Identiteitscrisis

Het straattheaterfestival in Ieper beloofde een gezellig namiddagje uit te worden, tot ik oog in oog kwam te staan met mijzelf.
Mijzelf ja, aan de overkant in het publiek. Eerst dacht ik dat een spirituele hand mij de spiegel aanreikte om eens diep in mijn eigen ziel te kijken, maar het bleek gewoon een lookalike te zijn.
Die op dezelfde manier kijkt als ze een foto trekt, of als de zon in haar ogen schijnt. *AAAH*
You sneaky little hobbit, ik heb speciaal mijn haar laten knippen om er nieuw uit te zien... ik was eerst! En dat geeft mij ook het recht om uw cool frakske op te eisen!
Van dichtbij - ja, ik heb haar misschien wel een beetje gestalkt - leek ze dan weer totaal niet op mij... een smaller gezicht, een andere kin, (let's face it) mooier haar, en afgrijselijke schoenen die mij al deden vermoeden wat daarna bevestigd werd: 't was een Hollandse. Wihoew!

En ja, ik heb ook nog een beetje gezien van het straattheater.
Het was leuk.

Back in da hood

Na bijna twee weken ben ik weer totally connected met de buitenwereld: internet en telefoon werken terug!
Deze namiddag zou er normaal een technieker langskomen, maar toen Valentijn vanmiddag thuiskwam, zag hij dat het tweede oranje lichtje, waar wij al zolang naar verlangden, weer brandde! Eindelijk opgelost... not that it matters, belangrijker is: wat hebben jullie allemaal gemist?

- Een of andere stomme ekster heeft een hele snee brood op het dak van het tuinhuisje gedropt... een HELE snee begot, en dan nóg aan onze kattenbrokken zitten! Bende terroristen!
- Hoewel ik overtuigd was van het tegendeel, gaat headbangen met korter haar heel goe en misschien zelfs een beetje beter dan met lang. 't Is natuurlijk ook een kwestie van de juiste muziek te vinden. Met woebie woebie, een combinatie van wat deze hipperds in 't roos en in 't wit doen, en Simon&Garfunkel wordt het al rap volledig bodybangen... nadelig voor de afwas, dat wel.
- Een open hals - en dan bedoel ik 'kort haar hebbende' en niet 'snij zijn luchtpijp open!' - slankt dus wel degelijk af (dankuwel boekskes in de wachtkamer van de dokter), maar natuurlijk nooit genoeg. En dan vraag ik mij af: als ik buikhaar zou hebben en het zou laten knippen, zou dat dan ook helpen?
- Kapotte dingen à volonté: internet en telefoon, mijn fiets, ikke. Maar met voor alles een aangepaste dokter is het weer opgelost. Which was nice.
- Ik kan geen baard meer maken. ("Hoera!", zegt de rest van de wereld met mijn zus op kop)
- In mei treedt onze djembé-groep op en natuurlijk heb ik na maanden cultureel centrumloos door het leven te gaan juist DIE dag tickets voor Kommil Foo! *aaargh*

En de uitspraken van de week (of weken):
- "Jaaj kraajgt maaj bloedlink jaaj!"
- "Elina is de afstandsbediening!"
- "Oh wat is dit nou weer zeg..." -> "Dat is het meest natuurlijke dat bestaat: de aarde!" ( hier klikken op 'Afzien in de Pantanal' en doorspoelen tot aan 2.15 minuten)
Ik ben wel blij dat we tv hebben. Nu kan ik anderen uitlachen in plaats van mijzelf.

Maar kunnen is nooit gelijk aan doen, so watch me in Ieper als ik weer assistente mag spelen van een kerel met een minidierencircus die mij graag als zijn bruid zou voorstellen aan zijn mama in Oekraïne! Echt gebeurd!

Great... al een week lang werken telefoon en internet hier niet meer. Gelukkig bestaat er nog zoiets als de bib en schoonfamilie, zodat ik toch nog af en toe mijn mails kan checken. Maar toch voel ik mij afgesloten van de wereld...

