u aan te komen in een regenachtig Spanje. De busrit van Girona naar Barcelona diende om een beetje te slapen, te wijzen naar elke kerktoren die wij zagen vanaf de autostrade (met de woorden 'kijk, de Sagrada Familia!'), en om te grinniken als de buschauffeur in het Spaans vloekte.
Toen we arriveerden in het busstation kochten wij direct onze Barcelona-card, zodat we 5 dagen met de metro konden en ook gratis bonnen of kortingsbonnen hadden voor de miljoenmiljard dingen die we zouden gaan doen en bekijken. Van daaruit metro'den we maar meteen naar de jeugdherberg aan de andere kant van de stad, om in te checken en onze rugzakken te droppen. Onze slaapkamer bleek niet veel groter dan onze badkamer thuis, maar we hebben ze dan ook niet veel gezien. ;-)
Want wij moesten en zouden direct Barcelona zien, al was het maar een kleine glimp! Dus próxima estacion'den wij richting Parc de la Ciutadella, alwaar wij, om de cliche's betreffende het weer in Spanje te doorbreken, nog een regenbui op onze kop kregen. Daardoor lieten wij ons niet afschrikken, en Bigmouth ook niet! Wij stapten richting Barri Gotic om daar onder andere te belanden aan en in de Santa Maria del Mar, de ramblas, la Boqueria (alwaar wij een bakje fruitsla kochten met veel watermeloen in, yummie!), maar het Hospital de la Santa Creu vonden wij nooit, en dagen later zou ik mijn weinige hersens daar nog over breken... maar daar zijn we nog niet!!
Wij waren ondertussen al hopeloos aan het verhongeren, zelfs na ons lekker ijsje (kokos! <3), en wegens fuckingvoetbalopdentelevies zaten alle cafeetjes en bars vol... wij sprongen dus maar binnen in het eerste het beste pastarestaurant dat doenbaar was qua prijs. Prijs van eten dan toch, zo bleek... de cola die we bestelde bleek enorm te zijn en kostte dus ook 5 euro. :-s
Met een volle buik hosten we dan nog een beetje rond door de oude stad, tot we het voor bekeken hielden en weer richting hostel trokken om onze stapelbedden te testen.
Hasta la próxima!

Ik had, zo vlak na Barcelona, gehoopt op een rustige werkweek, maar het werd er eentje met overuren... de stock van het kerstgerief moest geteld worden, dus heb ik heel de week doorgebracht tussen de glitterballen en engeltjes. *zucht*
Volgende week nog van 't zelfste, daarna hopelijk rustig en dan weer op reis, met de tent naar Frankrijk! :-)
Gisteren was ook mijn langverwachte 'date' met Marjolijn om nog eens wat bij te babbelen en eindelijk naar de film van Sex and the city te gaan. De film was leuk, en het maandenlang niet geziene gezelschap ook, maar 'k heb mij wel heel de dag mottig gevoeld.
Ik had voor de verandering nog eens goed kunnen doorslapen (en heb raar gedroomd, duh!) maar had al van 's morgens steken in mijn hoofd, waarschijnlijk migraine. Geen goeie combinatie met cheesecake-brownies bakken (voor de New York-sfeer :-)) en deeg proeven op een lege maag.
Thuis, voordat we naar de cinema vertrokken, naar het toilet geweest, dan nog eens rap voordat de film begon, en ook nog een keer tijdens de film. Mijn blaas stond op ontploffen, mijn hoofd bonkte zo hard dat mijn bril ervan meetrilde, ik kon mijn ogen amper open houden, was misselijk, en moest de hele tijd van houding veranderen omdat mijn armen en benen de hele tijd trilden.
Heb Marjolijn nog kunnen afzetten aan het station en ben heelhuids weer thuisgeraakt om daar te crashen in bed en boven de wc-pot.
Voel mij al beter, al draai ik nog een beetje en is de hoofdpijn nog niet helemaal weg, maar dat kan soms dagen duren. Tof weekend. :-s

Terug van vijf warme, vermoeiende, inspirerende, drukke, prachtige dagen in Barcelona... verslagje en selectie van meer dan 1000 (I know! :-s) foto's volgen nog! Eerst acclimatiseren. :-)

In ieder geval heb ik nog rap een nieuwe camera kunnen kopen voor we vertrokken!
En het eerste wat ik ermee heb gedaan is hem laten vallen. :-/ Hij zat gelukkig nog wel in de doos, maar toch... dat zegt veel over hoe spastische ik de laatste tijd omga met breekbare dingen. Volgens mij heb ik vroegtijdige Parkinson. Moet ik nu echt alles met koordjes aan mijn armen gaan hangen omdat ik het anders laat vallen?

De camera is op zich wel okee, al moet ik wel wennen aan het grotere scherm en de andere volgorde van de knopjes. Sommige dingen die ik op mijn vorige camera wel had, mis ik wel, maar misschien heb ik dat gewoon nog niet gevonden op mijn nieuwe... en de kans dat ik mijn handleiding eens ga lezen is weer zéér klein. :-P
En ik bedoelde eigenlijk: de camera WAS op zich wel okee, want na nog geen week is hij al versleten. :-/ Het hendeltje om in en uit te zoomen hangt een beetje los, waardoor ik soms ook gewoon niet op mijn andere knopjes kan drukken... en gisterenavond, ZONDER DAT IK HEM HAD LATEN VALLEN OFZO, was het opeens van 'lenskap fout', en maakte hij vreemde kraakgeluidjes als ik hem opzette. Terug ermee naar de winkel...

:'(

wou een foto trekken van mij met onze nieuwe tent op mijn kop en heb mijn camera laten vallen... hij werkt nog wel maar het lensklepje is kapot :'(
morgen... okee nee eigenlijk al vandaag (dus ben zelfs te laat met mijn zelfportret): winkels dicht
maandag: werken
dinsdag: naar barcelona

very bad timing... en wat een kuteinde voor al die jaren trouwe dienst... mijn camera heeft al op vanalle zelfgefabriceerde statiefvervangende constructies gestaan en nu valt hij gewoon van de zetel... was dan toch - puur voor de dramatiek - van een grotere hoogte gevallen!
alsof ik nu nog ni genoeg aan mijn hoofd heb :-s

dromen op één nacht

- ik had een supercoole hut gemaakt tussen de (enorme) wortels van een boom en had daar een soort verhalen-en-toneel-clubje zoals in Little Women
- ik was Bart Simpson en smeet stenen naar de sjampetter en Gargamel
- Gus Van Sant (voor het gemak noemde ik hem maar Guus Van 't Zand) was een magere rosse zanger en ik moest hem interviewen maar ik babbelde liever met met lief en dus zat hij daar maar bij voor piet snot
- terwijl ik wanhopig probeer om niet al te veel bagage mee te pakken naar Barcelona, komen mijn zus en vader af met een stapel papieren met allemaal openingsuren en prijzen van dingen die ik daar zeker moet doen, zoals de rolschaatsbaan

zoek de nul verschillen

en
mijn ajuinen!

Arabella probeert wanhopig de deur open te krijgen voor een stukje chocolade

En ze lust geeneens chocolade. 8-/

Roept allen veuls te hard van Hoera!, want de waaaaaay too longe werkweek zit er op en de Fransche moedertjes zullen morgen allemaal dolblij zijn met de duizenden boeketten die deze week door mijn aan flarden liggende handen zijn gegaan.

bijnamen van de week:
- Geneviève
- Bieketjeuh
- Bambi (blijkbaar betekent 'Bieke' in één of ander Frans of Waals dialect zoveel als 'Bambi')
- Bèk (die gekke Fransen toch!)

bijnamen gegeven aan anderen:
- Petronella
- plastic Bertrand en karton Matthieu
- Frank Aubergine Ponopoulos III

pijn:
- miljoenmiljard wondjes aan mijn handen
- mijn knieën die volledig verbrijzeld aanvoelen
- overbelaste voeten
- kapotte rug
- verkrampte - maar ondertussen ook wel gespierde! - armen

dingen waar ik weer tijd voor heb:
- kleren maken/herstellen/bewerken
- mijn lief
- koken
- films kijken
- muziek beluisteren
- met de kat spelen
- kapotte planten in de serre proberen tot leven te wekken
- lezen
- belastingen :-(
- in de zetel zitten

meest gedachte woord van de week:
- FUCKSHITGODVERDOMME!!!

meest gezegde woorden van de week:
- hoeveel nog?

meest geapprecieerde dingen van de week:
- dat mijn potje met warm eten voor de dag erna al klaarstond als ik 's nachts thuiskwam
- dat er soms ook nog een donut of een tompoes klaar lag voor mij
- dat mijn lief 'er ligt er verrassing voor u op tafel' sms't en dat ik denk dat het mijn potje met warm eten is... en dat het een dvd van The Muppets blijkt te zijn <3
- dat sommige collega's blijkbaar hooooopen koekjes, chocolaatjes en *kwijl*watermeloen meesleuren om aan mij uit te delen, juist op het moment dat ik denk dat mijn hongerige maag er zal uitspringen en een boeket zal opeten
- nen douche!

stomste dingen van de week:
- werkenwerkenwerkenwerkenwerkenennogeenswerken, AKA een uur vroeger beginnen en goh... een 5-tal uur later gedaan zijn
- dat er, omdat ik dus vroeger begin, 's morgens meer verkeer is op de baan... voor die 10 minuten dat ik op de fiets zit, allemaal geenplaatsmakende schoolgaande jeugd!
- dat ze Love in times of cholera al niet meer spelen :(
- dat, voor die keer dat ik hier nog eens iets post, delen van mijn tekst gewoon opeens verdwenen zijn... grmbl!

conclusies van de week:
- ik heb hard gewerkt 8-/
- maar minder dan ik had gedacht... die collega's ook die mij bang maken met hun 't è kji heweest to we tot twolv en olf èn hewerkt'. al was 23.15u ook wel laat genoeg.
- stress doet lelijke dingen met een mens

vreemde dromen van de week:
- mijn collega Bertrand die verkleind is en met zijn mini-heftruck door de rekken rijdt, en dat mijn brooddoos achteraan in de rekken staat en ik er niet aan kan omdat hij mij de weg blokkeert :-(
- Michael Jackson die een tekenfilmfiguur is en een maat van mij opeet
- een enorme collectie parfumflesjes in de keuken van moemoe
- dat ik de groene ballerina's van mijn nicht (die ik misschien al 3 jaar niet gezien heb) pik
- dat we op het werk 's middags stiekem pauze pakken zonder naar de prikklok te gaan, en dat ik dus ongezien met mijn potje eten tot aan de microgolf moest geraken... maar ze hadden de microgolf verplaatst, naast de koffiemachine... = lots of people!

dingen om naar uit te kijken:
- 5 dagen Barcelona!! (eten-drinken-winkeltjes-dingendiejegezienmoethebben-tips zijn altijd welkom)
- 10 dagen iets... wellicht kamperen in Frankrijk
- solden
- van zodra haar examens gedaan zijn: afspreken met Marjolijn en naar Sex and the city gaan kijken (en hopelijk ook een mini-fietsvakantie bespreken)

muziek van de week:
- Radio 2, Donna, Q-music en Chéri-FM, HELP!!!
- ik moet al een vent zijn en camions lossen om naar Studio Brussel te mogen luisteren
- Michael Jackson, begot. Ik ken eigenlijk alleen maar zijn allerbekendste liedjes, is eigenlijk nog een beetje van voor mijn tijd... de enige herinnering die ik daar aan heb, waarschijnlijk al zeker van 10 jaar geleden, is het clipje van Blood on the dancefloor en dat ik nog nooit zoiets obsceen had gezien, en Michael Jackson vanaf toen altijd in de Top min 100 stond van mijn arme kinderzieltje 8-) Soit, deze week speelden ze dit op de radio en me likes it! Gewoon dat simpele getrommel met wat gezang, meer moet dat niet zijn. Ideale tekst ook voor iemand die van 's morgens vroeg tot 's avonds laat moet werken *zielige blik*
- it's getting worse... Nicole & Hugo, begot.
- een bende jonge knaapjes terwijl ik dacht dat het een mevrouw was :-s
- en om mijn reputatie van goeie muzieksmaak toch weer een beetje op te krikken: Eels! Jongens toch, strijken op die muziek is strijken als een konijn op speed!*
- and last but not least heeft Radio 2 mij ook nog een plezierke gedaan... na er een hele week op gehoopt te hebben speelden ze vrijdagavond EINDELIJK Tiger feet! Mijn collega's keken vreemd op dat ik het eens een keer was die 'zet keer wat harder!' riep in plaats van zij met hun Marco gaiktenonderindegolven Borsato