*kruipt terug in haar grot en laat een baard groeien*

Een verse doorgehakte en gepaneerde knoop

Woensdagnacht geraakte ik maar niet in slaap... ik had weer eens met kapsels geknutseld op de computer en kon het niet meer uithouden: dat haar moest er af! Maar de kapper was 's nachts niet open (allee?!) dus the first thing to do in the morning was een afspraak maken. Ik ben wel speciaal vroeg opgestaan om naar de kapper te gaan, hoe hard moet ik wel niet op springen gestaan hebben jom?*

Nu loop ik ongeveer twee uur rond met versgeknipt haar en heb ik al het volgende gedacht:
- Joepie, een jong fris kopke! (En dan zegt de kapster: ge ziet er veel ouder uit.)
- Shit, hoe zag ik er nu weer uit met lang haar? Ik ga het terug laten groeien om het te weten...
- Wax in mijn haar doen, veel te veel werk, dat hou ik geen drie dagen vol... ik ga het gewoon nooit meer wassen en kammen.
- Waaw, ik kan een foto trekken zonder dat mijn haar in mijn gezicht valt!
- Hèh, waar is mijn haar? (terwijl ik mijn jas en sjaal aandoe en mijn haar uit de kraag wil trekken)
- Ik mag er nimeer aankomen want het ligt al terug plat...
- Zou ik nu ook nog een nieuwe piercing laten steken? En een tattoo laten zetten?
- Ik heb helemaal genen haardroger...

Anyway, het resultaat:

Voor meer info bij de foto's: hierzo!

* (het antwoord is: heel hard)

d'helle

Het voorbije weekend was er eentje van uitstapkes... what else, met zo'n mooi weer! Zaterdag efkes gaan rondwandelen in de Bergelenput (Natuurpunt-domein in Gullegem) en zondag naar Wallonië en een scheepsliftentoerke gedaan... dus ook naar het hellend vlak van Ronquières.
En ik ga weer de enige zijn die dacht dat dat gewoon een heuvel was! (haja, 'hellend vlak'...)
Blijkt dat dus een scheepslift te zijn, en vanaf nu weet ik dus ook hoe dat er precies uitziet (namelijk: groot). Foto's daarvan zijn nog onderweg, Valentijn heeft mij al ver-flickrd en dat is een mooi beeld van waarom mijn foto's nog onderweg zijn...

Maar dat is dus het ergste nog niet he! (al is het wel zondig, I know)
Toen wij in Ronquières op de parking onze bokes zaten op te eten, kwam er opeens een oud Waals ventje aan op een fiets. Hij stopte bij ons en wou iets vragen, ik dacht dat het ging over de streek ofzo... tot ik tussen al zijn gebrabbel "vous croyez en dieu?" ontwaarde. Terwijl we daar rustig zaten te eten kregen we nog een heel verhaal (dat we toch maar half verstonden, haha sucker!) in onze nek gesmeten over god en zijn zoon Jezus die voor ons gestorven is aan het kruis, en dat we moeten geloven omdat we anders zouden branden in de hel.

Het was inderdaad best wel warm, eigenlijk feitelijk.

Dilemma, dilemma

Een tijd geleden kwam ik op het zotte gedacht dat het misschien eens goed zou zijn om mijn haar nog eens te laten knippen. Allee, goed zou het sowieso zijn, want mijn haar is zo kapot as hell, maar kappers zijn nooit echt mijn ding geweest en sinds ik ongeveer zeven jaar geleden heb besloten om mijn haar te laten groeien, is het nog maar één keer bijgeknipt (door een kapper, en 100 kleine beetjes door mijzelf).
Nu ging het niet alleen om kapot haar, maar ook over dat lang haar kotsbeu zijn... en als het weer zo'n hete zomer wordt, is dat niet uit te houden. Net zoals ik het niet meer plezant vind om elke morgen wakker te worden met een warrige kop waarin automatisch dreadlocks verschijnen... haha, en dat terwijl ik bij velen bekend sta als Bieke-die-haar-haar-nooit-wil-kammen!
Soit, dat was enkele maanden geleden, en ik ging er vanuit dat dat haarknipidee een bevlieging was - my thoughts moeten zich ergens mee bezighouden in de winter he.