*heel rap dus

Living for the verlengd en uitermate sunny weekend

- wandelen in de bossen en de velden en veul foto's trekken
- verbranden (da wordt toch nog bruin!)
- op het gras relaxen met een boekje
- mijn hoofd nog eens tot rust laten komen op het Duits militair kerkhof (nog met een jas aan!)
- langs de Leie fietsen en picknicken
- in de serre tomaten, paprika en sla planten en wortels en radijsjes zaaien
- Zwartwittie en heur kroost die het suddenly afgebold zijn
- samen met mijn moeder onkruid uitdoen... dat gaat nogal beter vooruit dan alleen!
- late verjaardagscadeautjes krijgen, straight from Guatemala en Amerika
- kweetniehoeveel ijs eten met slagroom en chocoladesaus
- het huis dat geurt naar seringen en meiklokjes
- onze heidemat-afsluiting die weer RECHT staat
- een bureaublad maken waar ik altijd kei hard mee ga lachen als ik de computer opstart :-D

Er zijn zo van die weekends die rap weer in werkweek mogen veranderen, omdat het schijtweer is, er niks te beleven valt en iedereen slechtgezind rondloopt.
En er zijn de andere weekends, zoals nu.
Een zalig opbeurend (en verbrandend :-s) zonnetje, gaan shoppen, genieten van Turkse pizza en Italiaans ijs in Gent, mij 's morgens nog eens kunnen omdraaien, een warm huis en een warm lief, rondlopen op blote voeten, barbeque'en, een boswandelingetje, naar het Boekenfestijn, kunnen rondlopen in topje en shortje, in het gras liggen en zalig niksdoen...
De energie die ik daar uithaal zal ik de komende maand goed kunnen gebruiken op het werk. Volgende week zal druk - maar gelukkig ook kort - zijn, met HOPEN meiklokjes.
(Haha, vrijdag met een collega nog een wedstrijdje 'om ter rapst een pallet meiklokjes lossen' gehouden... ik ben verloren met 6 dozen achterstand... en dan allebei effe bekomen, met een knalrood hoofd en de slappe lach :-D)
En enkele weken daarna worden het gewoon enorm lange dagen voor moederdag... de Franse dan, die is hier populairder dan de Belgische... fête de mère, ook wel gewoon fête de merde genoemd. :-p
Maar daarna is het enkele maanden lekker rustig en zal het een prachtige zomer worden! :-)

wantoewtrie boekenstokje

1. Grijp het dichtsbijzijnde boek dat meer dan 123 bladzijdes telt.

Eigenlijk is het dichtsbijzijnde boek er eentje over Photoshop, maar alsof ik daar naar te grijpen heb! Ik ben stiekem enkele meters verderop mijn middagpauzeboek gaan pakken, Verloren nachten van T.C. Boyle.


2. Open het boek op pagina 123 en zoek de 5de zin.

'Mooie boot!' schreeuwde ze over haar schouder, om maar beleefd te zijn, om maar iets te zeggen, en Howard, een tabakspruim in zijn mond die één wang deed opbollen, en zijn smoezelige pet zo strak over zijn hoofd getrokken tegen de wind dat het leek alsof zijn hoofd was voorgekrompen om erin te passen, knikte alleen maar.


3. Post nu de volgende drie zinnen.

Het tochtje duurde een uur. Ze zei de hele weg verder geen woord en hij ook niet.
Maar toen ze aankwamen, toen de boeg van de boot de oever onder aan zijn huis opgleed en de honden hun uitvoerige begroeting stamelden, had Howard een hele toespraak voorbereid.


Blaap, zo'n saaie zinnen! En ik zat eigenlijk nog maar aan blz. 96!

Terugkijken is zoveel makkelijker dan verder kijken. Al naargelang mijn gemoedstoestand haal ik goeie of slechte herinneringen boven.
Dat is makkelijk. Want dat is al gebeurd dus ik weet wat het is.
Ik weet níét wat er gaat komen. Alles is wazig, en dat is normaal want iets dat er nog niet is, kan je niet zien, maar het vóélt ook wazig.
En ik praat niet meer. Of ik zeg wel wat, maar niet wat er werkelijk toe doet. Wat er scheelt. Wat er eigenlijk gezegd zou moeten worden.
Ik heb geen energie meer. Nu het weer langer licht is, en op de dagen dat de zon schijnt, had ik weer effe het gevoel dat ik alles voor mekaar krijg... maar op dagen als deze, grijs maar zonder échte regen, heb ik nergens zin in.
Als mijn humeur zo samenhangt met het weer, waarom ga ik dan niet naar De Warme Landen?
Niks interesseert mij nog. Ik volg geen tv-programma's meer, er is nog zoveel muziek die ik wil horen maar waar ik geen moeite voor doe, ik trek nog wel foto's maar heb geen inspiratie, en qua knippen, plakken, naaien, schilderen, scrappen, schrijven, tekenen, knutselen, boetseren of anything at all maken komt er ook niet veel meer uit. Ik maak dingen eerder om ze af te hebben dan om het máken zelf.
Ik ben te weemoedig, te chaotisch, te opgekropt om toegewijd te zijn.
Ik vind mijn toevlucht nog wel in boeken maar als ik er weer uit kom, valt alles zo tegen. Heel de wereld, mijn leven, Het Leven.
Ik haat dit deel van de lente. Dat ik gewoon mijn rugzak zou willen pakken en ga naar any way the wind blows. Want ik weet toch dat ik dat uiteindelijk, na veel denken en dromen en wikken en wegen en piekeren en hopen, niet zal doen. Nooit, I guess.
Is het dan zo moeilijk om één persoon te zijn?

aprilse grillen

- elke lentekriebel in de regen voelt als onbeantwoorde liefde -

En je denkt net als ik, maar het verschil is dat ik dat al langer doe en er beter in ben dan jij.

(Terry Pratchett : Schijfwereldreeks - Pluk de strot)

Blijkbaar heb ik vorige nacht weer gebabbeld in mijn slaap... en dat niet alleen. Toen Valentijn zijn arm rond mijn sloeg, kreeg ik - volgens hem, want ik herinner mij er niks van - een paniekaanval en dacht ik dat er beesten op bed zaten ofzo. Ik ben dan opgestaan om op het bed te kloppen om ze weg te jagen en ben toen weer gaan slapen. En naar 't schijnt heb ik ook geweend dan. :-/

Ik weet alleen nog maar dat ik heb gedroomd dat ik onverwacht moest gaan werken, 's morgens vroeg, en dat ik slechtgezind en bezweet en plakkerig was... en toen liet ik op 't werk een stenen kruik vallen en was mijn collega boos op mij, waardoor ik dan weer boos werd op haar omdat ik gewoon wou douchen in plaats van op mijn vrije dag te komen werken! Dus ben ik maar gaan douchen... bij mijn ouders thuis, 150km hier vandaan. Uhu. 't Was Pasen en ze waren nog niet thuis van op café (:-D) dus zat ik daar met mijn zus (die eigenlijk in Amerika zit) te wachten en foto's te bekijken op haar laptop en mij te vervelen.


Maarja. Ik heb deze week dan ook uitzonderlijk alcohol binnen.

[wijvenweek] Kinders!

O-ow, kinderen. Ik heb er altijd gewild. Op vrij jonge leeftijd wou ik er zelfs en gelukkig kreeg ik er toen geen, want het was een middel tegen eenzaamheid geweest. (Maarja, ik kreeg ook al geen hond...)
Babysitten en spelen met neefjes, nichtjes en kinderen uit de buurt heeft mijn moederkloek misschien wel wat gestild, toen. Al was dat natuurlijk spelen, niet opvoeden. Ik smeet ze vaak genoeg tegen de grond. (Alleen de grote, natuurlijk!)
Ik kan zelfs niet meer met kindjes overweg, voel ik, de laatste tijd. Nu ik verhuisd ben en al die neefjes, nichtjes en buurkindertjes ver weg zijn, ben ik het een beetje verleerd, hoe ik met kinders moet omgaan. Ik ben volwassen aan het worden maar ik ben het nog niet helemaal, ik hang nog ergens tussen spelen en de les spellen... vroeger wist ik niet wat ik moest aanvangen met mijzelf in de buurt van De Grote Mensen en trok ik altijd op met de kindjes, nu is het eerder andersom aan het worden. En ik ging nooit groot worden. :-(
Het kan ook wel liggen aan het feit dat ik de laatste tijd dus meer West-Vlaamse kindjes zie dan Kempische. En die versta ik niet. I mean, ik ben gewoon volledig van mijn melk als ne kleine petotter plat West-Vlaams praat. Ik word daar verlegen van, hellup!
Maar soit, het gaat hier over mijn toekomstige kinderen, niet over die van anderen. Het mogen er nog altijd twee zijn. Ne jongen en een meiske. Al ben ik wel beter in meisjesnamen verzinnen...
Maar... mijn lief vindt mijn meisjesnamen ni goe! En los daarvan zou ik nu geen kinderen willen. Voor zover ik er tijd, plaats, geld en energie voor heb, wil ik die er nu nog niet aan geven. Tegen dat het zover is, zien we wel. Dat mag nog een paar jaar duren.
And on the other hand... waaah, kindjes! Een babytje! Zo ne kleine pagadder! Ne puber!
Ik heb er het laatste jaar veel aan gedacht. Zo plots is dat begonnen, en dat denken is niet meer gestopt. Wat als ik een kindje zou hebben... nu nog niet, natuurlijk, maar wat als? Hoe zou ik het opvoeden? Wat wil ik het doorgeven van mij? Wat wil ik het absoluut NIET doorgeven? Hoe vind ik het evenwicht tussen beschermen en loslaten? Welke waarden ga ik het meegeven? Wat wil ik niet doen dat mijn ouders wel met mij gedaan hebben? Of wat wil ik wél doen dat zij niet gedaan hebben? En zou mijn lief wel een goeie papa zijn? Of is dat gewoon een extra kind? En wat als dat kind zo flauw wordt als mij? En als het iets komt vragen waar ik het antwoord niet op weet? Of wat als het gewoon een shtoem kind is? Stel dat ik dat niet graag zie? Stel dat dat mij niet graag ziet?
Als ik nu al niet kan relativeren, hoe zou ik dat dan kunnen met een kind erbij? En ohja, euhm, what about bevallen? Ik wil da ni! Blaah! Hadden ze nu echt geen andere manier kunnen vinden? Toch met kolen, ofzo? Ooievaars, desnoods?
En ik wil geeneens zwanger zijn! Komaan, nu ze zeggen dat ik precies ben afgevallen zal ik wel weer eens dik worden zeker? No way José. En ik heb mij het laatste jaar ook al genoeg mottig gevoeld. Nu efkes gezond, danku.
En wa voor taal gaat da kind spreken, by the way. Kempisch West-Vlaams? Wuk, jom? En als ik ooit wil bevallen, waar dan? Hier? In de buurt van mijn ouders? En dan het eeuwige gevecht van wie de meter mag zijn...
Anders wel cool, al da babyspeelgoed. Ik kan dan eindelijk die bavet met diejen dinosaurus kopen. Ohnee, wat als da kind ni vegetarisch wilt eten? (Valentijn: 'euhm, wie zegt er da wij da vegetarisch gaan láten eten?' 'Ja seg 't is wel mijn kind he!' 'Da van mij toch ook!' 'Wie zegt da?!'.....) Ik ga mijn kind alleen opvoeden, dan kan ik volledig mijn eigen goesting doen. En nooit meer slapen.