Maar dat idee is dus nog altijd niet weg en begint zelfs meer vorm te krijgen... ik heb al een hele reeks kapsels van 't internet gehaald en kan geen spiegel passeren zonder mijn haar omhoog te houden om mijzelf al aan het idee te laten wennen dat er binnenkort misschien een heel stuk gaat af zijn. En dat zou wel eens binnen héél kort kunnen zijn... hoe meer ik er aan denk, hoe minder lang ik het kan uithouden! Dus dat ik maar rap een kapper bel, voordat ik ontplof en er zelf de schaar inzet (en we weten dat dat niet altijd zo fantastisch is... *denkt terug aan de dag voor haar communie en boze moeders*).

Maar langs de andere kant... ik heb zo lang gespaard en ga bij elke knip van die schaar spijt hebben van al die centimeters verlies.
Tegen dat dat er weer aangroeit...
And then what about my heroes?

Het Donderdagavondproject

Omdat nieuwe aankopen ook wel eens op een ludieke wijze geshowd mogen worden. En ik mij graag belachelijk maak.

Telepatti

De radio en ik hebben een telepathische verhouding... hij kan perfect in mijn hoofd kijken en de liedjes daar op afstemmen. Always cheers me up na een slapeloze nacht.
Vorige week bijvoorbeeld nog... ik had veel te veel bokes met choco op en dacht Franz Ferdinand-gewijs 'I say... roll me out!' (tudu tududududu). Iets later: Take me out op de radio.
Een paar dagen geleden was Ozark Henry 's morgens op de radio, ik fiets naar het werk en zit met dat liedje in mijn hoofd, ik kom aan op het werk en daar is hetzelfde liedje bezig (extra telepathisch zelfs aan hetzelfde stukje).
Vanmorgen filmkes van PJ Harvey opgezocht, daarnet zette ik de radio op en hoorde een bekende vrouwenstem. Allee, is da PJ Harvey ofwa? Bij nader inzien (of inhoor) bleek het Patti Smith te zijn... maar het volgende liedje was PJ Harvey.
Amai jong, het is ondertussen al bijna vier jaar geleden dat ik haar bezig heb gezien op Pukkelpop en daarna nog veel bekijks heb gehad als vuurspuwer... ik dacht dat de sambal gewoon tomatensaus was... zou mijn keel ondertussen al teruggegegroeid zijn?


Update om Roedi's gat in zijn cultuur op te vullen: bigmouth, Schots & scheef, manwijf & raarhaar. :-)

Op vraag van Jeronimo: een surrealistisch plantenverhaal!

Niet dat ik zo'n surrealistische job heb zenne: plantenschalen en bloemstukjes maken; maar net zoals ik er soms eens over nadenk wat ik allemaal zou kunnen uitsteken als ik 's nachts eens per ongeluk in een winkel of supermarkt wordt opgesloten, is een plantenbedrijf ook een uitstekende plaats om je fantasie de vrije loop te laten.
In de showroom, zoals ik het nu efkes chique ga noemen (terwijl het maar gewoon een magazijn is, mwoehaha!), staan de plantschalen enzo op van die coole houten kistjes die daar staan opgestapeld. Dan begint het al. Amai jong, ik zou nogal een groot fort kunnen maken met al die kistjes, en dan palmbomen en bonsai's op de kantelen zetten, blauw zand of steentjes errond als slotgracht (of gewoon de waterkraan openzetten), alle froggiebeeldjes daar in...
We werken daar ook aan enorme tafels die vol potgrond liggen, daar heb ik ook al plannen mee... vol mos leggen en dan volledig aanplanten, er staat daar toch genoeg... exotische kamerplanten, fruitbomen, buxusbollen, anything. En dan afwerken met al die voorjaarsbloemen die we gebruiken in onze plantschalen en die natuurlijk ook leven en zingen en stoefen hoe mooi ze wel zijn, die snobbige rozen en toeternarcissen!
Mijn fort, mijn kasteel, maakt van mij natuurlijk een prinses. Ik heb mij al meermaals afgevraagd of ik geen schoon kleedje zou kunnen maken met die paarse linten, oranje glittersteentjes en kleine plastieken roosjes. Planten en decoratiemateriaal zijn mijn favoriete speeltuin, waar ik door koers op mijn plantenkar die ik helemaal heb bespoten met nepsneeuw en vol met vlindertjes hang.
Haha, ik zie mij al gaan, volle gas, en dan, als ik op de baas en enkele klanten bots, beseffen dat ik effe de controle over mijn fantasie verloor.