Jup, veel vragen, weinig antwoorden tot nu toe. Maar toch vind ik het wel plezant om erover na te denken. Ik maak mijzelf wijs dat ik dan voorbereid ben tegen dat ik er aan begin. :)

Maar wedden dat da kei hard NI gaat zijn?!

[wijvenweek] Das Huishouden

Mijn huishouden. Eigenlijk is het niet meer MIJN huishouden. Dat is het een hele tijd grotendeels geweest, toen ik zonder werk aan de andere kant van het land belandde, in een huis samen met mijn lief, AKA in een huis dat al na een vijftal dagen stof en vuiligheid heeft opgeslorpt (witte vloer, horror!) voor een jaar, AKA met mijn lief dat wél heelder dagen was gaan werken en dus geen tijd had voor het huishouden.
Soit, ondertussen werk ik fulltime en euhm... is het mijn huishouden totaal niet meer. Degene die eerst thuis is die kookt, en meestal is dat Valentijn. Kuisen doet hij ook meestal de laatste tijd, of dat doen we samen. Samen naar de Colruyt of hij alleen. Samen afwassen of hij alleen en heel soms ik alleen. In den hof werken: ikke. Al rijdt hij het gras wel af. De was doet het machien, de strijk doe ik - tegen mijn goesting, wel.
Mijn huishouden. Ik doe het niet graag, maar ik wil wel dat het in orde is. Het moet niet overal blinken, maar er zit toch een perfectionist in mij, blame my father. En ik weet dat ik het het beste kan, helaas. Omdat ik een wijf ben, ofwa? Er zit waarschijnlijk kuisproduct in mijn chromosomen.
Mijn lief zet de afwas soms nog half nat in de kast, maar wat is dan the point van afdrogen? En wat is the point van stofzuigen en dweilen zonder eerst afgestoft te hebben? Als er iets moet gebeuren, wil ik wel dat het goed gedaan is. Ik ben geen huishoudster, maar ik heb wél voeling met mijn huis. IK weet na twee jaar tenminste waar alles staat. *kijkt naar niemand in het bijzonder, kuch kuch*
Veel klap, ikke, maar uiteindelijk heb ik het huishouden wéér niet gedaan! Haha!
En van alle wijvenblogsters ben ik nu misschien de enige die een fatsoenlijk gehouden huis wil, maar ik ben nog ni erg, zenne. Collega's van mij wassen ELKE WEEK hun ramen begot. En nu gij.

[wijvenweek] 'Vaak lig ik te dromen van een leven zonder man, toch moet ik bekennen dat ik echt niet zonder kan, aiaiaiai...'

De Ideale Man

- motiveert en inspireert mij
- snapt iets van zakelijke brieven, rekeningen en andere officiële toestanden - dan moet ik mij er niet meer druk over maken
- kan goed communiceren en zorgt ervoor dat ik dat dan ook kan
- stelt mij zodanig op mijn gemak dat ik geen schuld en schaamte meer voel en geen toertjes blijf draaien in mijn hoofd
- kan mij een shot onder mijn gat geven (niet letterlijk!) als ik weer eens stilgevallen ben
- is bij voorkeur groter en ouder dan mij
- kan mij leren jumpen. en dansen in het algemeen
- gaat zondagmorgen vrijwillig om verse pistolets
- heeft leuk haar waar ik door kan roefelen en mee kan frullen
- kan relativeren, kan ermee overweg dat ik dat niet kan, maar leert het mij wel in the meanwhile
- houdt van een Kempisch dialect, jom!
- kan mij op mijn fouten wijzen zonder mij iets te verwijten
- geeft spontaan bloemen, knuffelbeesten of iets anders dat ik al heel lang zou willen maar waar ik niet aan denk
- rookt niet, drinkt niet al te veel en mag gerust vegetariër zijn
- mag beginnen met roken op de dag dat sigaretten niet meer stinken of schadelijk zijn... want sigaretten zijn eigenlijk wel sexy, soms. ik persoonlijk zou heel goed met een sigaret staan.
- heeft toffe vrienden en familie. en die moeten mij ook tof vinden
- kan lekker koken en het huishouden doen, maar wel zonder hysterisch te doen bij het minste vuiltje
- kent het verschil tussen vuil en rommel (= mijn gerief op georganiseerd chaotische wijze)
- kan flippen op jaren '90 muziek. maar het is geen gabber
- is van een onpeilbare diepte, maar geen bodemloze put
- kan mij troosten zonder mij te betuttelen
- is een knuffelbeer
- heeft stoere bakkebaarden
- kan huilen. maar niet meer dan mij he!
- begrijpt dat not all tears are for bad
- kan melancholisch en weemoedig zijn zonder te blijven hangen
- speelt gitaar voor mij
- kan een huis verbouwen. maar ik mag de kleuren kiezen
- is minnaar, lief en beste vriend in één
- ziet er een beetje wild/ruig uit, maar is toch verzorgd, zonder afgeborsteld te zijn
- ruikt lekker
- kan mij opheffen. en mij dan rondzwieren. liefst in enkeldiep water, ook. en dan vallen we neer... *zucht*
- zal ooit een fantastische vader zijn. maar nog niet nu!
- weet dat ik niet goed kan zingen, maar zal dat nooit zeggen
- houdt van gezelschapsspellekes, films, boeken, muziek...
- doet mij lachen en lacht met mij
- heeft leuke, originele ideetjes voor uitstapkes
- is een lieveke
- houdt wel van een robbertje liefdevol vechten. fysiek, verbaal, mentaal
- heeft respecht voor mij, zichzelf, mensen, dieren en natuur
- kan tegen Spaanse ska-punk. en tegen Kempische boerensongs. en ook Bollywoodmuziek
- heeft altijd een oplossing als ik zeg dat ik mij verveel
- is ook een beetje een vrouw
- verwarmt mij
- koelt mij af
- werkt niet bij Q-music
- rijdt met mij rond op een tandem
- lacht niet met mijn naïeve, idealistische dromen
- is een combinatie van alle jongens en mannen waar ik ooit verliefd op ben geweest
- gaat mee picknicken
- vindt mij de ideale vrouw
- kan serieus zijn
- steunt mij door dik en dun. liefst dun, eigenlijk
- weet dat sfeerschepping veel verschil kan maken
- heeft een prachtig laajf
- kan een beetje jaloers zijn maar mij toch het beste gunnen
- wil ook katten, kippen, konijnen, geitjes en een ezeltje
- kan goed overweg met de luchtgitaar
- haalt het beste in mij naar boven
- zit liever in de bergen en de bossen dan op het strand te liggen. okee, één dag op een rustig strand mag
- lacht zóóó schattig
- heeft een husky die van mij houdt
- zegt "hé, laten we dát eens doen!", waarop ik "hé, ja!" antwoord, en we zijn weg
- heeft een aanstekelijk enthousiasme
- is soms wel eens stout
- kan mij plagen maar weet waar de grens ligt
- is aanhankelijk maar niet afhankelijk
- kan opeens komen aanzetten met iets waarvan hij denkt dat het goed in mijn plakboek of citatenschriftje zou passen. en dat is dan ook zo
- kent mijn smaak
- houdt van verkleedpartijtjes
- kan dankbaar zijn en dat tonen
- is nen hiejeten truffel
- kan lachen met mijn onnozele woordspelingen
- is hetzelfde als mij en tegelijkertijd het tegenovergestelde van mij
- houdt zielsveel van mij
- kan sorry zeggen
- verleidt mij, maar geeft mij ook de kans om hem te verleiden
- heeft een mooie stem
- is onweerstaanbaar
- heeft prachtige ogen
- geeft mij kriebels
- respecteert dat ik tijd en ruimte voor mijzelf nodig heb
- daar zeg ik direct 'ja!' tegen
- kan mij en mijn eeuwige twijfel overtuigen
- heeft leuke kleren
- is gespierd maar geen opgefokte bodybuilder
- is tegelijk heel zacht
- doet al eens zot
- snijdt met een beetje chance zijn champignons volgens de vijfpuntshartontploftechniek
- is onderwerp van de langste post ooit
- iedereen wil hem, maar hij wil alleen mij