Soms voel ik mij Kwik, Kwek en Kwak die een enorm ijskasteel maken en dan sneeuwballengevecht doen, of Gaudí, of facteur Cheval... als ik maar iets groot, raar, kleurrijk in mekaar kan steken, dat maar puur bestaat uit de voorhanden zijnde materialen in combinatie met mijn wilde fantasieën.

Dat is zo ongeveer waar ik aan denk terwijl ik primula's en narcissen plant, en die Fransen zich maar afvragen waarom het zo lang duurt tegen dat ik doorheb dat ze iets tegen mij zeggen...

Is dat surrealistisch genoeg of ben ik nu nóg gebuisd? :p

Shit he, 't is maansverduistering en mijn telescoop staat nog bij mijn ouders! Stoem stoem stoem, ze zijn vorig weekend nog langsgekomen dus als ik er eerder aan had gedacht, hadden ze hem kunnen meenemen. Met 150km ertussen is 'rap efkes binnenspringen' niet echt een optie meer...

Dan maar met het blote oog...


Bloot? Waar?!

Ik Heb Ook Blauwe Ogen

Eddie's bastaard van William Kowalski: lezen!

'Zijn ogen waren even hard gegroeid als de rest van hem. Ze waren nog steeds te groot voor zijn lichaam. Het effect daarvan was dat je naar iemand keek wiens ziel vlak onder de oppervlakte van zijn gezicht op de loer lag, wachtend op het juiste moment om naar buiten te breken en triomfantelijk te stralen.'

Wist je dat...

* ik weer een plantenjob heb en helemaal (positief) zot wordt van zoveel kleur en mij dan zo voel? Aaaah, lentebloemen!
En dan al die decoratie... linten, potjes, beeldjes, prullekes, bloemen, vlinders, kikkers... *kwijl* Ik heb al vanalles meegepikt. Van dingen die ze gingen wegsmijten, welteverstaan! 'k Ben echt ne vuilbakschooier, ikke.
* het merendeel van mijn collega's Fransen zijn en ze mij zinnige dingen te vertellen hebben over de winter (la neige, ça n'existe plus) en over mijzelf (Tu viens d'Anvers? Mais tu parle bien le français!) maar ik van dat laatste niet meer zo zeker ben sinds we twee jaar geleden op reis zijn geweest naar Frankrijk?
(De meneer van de toeristische dienst in Lamastre deed een handgebaar dat ik verstond als 'wilt ge een zakske?' dus ik zei 'non merci'... bleek dat hij vroeg van waar we waren.)
* ik dacht dat het vandaag Pancake Day was maar ik mij jammerlijk vergist heb? 't Was een week geleden seg. Maar we hebben toch pannekoeken gegeten omdat we daar al heel de dag naar uitkeken. Dat is dus al de derde keer pannekoeken in euhm... twee weken. :-s
* afdrogen niet zo erg is met Antony & The Johnsons op de achter... euh voorgrond?
* ik nachtmerries heb over mijn krokussen? Ze zijn dan opeens allemaal geel in plaats van een beetje te contrasteren met mijn narcissen! Gelukkig heb ik er vandaag ook al een paar paarse gezien...
* ik normaal goed en diep slaap na een lange, zware dag werk maar ik nu al wakker ben een uur vooraleer de wekker afgaat? En ik daar niet mee kan lachen?
* ik gisteren bij wijze van relaxavond nog eens naar Sex and the city gekeken heb maar ik die aflevering al eens gezien had? Wij hebben nog geen half jaar tv seg, en daarvoor had ik dat nog nooit gezien!
* ik durf te wedden dat Hannes & Jesse volgende week afvallen in Peking Express?

En nee, dit wist je eigenlijk allemaal nog niet, moehaha!
Tenzij je mij stalkt. En Arabella haar oog dus ontstoken is omdat je er een camera in hebt verborgen!

Ik stuur u de rekening van den dierenarts nog wel op, shmeerlappen!

Het leven is het beste wat ooit uitgevonden is.

(Gabriel García Márquez - De kolonel krijgt nooit post)

Het Weekend Der Eindelijken

- Eindelijk zijn mijn eerste krokusjes uitgekomen!
Ik had er zaterdag uren dolblij naar kunnen staren - dat zijn dan nog maar bloemen, wat gaat dat geven als ik ooit ne kleine krijg... of als de tuin helemaal vol staat... En wat een verschil was het hier tussen binnen en buiten. Zaterdag de hele tijd lopen suffen in een koud en donker huis, tot je dan de rolluiken opensmijt en buitenkomt... zalige lentezon! We want more!
- Eindelijk heeft Valentijns reisbegeleider al hun IJslandfilmmateriaal gemonteerd gekregen! We hebben de film kunnen zien in première (gelukkig juist voor den ellentrik uitviel) en het resultaat mag er wezen... can't wait tot we een kopie opgestuurd krijgen.
- Eindelijk, while we were in Tervuren, naar de vlindertentoonstelling geweest in het Afrikamuseum. Amai, daar zaten een paar serieuze kleppers van motten tussen... en skwone blauwe en groene vlindertjes... helaas allemaal op een speldje geprikt.
- Eindelijk nog eens gescrappediescrapt (en mijn bureau en kleren vol verf gesmost). On to the next one!
- En vandaag bij wijze van verlengd weekend eindelijk nog eens kunnen afspreken met Marjolijn... no more eenzaam shoppen, ook eindelijk haar verjaardagscadeautjes van bijna een maand geleden kunnen afgeven, en eindelijk fatsoenlijk 'Bie, gij staat ni met glans, want gij hebt geen glans-kleren' accesoire-advies gekregen. :)

Den Grooten Doorbraeck

Bijna negen jaar. Zo lang was het ondertussen al geleden dat ik nog had gezwommen. Tot Valentijn op het idee kwam om naar Centerparcs te gaan, want dat was al lang geleden voor hem... ik was er nog nooit geweest.
Het badpakshoppen like hell kon weer beginnen, na een vruchteloze zomer vorig jaar toen ik op het idee kwam dat ik er misschien toch nog niet zo gek zou uitzien in badkostuum.
Na een miljoenmiljard winkels bezocht te hebben, leverde het dan toch iets op: een badpak dat verdacht veel leek op dat van negen jaar geleden. Maar het zat goed, en ik zou er wel aan wennen als ik elke dag voor de spiegel paradeerde en zwembewegingen deed.

Na vijf leuke maar vermoeiende dagen Centerparcs lijkt het alsof ik nooit iets anders gedaan heb dan rondspetteren in het zwembad, gillen in de glijbaan en mijn bont en blauw botsen in de wildwaterbaan.
Nu vraag ik mij af wat ik mij jaren heb ontzegd en waarom. Wat heb ik mij aangesteld, mij voor niks zo teruggetrokken!
Back home is het dan moeilijk om te wennen aan de afwezigheid van eekhoorntjes en verwarming in slaap- en badkamer. Het is vreemd, zo zonder open haard, grote ramen met uitzicht op bomen en water, comfortabele zetels, en 's morgens een zak broodjes aan de deur.
En het is vreemd, maar fantastisch, om een lief te hebben dat een onzinnige, zelfgemaakte grens van negen jaar kan helpen doorbreken op vijf dagen tijd.
Ik zou hem er een feestdag voor geven, maar hij heeft er al één, begot.