Voila.

De lijst met kerels die in aanmerking komen voor een one night stand was nog langer! 8-D

[wijvenweek] Shoppen til you droppen

Niet doen: shoppen als ge iets nodig hebt.
Been there, done that, en na een jaar voel ik mij daar nog altijd slecht over. Ik had een broek nodig, vond er geen die ik écht wou, kon niet kiezen uit degene die ik ongeveer wou en heb ze toen alledrie gekocht - één hangt veel te laag en de twee andere heb ik verknipt tot kniebroeken, wegens beter-veel-te-kort-dan-iets-te-kort.
En ik heb weer een broek nodig. :-/

Ook niet doen: shoppen na Shopaholic gelezen te hebben. Been there, done that as well... ik vond mijn manier om aankopen goed te praten best wel onrustwekkend briljant. Ik heb toen eigenlijk niks gekocht, maar mijn argumenten waren toch wel euhm... veel te goe. Best dat ik weinig geld meehad.

Zalig: shoppen als ge eigenlijk niks nodig hebt, kei veel vindt dat u aanstaat en kei veel geld hebt! Da ge ni allemaal moet uitgeven omdat de dingen die u aanstaan juist kei weinig kosten!
Plus: die dag schijnt de zon en loopt ge ni te puffen in winkels met uw jas aan, er is geen rij aan de paskotjes en aan de kassa, er zijn geen ambetante 'mag ik u efkes iets vragen?'-enquèteurs dus ge kunt oogcontact maken met anybody you fancy, ge wint een weddenschap en dus een suikerwafel... en er lopen veel knappe hastn rond en dat juist op de dag da ge u NI dik voelt!, gniffel gnaffel!

Makkelijk: rokskes, truitjes, kousen, onderbroeken, sjaal(tje)s, handschoenen, knutselgerief, prullekes, attributen voor mijn 365 days :)
Moeilijk: broeken, schoenen, jassen, mutsen, kleedjes...

Nog op zoek naar: mosgroene/okergele/donkerpaarse broek, okergeel vestje, (niet te) verfijnde sandalen (verfijnder dan mijn Teva's, that is), ne mosgroene winterjas, een paars kleedje dat ik heb gezien in een film (maar ik weet niet meer de welke, fok!), schoenen voor op 't werk die ik ook gewoon ergens anders kan dragen (mijn basketsloefen verslijten daar te rap naar mijn goesting en doen te zeer aan mijn tenen)

Conclusie: ik moet gaan shoppen! Zo erg! *glunder*

[wijvenweek] Mijn wijflijf

Mijn wijflijf: ik wil best geloven dat het een goed manipulatiemiddel is om in de strijd te gooien als ik ooit gekidnapt zou worden door een knappe zuiderling, maar tot die dag ben ik er toch niet ganz content mee. De Schepper had wel iets beter zijn best mogen doen, maar op mijn geboorte had hij het waarschijnlijk iets te druk met den opkuis van Pasen. En heb ik dus een moleculencombinatie gekregen met slechte ogen, slechte tanden, een kapotte rug, kapotte knieën, te veel buik, te weinig bloedsomloop in mijn voeten en te veel bloedsomloop in mijn wangen. Ik kan niet rechtop lopen, maar pudding loopt nu eenmaal niet rechtop zeker? En mijn kaken zijn te dik om mijn mond mooi te laten lachen, dus kijk ik maar onnozel op foto's. Mijn haar heeft efkes een mooie krullerige periode gehad, waarschijnlijk gewoon om mij te doen voelen hoeveel pijn het doet als die periode weer voorbij is en mijn leven een aaneenschakeling is van bad hairdays.