Sing loud, sing proud!

Ik heb moeite met saaie, lege, werkmansblauwe t-shirts. Dat had ik twee jaar geleden ook al... en toen ontstond in mijn brein het ultieme praise your hero-idee. Een ode aan Gonzo, de coolste 'something' van deze wereld (na mezelven, natuurlijk).
Want ik hou van illegale selfmade merchandise!

Na hem een hele tijd links te hebben laten liggen, zoals al met zoveel ideetjes is gebeurd, was het toch tijd voor het uitzoeken van geschikte stofjes en een fatsoenlijke tekening voor de voorkant -
de achterkant was tot dan toe leeg in mijn gedachten. Tot ik in Word aan 't prullen was met coole lettertypes en vond wat ik eigenlijk niet zocht: metal-letters!
Sympathiek & speedservice Tej zijnde, heeft mijn vader direct een ode-extraatje gedrukt.
Een dik half jaar geleden begon ik dan aan het eigenlijke naaiwerk, maar ik was zo zot om dat te doen tijdens een hittegolf, en daarna kon ik dat t-shirt niet meer zien omdat het mij te hard deed denken aan 38°C, zweet en verschrompelde gele komkommers.
But a man's gotta do what a man's gotta do, en voor een vleervlinder geldt dat dubbel.
Dus heb ik mij een maand geleden eens een goeie Gonzo-shot onder mijn gat gegeven, en het heeft toch iets uitgehaald.
EINDELIJK is dat ding af!

Twee jaar werk aan één t-shirt. Daar ga ik nu eens een week voor uitrusten se.

Staat al sinds vorig jaar op mijn most wanted plantenlijst en ligt hier sinds daarstraks klaar om geplant te worden: tranend hartje! (l)

Een pyamaplant zou anders ook wel grappig geweest zijn.

Al een week lang beleef ik wilde avonturen als interimrekkervulster in den Delhaize:

(-)
* Onverstaanbare Mjièndenaars die iets komen vragen en die ik afwimpel met een 'ik weet het ni, ik werk hier nog ni zo lang'.
't Is geeneens gelogen he.
*Ik kan het niet meer aan, heel de tijd koeken en chips en spaghetti-
sauzen aanvullen vlak voor mijn middagpauze (de honger!). En als ik 'zuurkoolvrij' lees op een drankfles in plaats van 'koolzuurvrij' is dat toch een teken dat ik over een grens zit.
* Heel den dag dezelfde schijtmuziek... 'je danst met jezelf, wohohoho' 30x per dag. Blaah.
En dan al die reclame van 'de rolls royce onder de sinaasappels' en 'ik ben verzot op crêpe suzette' ken ik ook al vanbuiten...
* Ik kom 's avonds stikkapot thuis, mijn benen en rug zijn geradbraakt van heel de dag te bukken en te hurken, mijn handen en vingers liggen open (en dan loopt er tomaten- of ajuinensap in die wondjes... AAARGH), en dan heb ik ook nog eens een snotvalling van hier tot in Tokio. Dat komt ervan he, eerst in de koeltoog hangen, dan onder een warme blazer staan, dan diepvriezers aanvullen...
* Als ik om 6u moet opstaan, val ik pas om 1u in slaap 'want misschien ga ik mijn wekker niet horen' en word ik om 4u al weer wakker 'want misschien heb ik mij al overslapen'. Kopzorgen go away!

(+)
* Een oud madammeke kwam vragen naar appelmoes met brokjes, ze had haar verkeerde bril op en zag niet goed. Toen ik haar het juiste potje gaf, pakte ze met een "merci é" mijn hand vast. :-)
* I'm (almost) the only one die voor 7u 's morgens de sneeuw ziet vallen, door een mistige donkere tuin schuifelt, en in het licht van de straatlantaarn bevrozen spinnewebben ziet fonkelen. Sereniteit alom!
* Het getuigt van een sterke persoonlijkheid dat ik al die cake en chocolade niet koop en opeet.
* Olé chimpansee, één zeldzame keer U2 en Simon&Garfunkel!
* Ik ga met de fiets dus mag ik Valentijns IJslandmuts opzetten, en die is zoooo goe! De enige muts die fatsoenlijk mijn oren verwarmt én er niet al te belachelijk uitziet in combinatie met mij. Ik ben er nog nooit zo'n tegengekomen, tot nu. Normaal was die muts voor mij, maar Valentijn vond ze ook zo goe dat hij ze zelf heeft gehouden. Maar mijn IJslands vest past niet op mijne kop!
* Ik geniet eens zo hard van lekker warm eten en zelfs van boterhammen met confituur, van een verfrissende (maar toch warme) douche, en van een zeldzame diepe slaap waardoor ik mij 's morgens echt uitgerust voel.
*Jeuj, geld! :-)

In the meanwhile krijg ik hier ook nog een verhalenstokje toegesmeten, maar dat is voor een andere keer. Mijn arme kapotte vingers kunnen niet meer typen. En mijn chocomelk wordt koud.

Woehoew, eindelijk de behangfoto's verflickrd!

Vijf Dingen Over Mij Die Jullie Nog Niet Wisten

Valentijn smijt een stokje naar mij want soms denkt hij nog altijd dat ik een hond ben.

Anyhow:
- Ik ben één van de zeldzame mensen zonder gsm. Nooit gehad, en heb het nog altijd niet echt nodig...
- Volgens mij zitten er een paar zenuwen verkeerd aangesloten in mijn hand, want als ik op mijn vingers tel, doe ik 1 2 3 5 4. Wel vreemd, maar ik heb nooit anders geteld. Ik heb het al geprobeerd maar dan heb ik het gevoel dat het vel tussen mijn pink en ringvinger scheurt.
- Ik hou alles bij. Niet alleen stickers, prullekes, (inpak)papier, lintjes en strikken, kaartjes, pareltjes en andere rommel die ik om het even waar tegenkomen en niet kan wegsmijten... ook citaten, gedichtjes, liedjesteksten, stukken uit boeken en films... ik heb een hele stapel schriftjes waarin ik alles neerpen, en plakboeken met prentjes uit tijdschriften enzo. Gewoon omdat dat mooi is. En ooit misschien kan dienen als inspiratie.
- Mijn koffietrauma is ondertussen berucht. In bepaalde kringen ofcourse. In de refter van de kleuterschool stonden vroeger drie lange tafels en banken: eentje voor de kindjes die melk dronken, eentje voor koffie, en eentje voor koffie met melk. Ik zat natuurlijk aan de melktafel, want wel kind van vier drinkt er nu koffie?!?! Doch helaas was die tafel eens volzet en heeft juffrouw Verbist (curse you!) mij toen bij de koffie-met-melk-kindjes gezet. En hoewel ze zei dat ik melk zou krijgen, gaven ze mij toch koffie met melk. En ik was zo bang en verlegen dat ik niks durfde zeggen en dat maar gewoon heb opgedronken. Een beetje althans. IEUUUUUW!!!
Dus ik lust geen koffie. En geen alcohol. Het kind in mijn zweert nog altijd bij fruitsap en chocomelk. :-p
- Zeg mij een woord en ik weet vrij rap hoe ge het achterstevoren moet uitspreken. Vooral Wechelderzande!(*) Ik draai woorden automatisch om en praat soms achterstevoren, gewoon voor de leut.

En het stokje gaat naarrrrr... Twinkeltje, Zita en de Mosselclubbabes!

Update: het stokje gaat niet naar Twinkeltje :-p maar naar anyone die het nog niet heeft gehad!


(*) Het juiste antwoord is: ednazredlehcew