Okee, er zijn wel een páár leuke dingen aan mijn wijflijf. De kleur van mijn ogen bijvoorbeeld, al moet ik wel bleiten om ze flashy te krijgen. ('Ha, daarmee da gij zoveel bleit!') Jammer natuurlijk dat dat blauw verstopt zit achter een bril... ik draag 'm wel graag, maar plastiek en glas doen wel een beetje af aan mijn natuurlijke look. En ik ben mottig zonder bril... met de natuurlijke curves van mijn gezicht komt het nooit meer goed.
Soit, mijn schouders en het bovenste deel van mijn rug zijn ook wel okee, MAAR DIE KAN IK ZO NIET ZIEN! Ik ben jaloers op uilen... *zucht*

Terwijl ik het zelf al vergeten was, bleek dat er toch nog mensen zitten te wachten op een verslagje van ons weekendje in de Ardennen, ondertussen al bijna een maand geleden.
Maar ik heb tot nu toe geen tijd, geen goesting, geen schrijfinspiratie gehad! Voor mij vatten de foto's eigenlijk heel het weekend samen, maar Carree woont te dichtbij en ik wil niet riskeren dat mijn ruiten worden ingegooid of mijn garagepoort vol grafitti staat... so here we go!

Many years ago zocht ik op internet adresjes in de Ardennen en belandde ik in het kasteel van the evil maharadjah. Die kleuren! Die mooie details! Dat bad! En vooral: dat ontbreken van genoeg geld!
Jaren later... Valentijns ouders geven ons met kerstmis een saunabon die wij besluiten uit te zweten in de thermen van Spa. Weekendje Ardennen dus! Ik ga stiekem nog eens op internet kijken naar het kasteel en daar blijkt dus tegenwoordig ook een prachtige woonwagen te staan... mijn keuze was rap gemaakt.

Leuk:
Ne rainshower. De knusse beddenbak. Gewoon alle kleuren en vormen en dingesen. De (valse) tegeltjes in de badkamer. Het uitzicht op de vijver, de kasteeltoren en de wei met paard en ezeltjes. Het ronde kantelbare raam aan het bed. De mooie afwerking. Het feit dat het daar warmer (goed geïsoleerd dus) was dan hier in huis. EN HET IS GEWOON EEN WOONWAGEN, begot!!!

Waar?
Le manoir d'ange (woonwagen staat wel niet bij op die site) in Ferrières, niet zo ver van Spa, Durbuy en de Hoge Venen.

Prijs:
Eerst vond ik het nogal duur voor wat het 'maar' was, een woonwagen isn't that big, maar we wilden ook eens zot doen. En eens ge die woonwagen binnenstapt is het dat geld wel waard! Toen de eigenares ons binnenliet, vroeg ze 'you like it?'... ja how zot, amai nog ni! Ik zou de woonwagen meegepakt hebben naar huis om het te bewijzen!
(De prijzen staan in de links van Ardennes étapes hierboven, de prijs staat er wel alleen maar bij als de woonwagen nog vrij is, dus onder de foto's op de datums doorklikken tot er een bedrag verschijnt...)

Minpuntjes:
De hond die heel de tijd zat te blaffen. Het gewiebel van de woonwagen omdat mijn lief loopt als een viking. Het nogal kleine keukentje (moest op de grond gaan zitten om aan de microgolf te kunnen) en het ontbreken van een fatsoenlijke dop voor de afvoer van de gootsteen. Maar dat zijn maar kleine dingskes!

Extraatjes:
Er stonden nog twee andere woonwagens: een juwelenwinkeltje en een thee- en kruidenwinkeltje. Op de juwelen moest ik verplicht afdingen, de prijs van de kruiden werd ook naar beneden afgerond voor een mooi rond bedrag... mij hoort ge ni klagen. :-)
En de eigenares was een hele vriendelijke sympathieke madam. Ik had mijn Frans goe voorbereid, maar ze begon in het Engels, doemetoch. Rondleidingske in de woonwagen gekregen, ze zette de muziek al voor ons op en al. Een vaasje met bloemekes op tafel enzo... dingen die het af maken.

Ohja, hier nog meer fotoots. Zeg 'jeuj!', want ik sta er veel op! 8-)

En voor wie niet genoeg krijgt van woonwagens en bohemels(voor mezelven dus): klik, klik en klik!

De zon brandt op mijn vel
en tattoeëert herinneringen

De laatste weken was strijken een enorme bron van ergernis. Ik voelde mij al helemaal opgefokt door alleen nog maar aan strijken te dénken! Tijdens het strijken zelf stond ik dan zo (negatief dan) scherp dat ik echt niks kon verdragen... lawaaierige computerspellekes, slecht licht, bij het minste dat er tegen mij gezegd werd, schoot ik al uit mijn sloffen. En zo kon dat niet verder!
Vorig weekend, terwijl Valentijn beneden zijn lawaaierige computerspellekes speelde, sleepte ik dus de strijkplank de trap op en verschansde ik mij boven met de was en met Loreena McKennit.



Er hangen zoveel herinneringen aan die muziek, vooral mooie maar ook een paar negatieve, maar daar heb ik waardevolle dingen uit kunnen leren en dus kan ik zonder pijn naar die cd's luisteren. Kan niet van alles gezegd worden...
De strijknijd is gedaan. Die muziek maakt mij direct rustig, geïnspireerd en hoopvol.
Net zoals deze happy lieve foto van Elsie Flannigan... :-)

Marjolijn heeft morgen nog een examen en kan vandaag dus niet naar het concert van Jimmy Eat World. Samen uit, samen thuis... als het zo goed is als years ago op Pukkelpop, ga ik vanavond wa missen! :-/

Leve de toffe vooruitzichten!

Februari wordt een maand van maar weinig thuis zijn... op het werk wordt het een pak drukker nu Valentijn - de feestdag, niet de mens - eraan komt, en ook de voorjaarsdecoratie stroomt vlot binnen en heeft een plaatsje nodig in de rekken. Mijn loon geef ik ter plekke ook weer uit, de voorjaarspotjes, -beeldjes en -prullekes zijn b-e-a-utiful!
En de rest van mijn geld zal er ook doorvliegen in februari. :-/
Eerst een weekendje met een vriendin naar Leuven... tips voor gezellige restaurantjes, cafeetjes, winkeltjes en toeristische bezienswaardigheden in het algemeen zijn altijd welkom - ik ben nog nooit in Leuven geweest begot. Dus Leuvenaars: pas maar op! 8-D
De week erna naar Brussel voor een reeks IJslandse optredens...
En daarna een weekendje naar de Ardennen... van Valentijns ouders hebben we een Bongo-saunabon gekregen en die gaan we uitzweten in Spa. Ik was eigenlijk zelfs vergeten dat dat de reden is dat we gaan... we overnachten namelijk in een woonwagen van het kasteel van the evil maharadja, iets waar ik al jaren van droom!

een donkere dag voor mijn innerlijke bakvis

Heath Ledger is dood :'(

en dat is dan het eerste dat ik moet horen als ik wakker word...

Goe liggen gehad

Vorige week stuurd mijn vader mij en mijn broer en zus een mail met de mededeling dat hij en mijn moeder een appartementje hadden gekocht in de Ardennen. Ze hadden het nog effe verzwegen omdat alles nog niet helemaal geregeld was, maar plots kreeg ik dus een mail met daarin heel de uitleg over plaats, prijs (gratis :-p) en tralala. Ik was totaal in shock want ik had enkele weken voordien nog gezegd dat wij in februari een weekendje naar de Ardennen gaan, en na enige research bleek dat gratis appartement niet zo ver te liggen van ons reeds betaalde weekendverblijfje. Boeh!
Er stond ook bij dat ze nog getwijfeld hadden of ze niks zouden kopen in Frankrijk, maar dat was dan zo ver voor hen om effe voor een weekendje ofzo naartoe te gaan... Nogmaals boeh, ik woon momenteel namelijk op 2 km van Frankrijk. :-s
Onderaan de mail stond een link met een foto van het appartement.
Ik klik.

Wattefok? Is dit een grap? Is alleen de foto een grap? Of heel de mail? Maar die lijkt zo serieus.
Ik bel naar mijn ouders en krijg direct mijn vader aan de lijn, die natuurlijk dubbel ligt van het lachen omdat ik er kei hard ben ingetrapt. Van heel het appartement is niks waar. Ik zag hem er nochtans toe in staat... hij heeft een nieuwe regeling op zijn werk waardoor hij om de twee weken verlof heeft... en dat in combinatie met een midlifecrisis - het zou mij niks verbazen.
Blijkbaar had hij er al meer mensen ingeluisd. Hoewel mijn moeders naam bij in de mail stond, wist zij ook totaal van niks. Zelfs mijn zus, die nu in Mexico zit, wist niet helemaal wat ze moest geloven...
Valentijn had dezelfde reactie als ik en wij besloten wraak te nemen. Hij kwam eerst op het fantastische idee - die zelfopoffering! - dat ik naar mijn ouders zou bellen om te zeggen dat hij dood was, maar dat zou ik nooit overtuigend kunnen doen. Dan maar iemand pakken op iets wat iedereen doet: muziek downloaden. Valentijn stelde onrustwekkend professioneel een brief van Sabam op, met de mededeling dat na een routinecontrole van mijn vaders internetverkeer van een bepaalde maand was gebleken dat hij heel wat muziek had gedownload waar auteursrecht aan vasthing... er werd een minnelijke schikking van zo'n 30 000 euro voorgesteld, en hij kon contact opnemen met zijn dossierbehandelaar... daar stonden mijn naam (wel afgekort, maar dan nog) en telefoonnummer.
Logo van Sabam op de brief (dat ze ONS daar maar niet op gaan pakken), stempel 'vertrouwelijk' op de achterkant van de envelop, brief door Valentijns broer laten posten in Leuven, want een poststempel van Menen zou te hard opvallen. En dan wachten...
Wachten tot het moment dat mijn vader heel droog mailde dat hij een fikse boete aan zijn been had en ons waarschuwde voor downloaden. Shit, kon hij er wel mee lachen???
Daarna kreeg ik ook nog eens een mail van mijn moeder met de titel 'financieel reddingsplan'. Mijn broer zou 's avonds en in het weekend moeten werken om zijn studies te kunnen betalen. Verjaardags- en kerstcadeautjes zouden afgeschaft worden. Nooit meer shoppen, behalve voor eten. Mijn moeder zou haar auto verkopen. Mijn zus en ik zouden het geld dat we hadden gekregen toen we verhuisden, moeten teruggeven. Mijn vader zou alle suikertjes, koekjes en melkjes meepakken van op café.
Daar trap ik niet in! En ik trapte ook niet in haar mededeling dat ze een afspraak hadden met een advocaat. Want da's toch te zot!?!
Ik zag dat mijn vader had proberen te bellen en belde hem dus maar terug... en hij had dus wel degelijk aan afspraak gemaakt met een advocaat, mohow! :-O Toen hij de brief had gekregen had hij direct zijn internetverkeer gecheckt en in de maand die gecontroleerd zou zijn, had hij inderdaad meer liedjes gedownload dan anders. Total panic! Hij dus bellen met een advocaat, die had juist nog zo'n zaken lopen, en ze zouden proberen een beetje van het bedrag af te doen.
Toen mijn moeder thuiskwam en de brief las, zag ze natuurlijk meteen 'dossierbehandelaar Bieke V.' en mijn telefoonnummer... mijn vader, tja, die vindt dat maar normaal dat iedereen Bieke V. heet, en mijn telefoonnummer herkent hij blijkbaar ook niet.
Hij heeft dus terug naar de advocaat kunnen bellen om te zeggen dat het maar een grap was van zijn crazy dochter, hehehe. :-)
Het verhaal en de akelig echte brief gaan nu al overal de ronde bij vrienden, familie en op zijn werk, dus ik ben weer effe actueel in mijn geboortestreek, wahoei!
Hij had wel bijna een attackske gekregen, maar gelukkig kan mijn vader er nu mee lachen.

Ik daarentegen zal nu maar op mijn hoede zijn. :-/